Σήμερα που ο νεοφιλελευθερισμός είναι η σκληρή πραγματικότητα στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, οι αγώνες των εργατών στο Σικάγο του 1886, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και η 1η Μαΐου δεν είναι ημέρα απλώς μνήμης, αλλά ημέρα αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση και την κοινωνική αδικία.
Ο κόσμος τη εργασίας βιώνει, τα τελευταία χρόνια σε όλες σχεδόν τις χώρες, την πιο ακραία επίθεση με στόχο την κατάργηση όλων αυτών των δικαιωμάτων που με αγώνες κατέκτησε στη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα. Το παγκόσμιο κεφάλαιο επιτίθεται στον κόσμο της εργασίας σε μια προσπάθεια να ξαναφέρει τις εργασιακές σχέσεις έναν αιώνα πίσω, με μισθούς κάτω από τα όρια της φτώχειας, ακραία ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, απολύσεις, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση στην πράξη ακόμα και του 8ώρου και γενικώς κατάργηση κάθε εργασιακού συλλογικού και κοινωνικού δικαιώματος.
Στη χώρα μας η επίθεση αυτή πήρε ιδιαίτερα άγρια μορφή με τα μνημόνια των τελευταίων 6 ετών όταν, με πρόσχημα την κρίση χρέους που ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών των προηγούμενων κυβερνήσεων, οι οποίες επιχείρησαν την πλήρη ισοπέδωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Με μια σειρά μνημονιακούς νόμους –χωρίς καμιά διαπραγμάτευση- οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υποταγμένες πλήρως στις επιταγές των δανειστών μείωσαν τους μισθούς και τις συντάξεις μέχρι και 50%, απέλυσαν εργαζόμενους στο δημόσιο, διευκόλυναν τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και οδήγησαν πάνω από ένα εκατομμύριο συνανθρώπους μας στην ανεργία και χιλιάδες νέες και νέους στη μετανάστευση. Κατήργησαν τις συλλογικές συμβάσεις, ανέδειξαν την ελαστική εργασία και την ενοικίαση εργαζομένων σε κυρίαρχο εργασιακό μοντέλο. Σήμερα δε ως αντιπολίτευση η ΝΔ ταυτίζεται με τις πιο ακραίες αντιδραστικές απόψεις των δανειστών με διπλό στόχο: 1ον να περιορίσει και να εξαφανίσει τις κατακτήσεις των εργαζομένων και τα δικαιώματα τους και 2ον να χτυπήσει την σημερινή κυβέρνηση με στόχο την ανατροπή της. Κάτι που δεν σταμάτησε να προσπαθεί –μάταια βέβαια- από την πρώτη μέρα που εκφράστηκε δημοκρατικά ο ελληνικός λαός και έδωσε την πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ.
Σήμερα ο αγώνας συνεχίζεται. Η κυβέρνηση –εγκλωβισμένη και αυτή στις μνημονιακές δεσμεύσεις- προωθεί σχέδια νόμου για επαναφορά των εργατικών δικαιωμάτων, του κατώτερου μισθού, των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την επαναπρόσληψη των απολυθέντων στο Δημόσιο και την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Παράλληλα, όμως, συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση και οι πιέσεις, οι πολιτικοί εκβιασμοί από πλευράς δανειστών, ξένων και ντόπιων οικονομικών συμφερόντων που αντιτίθενται σε οποιαδήποτε προσπάθεια επανακατοχύρωσης και προστασίας εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και απαιτούν την πλήρη υποταγή της νέας κυβέρνησης.
Στα πλαίσια αυτά σήμερα ο αγώνας των εργαζομένων αποκτά ιδιαίτερα κοινωνικά και ταξικά χαρακτηριστικά. Μέσα από την ανυποχώρητη σύγκρουση να καταφέρουμε να κάνουμε τον νεοφιλελευθερισμό μαζί με τα αποτελέσματα των μνημονίων παρελθόν. Για την αναδιανομή του πλούτου υπέρ του κόσμου της δουλειάς. Για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Για την παραγωγική ανασυγκρότηση με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι το κέρδος.
Με σύμμαχο τον κόσμο της εργασίας η Κυβέρνηση παλεύει για τα δικαιώματα του και οι εργαζόμενοι απαντούν με ενότητα και αγώνα ενάντια στα σχέδια του νεοφιλελευθερισμού και του κεφαλαίου.
Την 1η του Μάη όλες και όλοι δίνουμε δυναμικό παρών στις πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις.
Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει ένα λαό αποφασισμένο!
