«Η Ελλάδα είναι σε θέση να ελευθερωθεί με τις δικές της δυνάμεις, αρκεί να έχει να αντιμετωπίσει μόνο τους Τούρκους» (Θ.Κολοκοτρώνης).
Κοινό γνώρισμα είναι πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, καλά φιλτραρισμένη, για να εκφράζει πάντα την άποψη του «συστήματος!».
Αν η αλήθεια έβρισκε ανοιχτές θύρες, θα γκρέμιζε την «εικονική ιστορία», θα αποκαθήλωνε κατασκευασμένους ήρωες για την Μεγάλη των Ελλήνων Επανάσταση και θα απέδιδε τιμές στους αληθινούς ήρωες!
Η επανάσταση εκείνη ήταν κατά βάση Εθνικό-Κοινωνική!
Έλεγε ο επαναστατημένος κολίγος: «Να ζω χωρίς τον φόβο να καταστρέψουν οι Αλβανοί την περιουσία μου. Να μην με σέρνει ο Τούρκος στα μπουντρούμια. Να μην διαφεντεύει ο κοτζαμπάσης στα χωριά μας.»
Μια επανάσταση, για να επιτύχει τον στόχο της, πρέπει να περάσει από δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, την Εθνικό-Πολιτική, διώχνεται ο ξένος δυνάστης και οι επαναστάτες αναλαμβάνουν την ευθύνη της αυτοκυβέρνησης. Η δεύτερη είναι η κοινωνική, όπου η σύγκρουση διαφόρων τάξεων θα φέρει την κυριαρχία μιας τάξης και από το ποια θα είναι αυτή, θα εξαρτηθεί και η κοινωνική ή όχι πορεία της χώρας. Θα εξαρτηθεί ή όχι η αρχή της ισότητας όλων των παιδιών της πατρίδας!
Τα «χρονικά» των ξένων περιηγητών που επισκέφτηκαν την Ελλάδα πρίν και μετά την Επανάσταση, όπως και τα απομνημονεύματα των πρωταγωνιστών, μας λένε τις αλήθειες για την εποχή και φυσικά όλα τα γεγονότα που αποσιώπησε η «επίσημη» ιστορία!
«Πες την αλήθεια ΄στοριογράφο» έλεγε ο Μακρυγιάννης, αλλά το πέπλο της σκοπιμότητας ήταν βαρύ και ιερό!
Οι Αγωνιστές του ¨21 αγνοήθηκαν και μέσω της «εν Τροιζήνι Συνελεύσεως» η Ελλάδα κατέστη προτεκτοράτο με πολλούς διεκδικητές. Η πρώτη πράξη υποτέλειας, «Εν Πελοποννήσω Ιουνιου 1825» με την Γ΄Εθνο-Συνελευση των Ελλήνων, όπου το «Ελληνικόν Έθνος, δυνάμει της παρούσης πράξεως θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της αυτού ελευθερίας, εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπο την μοναδικήν υπεράσπισην της Μ.Βρεττανίας»!
Μοναδικός απέναντι σε αυτή την πράξη υποτέλειας, ο Δ.Υψηλάντης, «ως κατά μιας πράξεως παρανόμου, ανθελληνικής και διόλου αναξίας ενός έθνους, το οποίον υποδουλώθη μεν πολλάκις, πλην ποτέ δεν εσυμβιβάσθη με τους τυράννους του».
Για το «θράσος» αυτό του Δ.Υψηλάντη, η «αγανακτήσασα Συνέλευση» του εστέρησε «παντός πολιτικού δικαιώματος» και τον απέκλεισε «πάσης στρατιωτικής υπηρεσίας»!
Μετά την πράξη υποτέλειας του 1825, οι «σύμμαχοι» κατέλαβαν εξ εφόδου το υπό συγκρότηση ελληνικό κράτος και «γέμισαν» τις υπηρεσίες με ανθρώπους τους. Όπως και ο πλήρης έλεγχος του στρατού ξηράς και θάλασσας, το φρουραρχείο Ναυπλίου, οι θέσεις εισαγγελέων κ.λ.π., ήταν πλέον γεγονός.
Μια κατάσταση χάους όταν ανέλαβε κυβερνήτης ο Καποδίστριας.
Την επανάσταση εκείνη δεν την ήθελαν οι γαιοκτήμονες, οι έμποροι και ο ανώτερος κλήρος. Οι προνομιούχες τάξεις δεν επιθυμούσαν καμιά αλλαγή και δεν ήταν αυτές που υπέφεραν από τον τουρκικό ζυγό.
Η άλλη πλευρά, αυτή των πολιτικών (Μαυροκορδάτος, Κωλέτης, κ.λ.π.), καμιά σχέση δεν είχε με τον πραγματικό Αγώνα και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ο έλεγχος του τελικού αποτελέσματος, «δεμένος» πάντα με το παιχνίδι της εξουσίας. Η «υποτέλεια» γι΄αυτούς ήταν κάτι το πολύ γνώριμο, γιατί οι ρίζες τους χανόταν κάπου ανάμεσα στα φαναριώτικα σκοτεινά σοκάκια και στις αυλές των σουλτάνων!
Γράφει στα απομνημονεύματα του ο Μακρυγιάννης: «Ήρθετε εσείς οι μεγάλοι μας πολιτικοί να μας λευτερώσετε, όταν σηκώσαμε την επανάσταση μόνοι μας… Όταν κοπιάσατε εσείς, μας γυμνάσατε στη διχόνοια, μας φέρατε φατρίες και τα΄άλλα αγαθά… πρωτόφερες την διχονοιαν εσύ κύριε Μαυροκορδάτε…».
Ο Ι.Καποδίστριας έδειξε πυγμή, ανεξαρτησία σκέψης και δράσης, κάτι που δεν άρεσε στις «προστάτιδες δυνάμεις» και κυρίως στους Άγγλους, οι οποίοι είχαν στήσει μηχανισμό ελέγχου μέσα από μυστικές οργανώσεις!
Ως τελευταία πράξη του κυβερνήτη καταγράφεται η πρόθεση του να διαλύσει όλες αυτές τις «μυστικές οργανώσεις» και την οποία θα υπέγραφαν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, αποδεχόμενοι την απόφασή του. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος της δολοφονίας του!
Η νόθευση της ιστορίας συνεχίζεται με την δολοφονία του, μόνον που οι δολοφόνοι δεν ήταν οι Μαυρομιχαλαίοι, αλλά οι άνθρωποι των Εγγλέζων. Είναι οι δυνάμεις που κυβέρνησαν μέσω του Αυγουστίνου Καποδίστρια, ο οποίος μοίρασε ακόμα και την γη στους ευνοούμενους των άγγλων, καταδικάζοντας όλους τους καπετανέους να πεθάνουν πάμπτωχοι και ζητιανεύοντας. Ακόμα και ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, αφού πρώτα φυλακίστηκε, απεβίωσε τυφλός και ζητιάνος!
Γράφει ο Μακρυγιάννης: «Όσοι αγωνιστές μείναν , οι περισσότεροι νηστικοί και δυστυχισμένοι. Και όσοι μείναν γεζερούν ξυπόλυτοι και γυμνοί μέσα στα σοκάκια αυτηνής της πατρίδας τους. Και οι χήρες και τα ορφανά των αγωνιστών διακονεύουν. Και οι νέες τους πατούνε οι διεφθαρμένοι την τιμήν τους στανικώς να φάνε κομμάτι ψωμί…».
Ακόμα και ο Κολοκοτρώνης κατηγορήθηκε ως αντικαθεστωτικός και καταδικάστηκε σε θάνατο, επειδή τον φοβόταν. Μετά το ΟΧΙ των Τερσέτη και Πολυζωίδη κλείστηκε στην φυλακή, αλλά έστω και εκεί εξυπηρετούσε τα σχέδια των Εγγλέζων. Μπορούσαν να διαλύσουν τα αντάρτικα σώματα του «Γέρου του Μοριά» και να μείνουν οι μόνοι κυρίαρχοι, χωρίς αντίπαλο τώρα, στον Ελλαδικό χώρο.
ΗΘΕΛΑΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΗΚΟΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΑΚΟΥΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ!
Οι Οσμανλήδες Οθωμανοί έφυγαν, αλλά έμειναν στη θέση τους άνθρωποι συνεχιστές του δικού τους έργου. Ο κοτζαμπάσης ήξερε καλά την δουλειά από τα παλιά, για να φτάσουμε στο «Κιλελέρ» και στις Βενιζελικές λόγχες, ανάχωμα στην αναδιανομή της εθνικής γης!
Τα δάνεια του ’21 πήγαν στους μεσάζοντες και στην συντήρηση του «χθες» με «νέα» τζάκια! Η «πτώχευση» χτύπησε πολλές φορές για να φτάσουν κάποιοι να νοσταλγούν πολλές φορές τους Τούρκους!
Δάνεια, «φιλέλληνες» και ντόπιοι συνεργάτες «έπαιξαν βρώμικα με τα δανεικά λεφτά, για να υποθηκευτεί στους πιστωτές η εθνική γη και η αξιοπρέπεια των Αγωνιστών.
Η ιστορία ως τραγωδία επαναλήφθηκε πολλές φορές από τότε. «…φτάσαμε 80 χλμ. Κοντά στην Άγκυρα, με το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων Λαμίας και αν δεν μας έτρωγε η προδοσία, θα μπαίναμε στην Άγκυρα και θα διαλύαμε την Τουρκιά. Αντί αυτό, διαλυθήκαμε εμείς και καταστραφήκαμε. Ποιος μας πρόδωσε; Δυστυχώς, οι Έλληνες…»! (Ο Αθ.Παπαγιός αφηγείται βιώματα από την «Προδομένη Μ.Ασία» στον Γ.Γ.Αυφαντή).
Δικτατορίες και κινήματα για χρόνια, στην προδοσία της Κύπρου το 1974, έως την εισβολή του ΔΝΤ σήμερα!
Το «δόγμα» Κίσινγκερ είναι αποκαλυπτικό: «Ο Ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα. Γι΄αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Πλήττοντας την γλώσσα, την θρησκεία, την ιστορία και την πνευματική του κληρονομιά. Τότε ίσως συνετιστεί».
Τι να θυμηθούμε και τι να σκαλίσουμε;
«…Εδώ που έχουμε φτάσει, κάτι πρέπει να γίνει για να μην βυθιστούμε. Αλλά να γίνει με σχέδιο, ρε παιδιά. Με οργάνωση, με προσοχή. Και με όρθια την μέση. Όχι στα γόνατα. Όχι στα τέσσερα. Να λέμε που και που κανένα, ΠΑΙΔΙΑ, ΞΕΧΑΣΤΕΤΟ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!» (Γιώργος Παπαχρήστος-«ΝΕΑ»/19-2-2011
Διαμαντής Θ.Βαχτσιαβάνος
