Της Αναστασίας Καρανίκα
Είναι καιρός πια να σταθούμε μπροστά στα νιάτα με δύναμη, να τα νιώσουμε, αλλά και να τα αντιμετωπίσουμε.
Όλα όμως όσα διαδραματίζονται γύρω μας καθημερινά δεν δείχνουν τέτοια πρόθεση. Όταν συμφέρει , τα παιδιά είναι ικανά, όταν δεν συμφέρει τα παιδιά είναι ανώριμα και δεν κατέχουν.
Ο φόβος είναι ευδιάκριτος: Να μην ξεγυμνωθεί η αλήθεια. Και ως εκ τούτου το δικαίωμα των παιδιών να απαιτούν μια υγιέστερη και δικαιότερη κοινωνία, είναι ανήθικο και παράνομο.
Βαφτίζοντας τα λάθη μας με την πείρα που συνέχεια επικαλούμαστε, θέλουμε να πιστεύουμε πως ο πιο σωστός δρόμος για τα παιδιά είναι αυτός που οδηγεί στην εκπλήρωση των δικών μας ονείρων, όχι όμως και των δικών τους.
Και ιδού το πρόβλημα: Ενώ όλα οδηγούνται σε γνώριμα μονοπάτια, οι αξίες ξεθωριάζουν, τα σύμβολα πέφτουν, τα λουλούδια μαραίνονται.
Όταν ζεις κοντά στα παιδιά και όταν το ενδιαφέρον σου γι’ αυτά αντλείται από μια αληθινή αγάπη, γεύεσαι άπλετα την αγνότητα τους, την ευαισθησία τους, τον δυναμισμό τους και την επαναστατική ειλικρίνεια τους. Τα παιδιά είναι πιο συνεργάσιμα και πιο λογικά από ότι πιστεύουμε. Η λανθασμένη κρίση οφείλεται σε δική μας παρεξήγηση.
Πώς είναι δυνατό από τη μια να αποδεχόμαστε τις θεωρίες των ψυχολόγων και των σύγχρονων παιδαγωγών σε θέματα αγωγής και από την άλλη να ισχυριζόμαστε πως τα παιδιά αποτελούν δική τους αποξενωμένη ομάδα όπου οι διαφορές ιδεών αποτελούν αδιάκοπη πηγή ανησυχίας και σύγκρουσης;
Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου τα παιδιά εγκαταλείπουν τις παραδοσιακές πεποιθήσεις και κινούνται προς νέα ηθικά και ιδεολογικά πλαίσια.
Η γρήγορη τεχνολογική ανάπτυξη καλεί τα παιδιά σε επιστράτευση για να προλάβουν τα άλματά της. Αυτό οδήγησε στην εξακρίβωση ότι οι παλιές κοσμοθεωρίες δεν ισχύουν πια. Τα νιάτα δοκιμάζονται αλλού, γιατί γονιοί και δάσκαλοι δεν μπορούν να πείσουν εφόσον δεν είναι δοκιμή και ψυχολογημένη η συμβουλή τους. Το ψέμα δεν χωράει πουθενά, το μυαλό του νέου δουλεύει γρήγορα, θέλει αποδείξεις και αναζητά αλήθειες και λύσεις.
Γιατί, άραγε, τα παιδιά θέλουν να καταργήσουν θεσμούς και σύμβολα Γιατί στο χώρο αυτό επικράτησε η απληστία, το ρεζίλεμα, η απανθρωπιά και το ψέμα. Γιατί στο βωμό της αγάπης , της πίστης και της πατρίδας παίζονται τα πιο στυγερά παιχνίδια του εγκλήματος , τα οποία ύστερα γίνονται εύκολα καταφύγια απελπισμένων νέων.
Γι΄ αυτό ας μην απορούμε γιατί τα μικρά και αθώα παιδάκια στα οποία επενδύσαμε όλο τον εαυτό μας, δεν είναι αυτά που αναμέναμε να έχουμε. Φαίνεται πως στη διαδρομή θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις δικές μας φιλοδοξίες και τα δικά μας πάθη. Δεν φανήκαμε δυνατοί να απελευθερωθούμε από τα δικά μας αμαρτήματα, για να μπορέσουμε να δούμε τα παιδιά μέσα στα μάτια. Κι όμως τα παιδιά αξίζουν και δικαιούνται το ενδιαφέρον μας, την αγάπη, το χρόνο μας και την παραδοχή μας.
Όλοι γίναμε και γινόμαστε μάρτυρες πολλών εκδηλώσεων αγάπης και αλτρουισμού των παιδιών μας. Όλοι μείναμε κάποτε έκπληκτοι για τις ικανότητες τους. Εκεί που προβάλλαμε των εγωισμό μας σε κάποιο πρόβλημα, μας έδωσε τη λύση μια απλή, μια ειλικρινής και ανεπηρέαστη σκέψη του παιδιού μας. Εκεί που σμίγουν η χαρά και η λύπη και εκεί που ο θάνατος ανελέητα θερίζει , τα παιδιά ξέρουν να παρηγορούν, να στηρίζουν και να ραίνουν με μοσχομυρίστε λουλούδια.
Δεν είναι τα παιδιά μας που πρέπει να κλάψουν για τα ανεπανόρθωτα λάθη τους. Εμείς, είναι που τους δώσαμε να πιουν το πικρό ποτήρι της αλλοτρίωσης, της υποκρισίας, της αδικίας. Εμείς μηχανευόμαστε χίλιους τρόπους για να τους αποπροσανατολίζουμε καθημερινά από τη γνώση και την αναζήτηση. Εμείς τους στερήσαμε το ρομαντισμό και το αθώο παιχνίδι. Μπροστά στη μακάρια ικανοποίηση του «κατεστημένου», λίγο μετρά για μας η αρνητική στάση μας, Δεν είναι όμως αυτό το χρέος μας. Είναι καιρό πια να αισθανθούμε ότι είμαστε υπόλογοι απέναντι τους και να τους εξομολογηθούμε…
Η μορφή της μελλοντικής κοινωνίας μας εξαρτάται από τα παιδιά μας. Αυτά είναι που θα κάνουν τα όνειρά μας πραγματικότητα. Γι ‘ αυτό λοιπόν είναι μεγάλη ανάγκη να γίνει επανεκτίμηση του συστήματος των αξιών μας με γνώμονα την μελλοντική κοινωνία μας.
Ας ελπίσουμε ότι η σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού θα δώσει τη δύναμη που χρειάζονται τα κράτη του πλανήτη μας για να αφιερώσουν τα απαραίτητα μέσα για την υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών μας.
