Με πολύ μικρή συμμετοχή και με μία ακόμη πιο ισχνή συγκέντρωση, πραγματοποιήθηκε χτες η 24ωρη πανελλαδική απεργία των δασκάλων και καθηγητών στην Κοζάνη, δυσανάλογα μικρή σε σχέση με την όξυνση των προβλημάτων της δημόσιας παιδείας.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΛΜΕ Κοζάνης, που βρισκόταν στην απεργιακή συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία Κοζάνης μαζί με λιγοστούς εκπαιδευτικούς, «η συμμετοχή των καθηγητών στην απεργία ανέρχεται μόλις στο 15%, ενώ στα περιφερειακά σχολεία που αντιμετωπίζουν περισσότερα προβλήματα με τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις είναι πιο αυξημένη και ανήλθε στο 30%». Ο Σπύρος Περδικάρης δήλωσε ότι «δεν είμαστε ικανοποιημένοι απ’ αυτό το ποσοστό, αλλά πρέπει να επισημάνω ότι το θέμα δεν αφορά μόνο τον κλάδο, αφού είναι ένα γενικότερο πρόβλημα που αφορά όλους τους εργαζόμενους που δοκιμάζονται ιδιαίτερα, αλλά είναι αρκετά δύσκολο να απεργήσουν». Ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ υπογράμμισε ότι κλήθηκαν στην απεργιακή συγκέντρωση οι σύλλογοι κηδεμόνων και οι εκπαιδευτικοί περιφερειακών σχολείων που πλήττονται κυρίως από τις συγχωνεύσεις, ωστόσο, όπως είπε «προκύπτει ένα ζήτημα πως αντιμετωπίζεται η συλλογικότητα των αγώνων, αλλά και τα θέματα των τοπικών κοινωνιών». Παρατήρησε πάντως ότι «το τελευταίο διάστημα όλοι έχουν κινητοποιηθεί, οι τοπικές κοινωνίες έχουν επαφές και με τους βουλευτές του νομού και με εκπροσώπους του υπουργείου, νομίζω όμως ότι αν προσπαθούν μεμονωμένα να πετύχουν λύσεις που αφορούν μόνο την περίπτωσή τους, αυτό δεν θα έχει καλό αποτέλεσμα. Αρκεί να σας πω ότι υπήρχαν διαβεβαιώσεις και για τα σχολεία του νομού ότι κάποια απ’ αυτά θα αποφύγουν τη συγχώνευση, αλλά βγήκε η υφυπουργός κ. Χριστοφιλοπούλου και είπε ότι η συζήτηση για μη συγχώνευση αφορά πέντε σχολεία σε όλη την Ελλάδα, που σ’ αυτά δεν νομίζω να συμπεριλαμβάνονται κάποιο σχολείο του νομού Κοζάνης. Δυστυχώς οι ελπίδες τους διαψεύδονται καθώς έρχεται το υπουργείο παιδείας και διαψεύδει τις διαβεβαιώσεις που είχαν δώσει τοπικοί παράγοντες και βουλευτές στις τοπικές κοινωνίες».
Με ανοιχτή επιστολή που έστειλε στους γονείς, η ΟΛΜΕ επισημαίνει: «…Ο δημόσιος τομέας, η παιδεία και η υγεία, αφού απαξιώθηκαν από τις κρατικές πολιτικές, εμφανίζονται σήμερα ως παράγοντες της αναποτελεσματικότητας, της στασιμότητας και τελικά της ύφεσης και της υπερχρέωσης της χώρας.
Επιδιώκουν να απαξιώσουν την παιδεία ως δημόσιο και κοινωνικό αγαθό που πρέπει αν παρέχεται δωρεάν σε κάθε πολίτη, και να προωθήσουν στρατηγικές επενδύσεις κερδοσκοπικών εταιριών και στο χώρο της εκπαίδευσης. Αυτό σημαίνει μετατόπιση της κοινωνικής ευθύνης από την κοινότητα στο άτομο, με αποτέλεσμα τη μείωση των κρατικών δαπανών, την απόδοση ευθυνών στην εκπαίδευση για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, ώστε να δικαιολογούνται οι πολιτικές που προάγουν τα στάνταρς, τα τέστ αξιολόγησης, τον ανταγωνισμό.
Με αυτές τις διαδικασίες η εξουσία επιχειρεί αν επιβάλει κεντρικό έλεγχο στο εκπαιδευτικό σύστημα και να μειώσει τη δυνατότητα των εκπαιδευτικών να αμφισβητούν «αξίες» όπως η ανταγωνιστικότητα, η οικονομική εκμετάλλευση, η «αξιοκρατία». Ταυτόχρονα θέλουν να νομιμοποιήσουν τις ανισότητες στην εκπαίδευση αποκρύπτοντας τον κοινωνικό τους χαρακτήρα με το επιχείρημα της ατομικής αδυναμίας ή ανικανότητας».
Ακόμη η ΟΛΜΕ τονίζει ότι «στην κατεύθυνση μείωσης των κοινωνικών δαπανών εντάσσεται η δραστική μείωση των δαπανών για την εκπαίδευση, η οποία είναι αποτυπωμένη με τον πιο εύγλωττο τρόπο στον προϋπολογισμό του 2011. Το 2,75% του ΑΕΠ για την παιδεία αποτελεί ιστορικό χαμηλό των τελευταίων τριάντα χρόνων και δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά ζητήματα σχολικής στέγης, διπλοβάρδιας, εργαστηριακού εξοπλισμού, υποδομών άθλησης, σχολικών βιβλιοθηκών, λειτουργικών δαπανών, επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών και θεσμών στήριξης των μαθητών».
Εν κατακλείδι η ΟΛΜΕ απευθυνόμενη στους γονείς, επισημαίνει: «Μα βάση τα παραπάνω, θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε τις ανάγκες διαβίωσης, τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε ως εργαζόμενοι, αλλά και να σηκώσετε για μια ακόμη φορά το βάρος της ενίσχυσης του δημοσίου σχολείου. Τα σχολεία, από την άλλη, θα κληθούν να βρουν χορηγούς για να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα.
Είναι φανερό πως πίσω από τις ηχηρές διακηρύξεις για το «Νέο Σχολείο» με το σύνθημα «πρώτα ο μαθητής» κρύβεται μια πραγματικότητα που δεν είναι ακόμη ευχάριστη ούτε για τους μαθητές ούτε για τους γονείς και πολύ περισσότερο για το μέλλον του δημόσιου σχολείου».
ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΗΤΤΑΣ
