Του Θέμη Απατσίδη
Μας αρέσει ή μας βολεύει, πολλές φορές, να μιλάμε αόριστα και αφηρημένα. Όμως, αυτό δεν επιτρέπεται σε στιγμές ορατού κινδύνου ακυβερνησίας και απανωτών εκλογικών δοκιμασιών, στην κρισιμότερη καμπή της ιστορίας μας. Ας μιλήσουμε λοιπόν καθαρά. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας είναι η διαφθορά της δημόσιας διοίκησης. Στην πατρίδα μας ανθούν τα οργανωμένα δίκτυα λεηλασίας του δημόσιου πλούτου. Μια περιδιάβαση στις σελίδες του τύπου του τελευταίου τετραμήνου είναι διαφωτιστική. Οι αποκαλύψεις για «κομπίνες επιτήδειων» σε βάρος των χρημάτων του ελληνικού λαού είναι καθημερινό φαινόμενο. Παραθέτω κάποιους ενδεικτικούς τίτλους:
• πάνω από 200.000 συντάξεις και επιδόματα «μαϊμού», επιβαρύνουν την οικονομία μας με 4,5 δις ευρώ (Τα Νέα, 19/3/12)
• «πάρτι εκατομμυρίων» με επιδόματα του ΟΑΕΔ (Real News, 20/3/12)
• «φωλιά-απάτης» στο υπουργείο ανάπτυξης (Έθνος, 19/3/12)
• απάτες δισεκατομμυρίων από εφοριακούς (Alpha, 20/2/12)
• «κέρδη-μαμούθ» από στελέχη του ΙΚΑ (Skai, 9/3/12)
• φαγοπότι με βιομηχανία παράνομων επιδοτήσεων στον ΕΛΓΑ (Έθνος, 6/4/12)
• βιομηχανίες αναπήρων, συνταξιούχοι-φαντάσματα (Ημερησία, Μακεδονία & Αυγή, 20/3/12).
Γραφειοκράτες και μανδαρίνοι δημόσιων οργανισμών και υπουργείων, ταλαιπωρούν καθημερινά τον Έλληνα πολίτη, πουλάν εκδούλευση, εισπράττουν «μίζες» και κατακλέβουν το δημόσιο χρήμα. Το πιο τραγικό, ίσως, είναι πως, σύμφωνα με αξιόπιστη έρευνα της Διεθνούς Διαφάνειας, οι πιο ευάλωτοι θεσμοί στη διαφθορά είναι η ελληνική δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ (Καθημερινή & Νέα, 1/3/12).
Ενώ, λοιπόν, θα έπρεπε η προεκλογική αντιπαράθεση να έχει επίκεντρο τους συγκεκριμένους τρόπους αναδιοργάνωσης του κράτους που προτείνει κάθε κόμμα, οι αναφορές είναι επιδερμικές και μάλλον αποπροσανατολιστικές. Εκτιμώ πως δεν μας αρκούν οι διαπιστώσεις, ότι φταίει το μνημόνιο, η τρόϊκα, η Μέρκελ, οι σιωνιστές ή οτιδήποτε άλλο. Χρειαζόμαστε απτές προτάσεις διεξόδου από την κρίση. Θα ενισχυθεί ο έλεγχος; Θα βελτιωθεί η εκπαίδευση των υπαλλήλων; Θα εφαρμοστούν ποινές αυτόματης απόλυσης; Θα θεσπιστεί το δημόσιο μαστίγωμα; Πώς θα αναδιοργανωθεί τέλος πάντων το σύστημα διοίκησης στο ελληνικό δημόσιο;
Πρέπει να ξεπεράσουμε τις αυταπάτες για «μονομερή ακύρωση του μνημονίου», που οδηγούν απευθείας σε οικονομική ασφυξία και ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού μας επιπέδου. Το μνημόνιο είναι άδικο και αναποτελεσματικό, όσο δεν προχωρούν τα διαρθρωτικά μέτρα, η δημοσιονομική εξυγίανση και η ανασυγκρότηση του διοικητικού και παραγωγικού μας μοντέλου.
Όλοι γνωρίζουμε πως το μνημόνιο δεν είναι γραμμένο σε γρανίτη, αλλά εμπεριέχει τη διαρκή επανεξέταση μέσα από τα δημοσιονομικά ισοδύναμα. Όλοι γνωρίζουμε πως οι οριζόντιες περικοπές οφείλονται αποκλειστικά στην αδυναμία του κράτους να εντοπίσει και να ελέγξει τη φορολογητέα ύλη και το μαύρο χρήμα.
Τώρα είναι η ώρα για τις μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα (κατάργηση της ασυλίας βουλευτών και υπουργών, πλαφόν 2 θητειών, κατάργηση βουλευτικών συντάξεων, σταθερή ημερομηνία εκλογών ανά 5ετία).
Τώρα είναι η ώρα για ριζικές αλλαγές στο κράτος δικαίου και ασφάλειας (άμεση απονομή δικαιοσύνης με απλούστευση νομοθεσίας, οριστική ακύρωση της πολυνομίας, κατάργηση του φαύλου κύκλου των εκκρεμών υποθέσεων και ενίσχυση της ασφάλειας του πολίτη με δημιουργία νέων αστυνομικών υπηρεσιών, όπως η οικονομική αστυνομία, η μεταναστευτική αστυνομία και η περιβαλλοντική αστυνομία).
Το δίλημμα των εκλογών της 18ης Ιουνίου είναι σαφές: θα προχωρήσουν οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα ή θα συνεχίσουν ανενόχλητοι κάποιοι να καταληστεύουν το δημόσιο πλούτο;
Απαντήσεις δεν υπάρχουν εκτός των θεσμών ούτε εκτός του ευρώ. Χρειαζόμαστε κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης που θα συγκρουστεί με τη διαφθορά, τις συντεχνίες, τους αργόμισθους, τη φοροκλοπή, τη γραφειοκρατία και τον αυταρχισμό. Χρειαζόμαστε κυβέρνηση που θα αλλάξει ριζικά το πολιτικό σύστημα και θα ενισχύσει τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό, στην προοπτική της ομοσπονδοποίησης και της πολιτικής ολοκλήρωσης.
