Όταν πρίν από 40 μέρες έπεσε ως κεραυνός εν αιθρεία, η είδηση του θανάτου του γνωστού και αγαπητού επιφανούς Νευροχειροργού Χρήστου Αντωνιάδη, <<πάγωσε >> η κοινωνία όχι μόνο της περιοχής αλλά και ευρύτερα της χώρας.
<<Δάκρυσε>> και η γενέτειρά του η Ξηρολίμνη, όπου αναπαύεται, ενώ οι συγχωριανοί του ακόμα δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο Χρήστος Αντωνιάδης, που όλοι καμαρώναν γι’αυτόν, δεν θα βρεθεί ανάμεσά τους.
Νοσταλγούν όλοι όσοι τον γνώρισαν υπέροχο άνθρωπο, τον διακεκριμμένο καθηγητή, τον ποιητή του Ποντιακού Ελληνισμού, τον Συγγραφέα, τον ερευνητή…
Ο ίδιος νοσταλγός της γης των προγόνων του έλεγε:<<προσωπικά διαλαλώ ότι δεν έχασα την πατρίδα μου, και θέλω να πιστεύω ότι είμαι ένας εσωτερικός μετανάστης από τον Πόντο, στην Μακεδονία>>, ενώ στα γραπτά του αναζητούσε ποντιακές λέξεις με αρχέγονη σημασία και με στόχο να μείνει ζωντανή η ποντιακή διάλεκτος την οποία λάτρευε.
Το συγγραφικό, το επιστημονικό και το ανθρωπιστικό του έργο θα τον συνδέουν για πάντα με τις επόμενες γενιές…
ΚΟΥΛΑ ΠΟΥΛΑΣΙΧΙΔΟΥ
