Τα Χριστούγεννα, ασφυκτικά γεμάτα από γιορτινή ατμόσφαιρα με τα πολύχρωμα λαμπιόνια και τις γιορτινές παραστάσεις, αποτελούν την αφορμή για μεγάλο αριθμό ανθρώπων να βρεθούν κοντά σε αγαπημένους τους μακριά από την καθημερινή ρουτίνα και τα προβλήματα, να στολίσουν το σπιτικό τους, να ακούσουν τα κάλαντα, να προσπαθήσουν να αλλάξουν τον κακό τους εαυτό, να κάνουν απολογισμό των πράξεων τους ολόκληρης της χρονιάς που πέρασε στον εαυτό τους και να νοιώσουν την παιδική προσμονή και ζεστασιά του Αη-Βασίλη, ενός αγίου που μαζί με τα δώρα φέρνει και δώρα ψυχής όπως είναι η αγάπη, η φιλοξενία, που πρέπει να ζεστάνουν τις παγερές ψυχές των ανθρώπων.
Αλήθεια έχουμε αναλογιστεί τι είναι αυτή η εποχή που «ντύνει» τόσα έτη την έννοια του «δίνω και παίρνω» σε συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο κυρίως αλλά και σε υλικό;
Που τόσες παραμονές μας συναντάει στα μαγαζιά για τα τελευταία ψώνια; Αυτό το διάστημα έρχονται πάντα στο νου συνειρμοί παλαιότερων ετών, για τις οικογενειακές συγκεντρώσεις γύρω από την φωτιά, τα δώρα, την προετοιμασία της κάθε νοικοκυράς να υποδεχθεί τα Χριστούγεννα και τα κάλαντα. Όσο η μνήμη μας πλησιάζει πιο κοντά στο σήμερα, οι μνήμες των εθίμων χάνουνε την παλιά τους αίγλη και το κύρος και το πιθανότερο είναι να ανασύρουμε τις προσδοκίες μας για τα «ιδανικά Χριστούγεννα», «την άψογη εμφάνιση της παραμονής», «το τέλειο ρεβεγιόν», την έννοια μας για την επιλογή του «πολυτιμότερου δώρου».
Έχουμε σκεφτεί, όμως, ποτέ, ποιο είναι το καλύτερο δώρο για ένα παιδί; Το 1843, ο Άγγλος συγγραφέα Τσάρλς Ντίκενς, έγραψε την πιο γνωστή Χριστουγεννιάτικη ιστορία για κάποιο πάμπλουτο, μα πολύ τσιγκούνη επιχειρηματία και πολέμιο εχθρό των Χριστουγέννων, τον Εμπενίζερ Σκρουτζ. Την παραμονή των Χριστουγέννων, επισκέπτονται τον επιχειρηματία τρία πνεύματα, το πνεύμα των περασμένων, το πνεύμα των παρόντων και αυτό των μελλοντικών Χριστουγέννων, τα οποία του φανερώνουν πως το να αποκτήσει φίλους στην ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την συσσώρευση όλο και περισσοτέρων χρημάτων. Έτσι ο επιχειρηματίας Σκρουτζ αποδύεται τον παλιό, κακό του εαυτό και δίνει πολλά χρήματα σε γνωστούς και αγνώστους.
Τα Χριστούγεννα λοιπόν, είναι η καλύτερη ευκαιρία για να μεταδώσουμε στα παιδιά το αληθινό «πνεύμα των Χριστουγέννων» προσφέροντας τους το πιο πολύτιμο δώρο, καθώς το δώρο αυτό δεν έχει χαρακτήρα εμπορικό και υπάρχει πάντα αποθεματικό.
Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να μην επιτρέψουμε στην εποχή να γεννήσει καταναλωτικές ανάγκες που τελικά αλλοιώνουν το νόημα και το πνεύμα και δίνουν στα Χριστούγεννα ένα χαρακτήρα εμπορικό. Ας μην βάλλουμε τα παιδιά στην διαδικασία του ότι έχουν ανάγκη από δώρα, πράγματα και υλικά.
Έτσι, δίνεται μια κακή αρχή και ένα λάθος νόημα, που τελικά οδηγεί στην
δημιουργία συναισθηματικού κενού και παιδιού και δικού μας. Μας «απορροφά» η μαύρη τρύπα του να δώσουμε, άρα και να πάρουμε τα καλύτερα δώρα, αγνοώντας ότι το υλικό δώρο δεν ‘είναι η ουσία των Χριστουγέννων. Τα συναισθήματα αποξενώνονται από το βίωμα, καθώς το δώρο ή το παιχνίδι δεν αποτελεί για το παιδί ή και για εμάς μια ευχάριστη έκπληξη αλλά μια τυπική διαδικασία των ημερών και ένα πρόσκαιρο αίσθημα ενθουσιασμού που διαρκεί λίγο.
Για εμάς, από την άλλη, τι μπορούμε να πράξουμε; Ας ξεφύγουμε από το μαζικό «χαρούμενο» συναίσθημα του να ξοδεύω γιατί έτσι μόνο προσφέρω και μου προσφέρουν. Ας απαλλάξουμε τον εαυτό μας, από την διαδικασία να φορτώνουμε με αντικείμενα τα συναισθήματά μας. Ας μην οδηγηθούμε σε καταναγκαστικό εορτασμό
με υλικό τρόπο σκέψης, που τελικά δεν προσφέρει κανένα πνευματικό όφελος σε εμάς και στα παιδιά μας. Μην απαιτούμε από τον εαυτό μας επειδή νοσταλγεί στις εορταστικές ημέρες να πρέπει να περάσει καλά, περιορίζοντας την σκέψη μας σε κάτι που ζήσαμε έντονα και με συγκίνηση με διαφορετικούς όρους κάποια άλλη εποχή! Ότι περνάει, δεν αναβιώνει! Η νοσταλγία είναι φρένο στα νέα αυθεντικά βιώματα. Μην προσμένουμε τα Χριστούγεννα να ξαναγίνει το θαύμα!
Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι οι γιορτές δεν είναι απλά μόνο μια ανάπαυλα από την ρουτίνα. Δεν πρέπει αν απαιτούμε να γίνουμε παιδιά για να πάρουμε μέρος στο θαύμα. Γιατί να επιδιώκουμε την ευκαιριακή και προσωρινή λήθη των υποχρεώσεων μας και τη μετατροπή μας σε ανέμελα παιδιά; Οι υποχρεώσεις δεν αποκλείουν την δυνατότητα να διασκεδάσουμε και με αυτές…..
Δείτε τα φετινά Χριστούγεννα που θα έρθουν σαν μια ωραία ευκαιρία να αποκομίσετε μόνο χαρά και ικανοποίηση από τη ζεστή αγκαλιά που θα σας ανταποδώσουν όταν ανοίξετε την καρδιά σας και βγάλετε από την ναφθαλίνη τα αγνά αισθήματα σας, κατανοώντας έτσι το αληθινό νόημα και μήνυμα των Χριστουγέννων…
Μια αγκαλιά όχι από δώρα εμπορικά αλλά δώρα ψυχής που βάλαμε στην άκρη και δώσαμε στα Χριστούγεννα ένα χρώμα εμπορικό, μετατρέποντας τα σε μια καθημερινή ρουτίνα που διαρκώς επαναλαμβάνεται.
Με εκτίμηση
Ιορδάνης Καμπουρίδης
