‘-Σα σκεφτικό σε βλέπω σήμερα, Χάμπο.
-Ναι έεε;
-Έεεμ, δε μιλάς, σε ξεφεύγει που και που και κανένας αναστεναγμός…
-Ναι, Γιάννε. Έτσι είναι. Που να μπορέσω να κρυφτώ από εσένα. Εσύ με ξέρεις πια σα τη τσέπη σου. Τι να πω; Να πω όχι; Δε γίνεται!
-Λοιπόν;
-Λοιπόν, να πιούμε πρώτα ένα τσίπουρο, Γιάννε; Ένα τσιπουράκι που είν’ φάρμακο. Για τα ντέρτια είν γιατρειά!
-Και για τα ντέρτια είναι και για τη χαρά είναι και για όλα είν’ φάρμακο, Χάμπο…Πετράκη, φέρε μας δύο τσίπουρα με μεζεδάκι.
-Ετσι λοιπόν. Δεν μπορώ να σου κρυφτώ.
-Έεε, ξεκινά συ να λες κα έρχονται και τα τσίπουρα. Τι είναι; Είναι κάτι που έγινε σήμερα;
-Όχι, Γιάννε. Ίσα – ίσα, είναι κάτι που έγινε πριν από πολλά χρόνια.
-Και το θυμάσαι από τότε;
-Ναι, Γιάννε, δυστυχώς! Είν’ απ’ αυτά που και να θες να τα ξεχάσεις, δε ξεχνιούνται.
-Άαα, μάλιστα.
-Τα τσιπουράκια…και ο μεζές…
-Στην υγεία σου Πετράκη.
-Στην υγεία σας.
-Λοιπόν, Γιάννε, είναι κάποια πράματα που όταν συμβαίνουν δε τα δίνεις τη σημασία που πρέπει. Τα κάνεις…και νομίζει πως….ας πούμε…
-Δυσκολεύεσαι, Χάμπο. Δε θα σε ρωτήσω τι είναι, αλλά καταλαβαίνω πως αυτό που έκανες, καλύτερα να μην το είχες κάνει. Σωστά;
-Σωστά, Γιάννε. Ακριβώς! Πως το ξες;
-Μα νομίζεις, Χάμπο, πως μόνο συ είσαι που σου συμβαίνει αυτό; Κάνει κάτι και αυτό, ας πούμε, τυραννάει κάποιον. Σωστά;
-Σωστά. Ενώ αν δεν το ‘χες κάνει, ο άλλος δε θα τυρανίοτανε. Κατάλαβες;
-Κατάλαβα, Χάμπο. Έτσι πάει αυτό. Κάνεις κάτι κι έγινε! Και αφού γίνει, πίσω δε γυρνάει.
-Ναι. Μόνο κάθεσαι και λες “τι ήθελα και το ‘ κάνα. Μακάρι να μη το ‘χα κάνει”.
-Άαα, δηλαδή λες, Χάμπο, ας γινόταν κάτι μαγικό να γυρίσει ο χρόνος πίσω να μη το κάνω;
-Έεε, μαγικά δεν γίνονται, Γιάννε. Τόσο σέφτελος δεν είμαι να ζητάω μαγικά. Να ζητάω να γυρίσει ο χρόνος πίσω και αήκα παλαλά.
-Αυτά, Χάμπο, μόνο σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας γίνονται, σωστά;
-Σωστά! Και επειδή η ζωή δεν είν’ ταινία…
-Η ζωή, Χάμπο, είν’ πολύ ανώτερη από οποιαδήποτε ταινία και πολύ πιο πολύπλοκη.
-Συμφωνώ, Γιάννε. Έτσι είναι. Όπως τα λες.
-Οπότε…ο,τι έγινε – έγινε!
-Ναι. Αλλα, πάλι, λέω, όταν θυμάμαι το περιστατικό, Γιάννε, “Αχ και να μπορούσα να επανορθώσω!”.
-Αυτό μάλιστα, Χάμπο. Τώρα κάτι λες. Αφού δε γυρίζει ο χρόνος πίσω, τότε η λύση είναι να μπορέσει κάνει να επανορθώσει.
-Αυτό σκέφτομαι. Τίποτα άλλο δεν κατεβάζει η κούτρα μου. Μόνο αυτό: “Αχ και να μπορούσα να επανορθώσω”.
-Καλά σκέφτεσαι, Χάμπο, και εν τω μεταξύ, ας πιούμε καμία στάλα τσίπουρο, που είν’ το γιατρικό για όλα…και για τα ζόρια!
-Ας πιούμε…
-Άντε γεια μας!
-Γεια μας!
