Την δημόσια – κοινωνική κατάσταση σκιαγραφεί με εύστοχο λόγο ο Σεβ. Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Παύλος, στις δύο δεκεμβριανές Επισκοπικές εγκυκλίους του προς το Λαό και τον Κλήρο της Επαρχίας: ‘’Τα επόμενα χρόνια η κατάσταση θα επιδεινώνεται, η ανέχεια και η φτώχεια των ανθρώπων θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη’’. Στον λαοκτόνο και κατ’ επέκταση εθνοκτόνο κατήφορο, που σχεδιάζει και υλοποιεί το παγκόσμιο κατεστημένο της καπιταλιστικής ταξικής παγκοσμιοποίησης, συνεπικουρούμενο από την ανικανότητα και ανεπάρκεια των εθνικών (πολιτικών και πνευματικών) ηγεσιών, η Εκκλησία του Ναζωραίου, που δεν είχε ‘’πού την κεφαλήν κλίνη’’, κατά τον λόγο του ίδιου του Χριστού, (οφείλει να) έχει αποκαλυπτική αλλά και δημιουργική παρουσία και όχι πασαλείμματα για τη συντήρηση και επαναφορά από άλλη πόρτα του αδηφάγου μινώταυρου της πλουτοκρατίας: ‘’Η παγκόσμια αυτή κατάσταση, η οποία σήμερα πλήττει και το λαό μας δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορη την Εκκλησία του Χριστού. Στην ιστορία της Εκκλησίας μας οι αυθεντικές παρουσίες ζουν την εποχή τους, ζουν τις οδύνες της εποχής τους, κρίνουν τις αποστασίες της’’, διαπιστώνει ο Σεβασμιώτατος και καταφεύγει στον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, που είχε χαρακτηρίσει το κρατικό φορολογικό σύστημα της εποχής του ‘’ως αρπαγήν έννομον, νόμιμη αδικία δηλαδή, χειρότερη κι από παράνομη ληστεία’’.
Όλα αυτά εξηγούνται, κατά τον Σεβ., γιατί ‘’ο κόσμος δεν θέλησε να τον γνωρίσει (το Χριστό), έμεινε πεισματικά στον εγωισμό του, στη φιλαυτία του’’. Αλλ’ εάν η κατρακύλα έχει γράψει ιστορία και θέλουν να την κάνουν πιο κατηφορική έως και πτώση κατακόρυφη, ωστόσο υπάρχει πάντα η κρυμμένη ελπίδα, που πρέπει επιτέλους να γίνει ορατή, με προσωπικά αλλά και συλλογικά χαρακτηριστικά, λαϊκής συνειδησιακής εξέγερσης, αναπτύξεις πρωτοβουλιών με μη ελεγχόμενη από τα συνήθη ‘’συνετά’’ κέντρα τόλμη, προς κάθε κατεύθυνση. Η ελπίδα ενισχύεται και από το γεγονός ότι η προσδοκία των Εθνών στο πρόσωπο και το έργο του Χριστού ‘’δεν έχει συγχρονικόν χαρακτήρα, αλλά διαχρονικόν’’. (Σεβ). Την παράμετρο της διαχρονικότητας (αναγέννηση προσώπων, αλλαγή του συστήματος με συλλογικότητα) οφείλει να μελετήσει, να επεξεργαστεί και να δώσει στους λαούς, οικουμενικά και αφειδώλευτα, με ριζοσπαστική και όχι μονομερή στάση η Εκκλησία. Η προσωπική στάση, η μεταβολή της νοοτροπίας (μετάνοια) του καθενός από ατομιστική σε αλληλοπεριχωρητική και αλληλέγγυα είναι καλή, αλλά καλή θα ήταν και η ευθεία κριτική (πρώτα η αυτοκριτική) απέναντι στις επιλογές των πολιτικών ηγεσιών, των εδώ και των μακράν. Το αποτέλεσμα θα δώσει στους ανθρώπους, ‘’χαρά όχι εγκεφαλική και πρόσκαιρη, αλλά υπαρξιακή, βιωματική, ένθεη και χριστοποιημένη’’, σημειώνει ο Σεβ. στη χριστουγεννιάτικη εγκύκλιό του. Λοιπόν, Χριστός επί γης, υψώθητε.
Το ‘’υψώθητε’’ προσπαθούμε με επίγνωση να ψηλαφήσουμε…
5-12-2010
π. Κωνσταντίνος
Ι. Κώστας,
παπαδάσκαλος
