Η περίοδος χάριτος της τρικοματικής συγκυβέρνησης με βάση τη ψεύτικη αισιοδοξία που καλλιεργήθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά και όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ έφτασε στο τέλος της. Δεν θα μπορούσε βέβαια να γίνει και διαφορετικά, αφού τα κοινωνικά προβλήματα όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκαν, αλλά αντίθετα γιγαντώθηκαν. Είναι περιττό να αναφερθεί το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας κυρίως στους νέους, αφού είναι αμφίβολο αν υπάρχει Ελληνική οικογένεια χωρίς ένα τουλάχιστον άνεργο.
Εάν μηχανιστικά κάναμε ευθεία αναγωγή των προβλημάτων με την πρόθεση ψήφου, τότε θα έπρεπε τα δημοσκοπικά ποσοστά των αντιπολιτευόμενων κομμάτων και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ –εξαιρώ βεβαίως τη Χρυσή Αυγή – να βρίσκονταν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Γιατί λοιπόν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, όσες επιφυλάξεις και να διατυπώνει κανείς για την αντικειμενικότητα των δημοσκοπήσεων; Μα γιατί στις πραγματικές κοινωνικές συνθήκες, κανένας αυτοματισμός καμία θεωρητική αναγωγή δεν ισχύει, αν δεν λάβουμε υπόψιν και άλλους παράγοντες και δεν τους εντάξουμε στις αναλύσεις μας.
Ο πρώτος εξ΄αυτών είναι το τί πραγματικά «θέλει» η ίδια η κοινωνία, ποια μηνύματα εκπέμπει. Αν λοιπόν εμείς δεν απλώσουμε τις κεραίες να πιάσουμε αυτά τα μηνύματα, τότε όσες προσπάθειες και να κάνουμε όση ενέργεια και να ξοδέψουμε το αποτέλεσμα θα είναι μηδαμινό. Τρανταχτό παράδειγμα η προτροπή της γενικής γραμματέας του ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές για την διόρθωση της ψήφου. Το αποτέλεσμα βεβαίως το είδαμε.
Μία δεύτερη συνιστώσα που αν δεν τη λάβουμε υπόψιν μας στα σοβαρά, θα έχει ολέθρια αποτελέσματα όχι μόνο για το παρόν αλλά και για το μέλλον, είναι το πού θα στηριχθεί μία μελλοντική κυβέρνηση της αριστεράς. Μία κυβέρνηση που βεβαίως δεν θα είναι μόνο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνεργασία όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων με κορμό το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν μία αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί να «πατήσει», να στηριχτεί σε άλλα θεσμοθετημένα όργανα, αλλά αντίθετα όλοι της τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια, τότε θα είναι ευάλωτη σε άνομα και υπονομευτικά σχέδια. Θα αποτελέσει πραγματικά εθνική τραγωδία να εκλεγεί αριστερή κυβέρνηση και να μην καταφέρει να επιτελέσει το έργο της.
Νά γιατί η διεκδίκηση πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σωματείων, ομοσπονδιών, δήμων και περιφερειών δεν είναι καθόλου μα καθόλου μία φιλολογική συζήτηση, αλλά έχει την ίδια βαρύτητα με την διεκδίκηση της κεντρικής εξουσίας. Θα ήταν τεράστιο λάθος από την αριστερά να υποτιμηθεί αυτή η πλευρά της πορείας προς την εξουσία.
Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας, αλλά προπαντός τα αυτιά μας και ας αφουγκραστούμε τα μηνύματα της κοινωνίας. Δογματισμοί και εμμονές είναι ανεπίτρεπτοι. Στόχος είναι ένας και μοναδικός: Διεκδικούμε με όλες μας τις δυνάμεις και με τη μέγιστη δυνατή ενότητα σωματεία, δήμους, περιφέρειες. Οι δυνάμεις της αλλαγής με κύριο κορμό το ΣΥΡΙΖΑ – κάτι βέβαια που κανένας δεν το αμφισβητεί και προπαντός δεν το αμφισβητεί η ίδια η κοινωνία – είναι παρούσες, είναι έτοιμες να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
ΠΑΤΣΩΝΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
