Αργά και βασανιστικά, με ρυθμούς χελώνας εξελίσσονται οι διαδικασίες και οι εργασίες των έργων υποδομής για την αποκατάσταση των σεισμοπλήκτων επτά οικισμών του δήμου Βοΐου.
Δεκαοκτώ χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό της 13ης Μαΐου 1995, οι εκατοντάδες κάτοικοι των οικισμών Πυλωρί, Πεπονιά, Πανάρετοι, Κλίμα, Αξιόκαστρο, Πολύλακος και Πεπονιά, περιμένουν στοϊκά τη στεγαστική τους αποκατάσταση από την Πολιτεία, τουλάχιστον όσοι ζουν ακόμη, γιατί οι περισσότεροι απεβίωσαν λόγω του προχωρημένου της ηλικίας. Πρόσφατα εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ η μετεγκατάσταση των επτά σεισμόπληκτων οικισμών του πρώην δήμου Νεάπολης, με 2 εκ. ευρώ. Την ίδια στιγμή όμως επικρατεί ένα χάος, αφού κοντά δύο δεκαετίες τώρα, δεν είναι ξεκαθαρισμένο ακόμη, πόσοι είναι οι δικαιούχοι.
Το ποσό των 2.000.000 προορίζεται για την ολοκλήρωση των έργων υποδομής, όπως πεζοδρόμια, κράσπεδα, ύδρευση – αποχέτευση, υπόγεια καλώδια ΟΤΕ κ.λ.π. Να σημειωθεί ότι είναι μία συνεχιζόμενη εργολαβία του 2007, ύψους 5 εκ. ευρώ, η οποία με την έκπτωση είχε μειωθεί στα 2 εκ. ευρώ. Είχαν υλοποιηθεί εργασίες 1 εκ. ευρώ, πληρώθηκαν μόλις 200.000, με αποτέλεσμα ο εργολάβος να εγκαταλείψει το έργο. Τώρα οι αρμόδιοι ευελπιστούν ότι με την ένταξη στο ΕΣΠΑ με 2 εκ. ευρώ, τα έργα υποδομής στον οικισμό των σεισμοπλήκτων θα ολοκληρωθούν.
Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι θα λάβει τέλος η ταλαιπωρία και η αγωνία εκατοντάδων σεισμοπλήκτων, αφού μέχρι να αποκτήσουν το δικό τους κεραμίδι, πρέπει να διανυθεί πολύς δρόμος. Είναι ενδεικτικό ότι ούτε η δημοτική αρχή ούτε κανείς άλλος γνωρίζει πόσοι είναι οι δικαιούχοι. Αυτό γιατί είχε γίνει μία καταγραφή πριν από αρκετά χρόνια, όταν ξεκινούσε η διαδικασία μετεγκατάστασης, αλλά εκείνες οι προϋποθέσεις με τις οποίες καθορίστηκαν τότε οι δικαιούχοι δεν υφίστανται. Κατ’ αρχήν, όπως προαναφέρθηκε, πολλοί γέροντες κάτοικοι των απομονωμένων οικισμών, έχουν ήδη αποβιώσει, φεύγοντας με το παράπονο ότι η Πολιτεία δεν ήταν συνεπής απέναντί τους και δεν φρόντισε να τους εξασφαλίσει ένα σπιτάκι. Επίσης, τα παιδιά των δικαιούχων που δεν ζουν πλέον στα χωριά τους – και αυτοί είναι πολλοί – δεν δικαιούνται των ευεργετικών διατάξεων των σεισμοπαθών. Ακόμη, δεν είναι σαφές πόσοι επιθυμούν συμβατικό δωρεάν σπίτι ή σεισμοδάνειο για ανέγερση του σπιτιού της αρεσκείας τους.
Ενδεικτικό του αλαλούμ που επικρατεί είναι ότι αρχικά οι δικαιούχοι ανέρχονταν περίπου στους 1.000, όμως πλέον είναι σημαντικά λιγότεροι, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πόσοι είναι. «Από βδομάδα έχω ραντεβού στον Τομέα Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων (ΤΑΣ), προκειμένου να δούμε τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις των δικαιούχων», δήλωσε ο επιτετραμένος δημοτικός σύμβουλος για τη μετεγκατάσταση των σεισμοπλήκτων, Βασίλης Σταμπουλούς, δήλωση ενδεικτική της ασάφειας που υπάρχει. Το βέβαιο είναι ότι τα έργα υποδομής γίνονται στο ένα από τα δύο κομμάτια του οικοπέδου και το τμήμα αυτό επαρκεί για περίπου 460 – 470 οικόπεδα.
Σε κάθε περίπτωση πάντως οι σεισμοπαθείς ζουν με την ελπίδα ότι με την ολοκλήρωση των έργων υποδομής, ίσως λυθούν και τα υπόλοιπα γραφειοκρατικά προβλήματα, ώστε κάποτε το όνειρό τους για την απόκτηση στέγης να γίνει πραγματικότητα. Αρκεί βεβαίως να …ζουν, αφού το εγχείρημα της αποκατάστασης μοιάζει σαν τη Λερναία Ύδρα. Ένα πρόβλημα λύνεται, δεκάδες άλλα δημιουργούνται. Στο μεταξύ, αισίως φτάνουμε σε τρεις εβδομάδες στη 18η επέτειο του καταστροφικού σεισμού.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΗΤΤΑΣ
