O Μιχάλης Καραβέλας από δεκαεφτά χρονών πριν ακόμα γίνει ακόμα φοιτητής , εντάχθηκε στο τμήμα νέων της Ευξείνου λέσχης Θεσσαλονίκης.
Ένας Σύλλογος που βρισκόταν τότε στην χρυσή του εποχή, με φωτεινές ηγεσίες, που τίμησαν τον ποντιακό πολιτισμό με προεξάρχοντα τον αείμνηστο Χαράλαμπο Κιανχίδη .
Κεντρικός πυρήνας στο τμήμα νέων εκείνης της εποχής ήταν η ομάδα των χορευτών του Νίκου Σωματαρίδη
Συμμετέχει ενεργά στο τμήμα νέων της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης , ήδη από τα γυμνασιακά του χρόνια ,ήταν άριστος μαθητής του, του γέροχορευτή Νικόλα Καλούση,
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο Μιχάλης ανδρώθηκε κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των στελεχών της Λέσχης που υπήρξαν όλοι επιφανείς λόγιοι της πρώτης προσφυγικής γενιάς.
Επίσης σημαντικό γεγονός ήταν ότι συνυπήρχε μαζί με τους πρωτοπόρους της ποντιακής μουσικής Γωγο Πετρίδη και Χρύσανθο Θεοδωρίδη, ως τρίτος βλαστός της ποντιακής ΄΄ τραγωδίας ΄΄ όπου εμπεριέχονται η μουσική ,το τραγούδι και ο χορός.
Το 1964 πρωτοετής φοιτητής της Γεωπονίας μαζί με τον Παναγιώτη Σαββίδη, τον (Πανίκα) τον Γιώργο Ταρασίδη, και τον Νίκο Παλασίδη ήδη φοιτητή φυσικομαθηματικής, αποτελούν το νέο πυρήνα της ένωσης ποντίων φοιτητών, με πρόεδρο τον 4ετή τότε φοιτητή της ιατρικής σχολής και σημερινό πρόεδρο της Π.Ο.Ε. Γιώργο Παρχαρίδη.
Ο Μιχάλης συνεπής, μεθοδικός , με πάθος και λατρεία για κάθε τι ποντιακό, από την πρώτη στιγμή θα ξεχωρίσει και θα γίνει αποδεκτός ως αρχηχορευτής και δάσκαλος των ποντιακών χορών.
Ο πληθωρικός του χαρακτήρας και το δημιουργικό του πνεύμα πολύ σύντομα θα τον οδηγήσουν σε ατραπούς αναζήτησης και έρευνας της χορευτικής κουλτούρας.
Προσφιλής του χώρος το στέκι του γέρο- Καλούση, στο Βαρδάρη.
Εκεί θα συναντηθεί με τους σερατσίδες της πατρίδας, θα χορέψει μαζί τους , θα τραγουδήσει, θα παίξει λύρα θα μάθει την ιστορία από πρώτο χέρι.
Από την επαφή του αυτή θ’ αποκτήσει ,την εκφραστική ορθοδοξία, και προσήλωση. στο χορό, .
Η παραδοσιακή εκτέλεση του χορού υπήρξε για τον πρωτοχορευτή ακατάλυτη αξία.
Μύστης και ιερουργός της χορευτικής τέχνης, εξέφρασε με τον πειστικότερο τρόπο την ολοκληρωμένη και άρτια εκτέλεση των χορών μας.
Αναβάθμισε και αναπαρήγαγε τις χορευτικές φιγούρες, με τις πρωτογενείς κινητικές τους φόρμες και ρυθμικά μέτρα.
Στην προσπάθειά του να διασωθεί κάθε εκφραστική λεπτομέρεια, να μην παραχαραχθεί η γνήσια μορφή του χορού, παρέμεινε προσηλωμένος ως χορευτής και χοροδιδάσκαλος και υπερασπίστηκε με κάθε τρόπο τις παραδοσιακές καταβολές του ποντιακού χορού.
Την γνώση και την εμπειρία την μετέδωσε με ευγένεια και ταπεινότητα , με κάθε τρόπο και μέσο , διδάσκοντας την σε Συλλόγους , επεξηγώντας την σε φίλους και πατριώτες. Ο Μιχάλης σε μια εξομολόγησή του θα πει:
΄΄ Είναι γεγονός πως εκείνη η νεολαιίστικη γενιά ξεσήκωσε όλους τους πνευματικούς μας ανθρώπους και πήρε την φλόγα της ποντιακής Ολυμπιάδας,,
Αν η ελλαδική εγωπάθεια, δεν ενέταξε τους ποντιακούς χορούς στα σχολεία και τις Ακαδημίες της χώρας, ο Μιχάλης με την χορευτική αρχοντιά και μεγαλοπρέπεια εισέβαλε στα σαλόνια του ΄΄καθωσπρεπισμού, και της σνομπαρίας΄΄
Οι χορευτές του Μιχάλη, ένα αρμονικό κινητικό σύνολο , σ’ όλες τις εμφανίσεις τους συνεπαίρνουν .
Οι πολεμικές ιαχές του, πολεμικοί διθύραμβοι και παιάνες συμπληρώνουν το σκηνικό.
Για να καταλάβουμε όμως πως λειτουργούσε η αισθητική του χορού ως εικόνα και τι μηνύματα περνούσε στους μη πόντιους, διαβάζουμε ενδεικτικά από την εφημερίδα της εποχής το άρθρο του δημοσιογράφου Κονδύλη στην εφημερίδα Αλλαγή του Σαρωνικού… τον Μάιο του 1965 ΄΄ Άφησα τελευταίο το συγκρότημα του ομίλου φοιτητών Θεσσαλονίκης, επειδή θα χρειαστεί να αποδείξω γιατί μου απέσπασε την κατάπληξη. χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα ανυπεράσπιστος μπροστά σε μία τέχνη Διονυσιακή, που μ’ άρπαξε και με στροβίλισε, με παρέσυρε σ’ ένα χώρο από ανέμους που ξεριζώνουν πέτρες, και λυγίζουν κορμιά… οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης απέσπασαν όλο το παραλήρημα ενθουσιασμού που είχε επιφυλάξει το κοινό.
Ήταν ένα είδος επιβράβευσης το γεγονός ότι χόρεψαν πολλές φορές εκείνο τον Πυρρίχιο χορό, που απετέλεσε την κορωνίδα όλων ανεξαιρέτως των χορών του φεστιβάλ ΄΄
( ο πυρρίχιος χορός με επίκεντρο την πολεμική του υπόσταση είναι για τον αδούλωτο πόντιο χορευτή ΄΄ το ηγεμονικό ενός ολόκληρου πολιτισμού)
Η προσφορά του Μιχάλη στο ποντιακό πολιτισμό θα είναι συνεχής και ακατάπαυτη .
Εκτός από τους χορούς ασχολήθηκε με την λαογραφία ,την μουσική ,το θέατρο, το ραδιόφωνο, τους Συλλόγους.
Διηύθυνε για 5 χρόνια την λαογραφική εκπομπή της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλικής,
περιόδευσε όλη τη Μακεδονία και τη Θράκη ανταλλάσοντας γνώμες και εμπειρίες μ’ όλους τους παλιούς χορευτές, της πρώτης γενιάς. Έγινε ο αγαπημένος νεολαίος του Χριστόφορου Χριστοφορίδη του θρυλικού Στοφόρου. από τον Τετράλοφο Kοζάνης. ΄΄Αβούτος έν τ’ εμόν το τσιράκ΄΄ έλεγε πάντα ο Στοφόρον.
Συμμετείχε ως γραμματέας της Ευξείνου λέσχης Θεσσαλονίκης . στην πρώτη ιστορική συνέλευση ποντιακών συλλόγων στο δημαρχείο Πτολεμαΐδας, τον Αύγουστο του 1986. με θέμα την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας.
Υπεύθυνος και πρωτοπόρος , Φωτισμένη στιγμή της προσφοράς του, η εισηγητική του παρέμβαση στο ΄Β παγκόσμιο συνέδριο με θέμα:
΄΄ η διαχρονική πορεία του ποντιακού χορού, και ο ρόλος του στη ζωή των Ποντίων
στο κείμενο αυτό ο Καραβέλας μας κληροδοτεί τις χορευτικές του αρχές λέγοντας :΄΄ διατηρώντας την παραδοσιακή φόρμα των χορών, δίνουμε συνέχεια στην κουλτούρα μας, ενισχύομε τα χαρακτηριστικά της ποντιακής μας φυσιογνωμίας.
Συνεπείς εργάτης και πρωτομάστορας, της ποντιακής ιδέας παρέμεινε μπροστάρης σε κάθε κάλεσμα για δημιουργία και προσφορά.
Με το πληθωρικό του έργο , συνέβαλε καθοριστικά στην αναγέννηση του ποντιακού χώρου .
Σήμερα ελεύθερος από υποχρεώσεις παραμένει ενεργός στα ποντιακά πράγματα, είναι μέλος της επιτροπής πολιτισμού της Π.Ο.Ε.
Οργάνωσε με επιτυχία τα χορευτικά πανελλαδικά φεστιβάλ που έγιναν στη Θεσσαλονίκη.
Σήμερα μαζί με τους παλιούς συμφοιτητές του υπερασπίζεται με κάθε τρόπο
( Διδασκαλία, Σεμινάρια , Δημοσιεύματα, Ραδιοφωνικές εκπομπές, αλλά και καταγγελίες) την ιστορική ταυτότητα των ποντιακών χορών, που κινδυνεύουν να αλλοιωθούν και να χάσουν την πραγματική τους ταυτότητα.
Για τον πρωτοπόρο χορευτή και φίλο όμως πέρα από το χορό και το τραγούδι, που θα εξακολουθούν να καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την πολιτιστική ταυτότητα του ξεριζωμένου ποντιακού ελληνισμού ,
Το πιο σημαντικό στοιχείο της προσφοράς του είναι ότι βρέθηκε στην πρωτοπορία των αγώνων για την διεκδίκηση της ποντιακής γενοκτονίας ως Γραμματέας της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης.
που στρατεύθηκε με τα στελέχη της Ευξείνου Λέσχης Πτολεμαΐδας από το 1986- 1994 στον μεγαλειώδη αγώνα για την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας.
Οι αξίες της ζωής, χωρίς τη συλλογική ιστορική μνήμη και γνώση για κάθε πυρριχιστή είναι βέβαιο ότι δεν αρκούν για να του προσδώσουν την λεβεντιά και την ανδρειωσύνη του Νεοπτόλεμου.
