Η Ελλάδα που κάποτε υπήρξε η κοιτίδα του πολιτισμού, των γραμμάτων και της ευημερίας, σήμερα είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Όλοι βέβαια αναρωτιούνται πως φτάσαμε ως εδώ. Ξεπουλήσανε κάθε αξία, ξεπερνώντας τα όρια της λογικής και τώρα υποβαθμίζουνε την αξιοπρέπεια και την νοημοσύνη του απλού Έλληνα, χρυσώνοντας το χάπι μιας συνεχούς και μονόπλευρης θυσίας, οδηγώντας τον σαν το πρόβατο στην σφαγή. Μια θυσία που έχει οδηγήσει τον απλό πολίτη στην αγανάκτηση και στην εξαθλίωση, σκοτώνοντας κάθε ίχνος ελπίδας και αισιοδοξίας, σε μια χώρα που ο απλός πολίτης απόκτησε συνταγματικά δικαιώματα και αγωνίστηκε για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, έπειτα από συνεχείς αγώνες και θυσίες. Ο απλός άνθρωπος έδωσε αρκετά και πλέον έφτασε στα όρια της αντοχής του, γιατί η ατιμωρησία ορισμένων που είναι μέσα στο μέλι και δεν έχουνε ίχνος συνείδησης και ευτηξίας, τον οδήγησε στην απογοήτευση και την μετανάστευση για μια ακόμη φορά, προς αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης.
Το λεγόμενο χρέος και ο δανεισμός της χώρας μας ήτανε ένα καλά οργανωμένο σχέδιο των Ευρωπαίων ηγετών, με τις ευλογίες των δικών μας, που στον βωμό του συμφέροντος που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση, επέφεραν μια νέα τάξη πραγμάτων και επιβάλλοντας μια οικονομική δικτατορία, χειρότερη από την δικτατορία, υπό το καθεστώς της συνεχούς απειλής και του εκφοβισμού. Τίποτα στην πολιτική δεν είναι τυχαίο τελικά? Το χρέος της Ελλάδας, μπροστά στο χρέος, αυτών που καταπάτησαν την χώρα μας, όπως αποδεικνύεται και από την μακραίωνη ιστορία μας, είναι πολύ μεγαλύτερο, αλλά τελικά έχει παραγραφεί, όπως συμβαίνει και με κάθε παρανομία κάποιων επιτήδειων, που ξέρουνε να χειρίζονται τους νόμους στα δικά τους μέτρα και σταθμά. Η κακοδιαχείριση, η έλλειψη ελέγχου, η ελαστικότητα των νόμων, που εφαρμόζονται μόνο στον απλό πολίτη και όχι για κάθε παράνομο, ανεξάρτητα θέσης και ιδιότητας, οδήγησαν την χώρα μας σε αυτή την κατάντια, που δεν μας τιμάει σαν λαό και σαν έθνος. Η περίφημη ασυλία και η παραγραφή των αδικημάτων από αυτούς που διαφεντεύουμε τις τύχες μας και που αποφασίζουνε για εμάς, δίχως εμάς, γιατί να μην εφαρμόζεται και στον απλό πολίτη αυτής της χώρας, που τελικά είναι το θύμα κάθε νόμιμου παράνομου? Το χρέος αυτό είναι ευθύνη όλων που είχανε την δυνατότητα να παρακάμπτουνε τον νόμο, με δεξιοτεχνία και διπλωματία, οδηγώντας την χώρα σε ένα συνεχή δανεισμό, με το αζημίωτο φυσικά.
Φυσικά ο εξωτερικός δανεισμός δεν ξεκίνησε τώρα, αλλά ο τρόπος αξιοποίησης των Ευρωπαϊκών δανείων και η κακοδιαχείριση αυτών, αφού δεν υπήρχε έλεγχος από αρμόδια και ανιδιοτελή πρόσωπα, ήταν μια πηγή πλουτισμού, για ορισμένους ψευτοανθρωπιστές, που κόπτονται δήθεν για το καλό του τόπου. Τα ευρωπαϊκά πακέτα που έχουνε δοθεί έως τώρα στην χώρα μας, ήτανε για έργα ανάπτυξης, αλλά τελικά το μόνο που κατάφερε να βγάλει η χώρα μας, είναι πολύ έξυπνους κλέφτες απατεώνες. Υποτίθεται ότι το ευρώ ήταν το πιο δυνατό νόμισμα και πουλήσαμε την δραχμή μας για να το πάρουμε, αλλά τελικά αποδείχθηκε ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, υποταγής και συνεχούς εκφοβισμού, στα χέρια των ολίγων και των δυνατών, που επιδιώκουνε να έχουνε την κηδεμονία και τον έλεγχο ολόκληρης της Ευρώπης. Μήπως η γραμμή που ακολουθούνε και οι δικοί μας εθνοπατέρες, είναι κατευθυνόμενη από τους δανειστές μας και δημίους μας, οι οποίοι με το πρόσχημα της ανικανότητας να επιστρέψουνε αυτά που οι ίδιοι καρπώθηκαν, υποθήκευσαν όλη την Ελλάδα και το μέλλον των απλών ανθρώπων στην εξουσία των ολίγων και των εκλεκτών?
Δυστυχώς ακούμε συνεχώς από τα Μ.Μ.Ε για την περιβόητη λίστα των φοροφυγάδων αλλά η αναλγησία και η ατιμωρησία των υπευθύνων και το νόμιμο κλέψιμο από το πορτοφόλι του απλού πολίτη, υπό την συνεχή καταιγίδα των νόμιμων φόρων, που μόνο νόμιμοι δεν είναι, προκαλεί την αγανάκτηση και την οργή όλων. Μόνο στην χώρα μας μιλάμε συνεχώς για ενόχους και ενόχους δεν βλέπουμε, αλλά ήταν πολύ πιο εύκολο να καταδικάσουνε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό στην πλήρη εξαθλίωση, αφού του στερούνε το δικαίωμα να ζήσει με αξιοπρέπεια και με συνταγματικά δικαιώματα που ο ίδιος τα κέρδισε έπειτα από αγώνες. Τελικά το παράλογο φαντάζει σαν λογικό από τους πολιτικούς μας που ψηφίζουνε νόμους στα δικά τους μέτρα και σταθμά, αφού κρίνονται όλοι σαν ένοχοι και οι πραγματικοί ένοχοι δεν τους πιάνει η τσιμπίδα του νόμου. Μιλάνε για ένα μέλλον, στηριζόμενοι σε σαθρές και εύθραυστες βάσεις, καταπατώντας την ψυχολογία του απλού ανθρώπου που δεν έχει κουράγιο να αγωνιστεί, αφού τελικά βιώνει την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια και την κοροϊδία μιας μασονικής κατοχής, που τον θέλει σκλάβο της.
Τα λεφτά δεν θα έρθουνε ως δια μαγείας, αλλά θα πρέπει κάποιοι να αποκτήσουνε συνείδηση και φιλότιμο και να δώσουνε έμφαση σε αυτά που διαθέτει η χώρα μας και τα οποία έχουνε ξεπουλήσει για ένα ξεροκόμματο, στερώντας την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του πολίτη. Αλήθεια τα λεφτά των πολιτικών μας, ανεξάρτητου χρώματος και ιδεολογίας, γιατί δεν μειώνονται, όπως και ο αριθμός τους, αλλά προσπαθούνε με επιτροπές και ανώνυμες εταιρείες, να ενισχύσουνε το καθόλου ευκαταφρόνητο εισόδημα τους? Γίνανε εξεταστικές επιτροπές για τα μάτια του κόσμου, αλλά τελικά κανένας δεν πλήρωσε την νύμφη, παρά μόνο ο Ελληνικός λαός που την ένοιωσε καλά στο πετσί του και που συνεχώς ακούει για μια χρεοκοπία, δίχως να έχει την αποκλειστική ευθύνη. Αλήθεια γιατί ένας απλός πολίτης, στερείται των προνομίων των πολιτικών, που στην προκειμένη περίπτωση, πληρώνει τα κλεμμένα άλλων, δίχως διενέργεια καμίας εξεταστικής επιτροπής? Έκριναν κλέφτη ολόκληρο τον Ελληνικό λαό, ενώ οι πραγματικοί υπεύθυνοι, δίχως φιλότιμο και συνείδηση, καλυμμένοι πίσω από την ασυλία και την παραγραφή των αδικημάτων, μιλάνε για συνεχή θυσίες, υποτιμώντας την νοημοσύνη και την λογική του Ελληνικού λαού. Και όπως πολύ καλά αναφέρει η λαϊκή ρήση< Κόρακος, κοράκου μάτι δεν βγάζει>. Μιλάνε για μια Ευρώπη που θα είναι υπό το καθεστώς της δουλείας, από την εξουσία των ολίγων και εκλεκτών, χρησιμοποιώντας τον άνθρωπο ως αναλώσιμο είδος, αφού του αφαιρούνε το δικαίωμα να ζήσει με αξιοπρέπεια και όχι βάζοντας την θηλιά στο λαιμό του. Αλήθεια για ποια οργάνωση κόπτονται οι πολιτικοί μας, όταν σε όλους τους τομείς παρατηρούνται ελλείψεις και παραλείψεις, τις οποίες φορτώνεται ο απλός πολίτης, ανήμπορος πλέον να διεκδικήσει τα δεδουλευμένα, τα οποία κάποιοι με το έτσι θέλω του τα αφαίρεσαν. Πληρώνει για την υγεία, αλλά αναγκάζεται πλέον να πληρώσει τα φάρμακα του, γιατί ο ασφαλιστικός φορέας είναι ελλειμματικός, όπως και στην παιδεία που πλέον δεν υπάρχουνε κονδύλια για τα βασικά. Αφού δεν μπορούνε οι αιρετοί εκπρόσωποι του λαού να εκπροσωπήσουνε τον Ελληνικό λαό και να του εξασφαλίσουνε αυτά για τα οποία έχει πληρώσει και συνεχίζει να πληρώνει και στην ουσία δεν τα έχει, γιατί να δίνει τον οβολό του? Το να πληρώνεις για μια ουσιαστικά ανύπαρκτη ασφάλεια σε θέματα όπως η υγεία και η παιδεία, που είναι κοινής ωφέλειας, μοιάζει με κοροϊδία και χλευασμό. Από την στιγμή που το εισόδημα του απλού πολίτη συνεχώς μειώνεται, υπό την συνεχή επιβολή φόρων και έκτακτων εισφορών, επειδή κάποιοι προσπαθούνε να εξορκίσουνε το κακό που οι ίδιοι έκαναν, παρουσιάζοντας το ως διέξοδο στο αδιέξοδο, οδήγησαν την Ελλάδα σε μια νέα γενιά μεταναστών, αφού πλέον δεν τους παρέχει τα βασικά όπως είναι η εργασία, η παιδεία, η υγεία κ.α. Πως μπορεί ένας μισθωτός ή συνταξιούχος των 500 ή στην καλύτερη περίπτωση των 1000 ευρώ να πληρώνει για όλα αυτά τα οποία έπρεπε να του παρέχει το δήθεν υποτιθέμενο οργανωμένο κράτος και επιπρόσθετα να του επιβάλλει φόρους και εισφορές από το πουθενά, μάλλον μοιάζει με παράλογο παρά με λογικό. Αλήθεια εσείς κύριοι πολιτικοί, ανεξαρτήτου χρώματος και ιδεολογίας και οι αυλικοί σας, θα μπορούσατε να ζήσετε με αυτά που δίνετε και συνεχώς μειώνεται από τον συνταξιούχο ή τον εργαζόμενο, χαρακτηρίζοντας το ως τεμπέλη και αντιπαραγωγικό, φτάνοντας στο σημείο τόσο αδιάντροπα και προκλητικά να θέλετε ορισμένοι να διεκδικήσετε αναδρομικά αυτά που οι ίδιοι στερήσατε από τον Ελληνικό λαό? Ποιο μέλλον δίνεται στην νέα γενιά, όταν τους στερείται το παρόν και τους απόμαχους της ζωής, τους οδηγήσατε στην απαισιοδοξία και την απογοήτευση, που ορισμένοι αδυνατούνε να βοηθήσουνε ακόμη και τα παιδιά των παιδιών τους, μειώνοντας τους ακόμη και την μικρή σύνταξη, που πλέον δεν φτάνει ούτε και για τα φάρμακα τους;
Εσείς που υπογράψατε την καταδίκη του Ελληνικού λαού, παρουσιάζοντας την ως εθνική σωτηρία και τον οδηγήσατε σε μια οικονομική δικτατορία, μάλλον υπολογίζατε δίχως τον ξενοδόχο, γιατί το να κλέβεις το πορτοφόλι του απλού πολίτη και να μην βάζεις ο ίδιος το χέρι στην τσέπη, να θυμάστε ότι ο Έλληνας δεν είναι το πειραματόζωο της Ευρώπης. Προσπαθούνε όλοι να βρούνε μια εθνική λύση σωτηρίας και την παρουσιάζουνε ως εθνική κρίση αλλά οι ίδιοι δεν έχουνε κρίση να κάνουνε περικοπές στα του οίκου τους (Υπουργεία, προσλήψεις στην Βουλή, μυστικά κονδύλια κ.α.) και αντί να δώσουνε έμφαση στην παραγωγή, νεκρώνουνε την αγοραστική δύναμη αφού ο Έλληνας προσπαθεί μετά βίας να συντηρηθεί.
Η γεωργία και ο τουρισμός που είναι μια πηγή εσόδων για την Ελλάδα αντί να ληφθούνε μέτρα ανάπτυξης, κάνουμε εισαγωγή ξένων προϊόντων και τα δικά μας τα στέλνουμε έξω για να τα ξαναπάρουμε πίσω σαν εισαγωγής. Η παροχή ανεξέλεγκτων επιδοτήσεων δίχως τον απαιτούμενο έλεγχο, η χορήγηση συντάξεων σε αγρότες που μόνο αγρότες δεν ήτανε, οι συντάξεις αναπηρίας σε άτομα που μόνο ανάπηροι δεν ήτανε, φανερώνει ότι στην Ελλάδα υπήρχε ένα ασύστολο φαγοπότι από κάποιους επιτήδειους υπό τις ευλογίες ορισμένων κρατικών λειτουργών, που τελικά χρέωσαν ολόκληρο τον ελληνικό λαό, όπως πολύ σοφά αναφέρει και η λαϊκή παροιμία: κοντά στο ξερό καίγεται και το χλωρό. Δόξα τον Θεό η Ελλάδα διαθέτει αέρα, θάλασσα, ορυκτό πλούτο, ήλιο αλλά δεν έχει σωστούς και υπεύθυνους ανθρώπους, που θα βάλουνε το κοινό όφελος, πιο πάνω από τον πήχη του ατομικού συμφέροντος και θα εργαστούνε με συνείδηση και φιλότιμο για να αξιοποιήσουνε αυτά τα στοιχεία και να επαναφέρουνε τον χρυσό αιώνα του Περικλή. Αλλά και αυτά ακόμη είναι υποθηκευμένα στους δανειστές μας, έχοντας την υψηλή κυριότητα και φτάνουμε στο σημείο να τα εκμεταλλεύονται ξένοι επιχειρηματίες, κάνοντας την Ελλάδα μια πολυεθνική εταιρεία, που πληρώνει τοκοχρεολύσια από τα δανεικά των Ευρωπαίων, με το αζημίωτο βέβαια. Αλήθεια οι δικοί μας φόροι, οι κρατήσεις, οι έκτακτες εισφορές, τα χαράτσια, που με τόση ευκολία ψηφίζονται από την Βουλή των Ελλήνων που πάνε; Γιατί μια μονόπλευρη θυσία που τελικά δεν επιφέρει όφελος αλλά συνεχίζεται, εξυπηρετώντας ένα σχέδιο που έχει δρομολογηθεί και μελετηθεί από αυτούς που επένδυσαν στην οικονομική κατάρρευση της χώρας μας, να φαντάζει ως εθνική σωτηρία; Αλήθεια μήπως η Βουλή των Ελλήνων θα έπρεπε να μετονομαστεί σε Βουλή των Εκλεκτών, που αποφασίσανε την οικονομική καταστροφή μας για να επιβάλλουνε την νέα τάξη πραγμάτων και να μας παρουσιάσουνε ως άξιους της μοίρας μας, κάνοντας τους πολιτικούς μας δικούς τους υπαλλήλους με υψηλές αποδοχές; Αλήθεια ένας πολιτικός εργάζεται περισσότερο από έναν μεροκαματιάρη, που σε τελική ανάλυση πληρώνει τα πάντα και του αφαιρούνε συνταγματικά δικαιώματα χρόνων, ώστε να δικαιολογεί ένα καθόλου ευκαταφρόνητο εισόδημα και να έχει βουλευτικά προνόμια, τα οποία είναι προς όφελος του και επιπλέον να βγαίνει σε μια τετραετία σε σύνταξη, διατηρώντας την ιδιότητα του και όλων των προνομίων του;
Οι 300 του Λεωνίδα όπως πολύ καλά ξέρουμε από την Ελληνική ιστορία σώσανε τις Θερμοπύλες αλλά οι 300 της Βουλής δεν καταφέρανε να σώσουνε μια Ελλάδα, αφού υποτιμήσανε την νοημοσύνη και την βούληση του ελληνικού λαού που τους εμπιστεύτηκε και που τελικά είναι το θύμα, αφού παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλει, δίχως να ευθύνεται αποκλειστικά, βιώνει μια συνεχή ανασφάλεια και την απειλή μιας χρεωκοπίας, που ενώ συνεχώς πληρώνει για να αποφευχθεί αυτό, σύμφωνα με τις εντολές των Ευρωπαίων ηγετών δια στόματος των δικών μας εκπροσώπων, από την άλλη το δημοσιονομικό έλλειμμα συνεχώς αυξάνεται αντί να μικραίνει. Αλήθεια δεν είναι άξιο απορίας; Τελικά μου φαίνεται ότι πολύ σοφά αναφέρει ο λαός την παροιμία όπου λαλούνε πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει. Έχουμε υποτίθεται 300 μορφωμένους ανθρώπους, αλλά σε τι μας εξυπηρετούνε, όταν και μόνο από τον αριθμό τους ανεβαίνει το οικονομικό κόστος, το οποίο φορτώνεται ο Ελληνικός λαός στο ήδη επιβαρυμένο οικονομικό φορτίο που το επιβάλανε δίχως την θέληση του. Είναι δυνατόν να μην υπάρχουνε βιβλία στα σχολεία, στοιχειώδη βασικά υλικά (γάζες, θερμόμετρα κ.α.) στα νοσοκομεία, αντισυνταγματικοί φόροι (όπως ο φόρος πρώτης κατοικίας, μείωση αφορολογήτου δίχως αντικειμενικά κριτήρια με βάση το εισόδημα του καθένα), αύξηση κοινωνικών παροχών (όπως η αύξηση της τιμής στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος που είναι αναγκαίο σε κάποιους που δεν αντέχουνε άλλη οικονομική επιβάρυνση), και να μην βρεθεί ένας από τους 300, να σταματήσει αυτό το πλιάτσικο που γίνεται σε βάρος της πολύπαθης Ελλάδας, η οποία αντί να πάρει τα χρωστούμενα από τους Ευρωπαίους, βγήκε και χρεωμένη. Φυσικά όταν είσαι από θέση ισχύος, δεν σε νοιάζει, και στην προκειμένη περίπτωση, αυτός που στερείται και τα απαραίτητα είναι ο απλός πολίτης που τιμωρείται, από αυτούς που ψηφίζουνε τους νόμους, οι οποίοι σε τελική ανάλυση δεν έχουνε χάσει ούτε ένα δικαίωμα, έστω και για τα μάτια του κόσμου. Εξάλλου η διαφορά δεν φαίνεται στα πολλά αλλά στα λίγα.
Το έλλειμμα της οικονομίας χτίστηκε λιθαράκι-λιθαράκι από τον πιο μεγάλο μέχρι τον πιο μικρό, γιατί η μαγική λέξη που λέγεται συμφέρον, κάνει τους ανθρώπους ψυχρούς εκτελεστές και ατομικιστές που δεν τους νοιάζει η καταστροφή της Χώρας, αρκεί να μην καταστραφούνε οι ίδιοι. Αλλά σε αυτό φταίνε και οι νομοθέτες που θεσπίζουνε νόμους στα δικά τους μέτρα και σταθμά, οι οποίοι εφαρμόζονται για τους απλούς πολίτες αλλά δεν έχουνε εφαρμογή στους ίδιους και τους αυλικούς τους. Και δυστυχώς στον πολιτικό χώρο δεν υπάρχουνε οι λέξεις κλέφτης, εγκληματίας, ένοχος, παρά μόνο στα χαρτιά, αφού δεν υπάρχει τιμωρία για τους υπεύθυνους, οι οποίοι απολαμβάνουνε των προνομίων τους. Αν πραγματικά θέλουμε να γίνουμε Ευρώπη, θα πρέπει να το καταφέρουμε με τις δικές μας δυνάμεις, αρκεί να πιστέψουμε σε αυτές και όχι να είμαστε στην σκιά των Ευρωπαίων, που η βοήθεια που μας προσφέρουνε έγινε μια θηλιά στο λαιμό των Ελλήνων. Να δουλέψουμε χρησιμοποιώντας ανθρώπους ικανούς και άξιους, που υπάρχουνε αλλά αναγκάζονται να προσφέρουνε τις πολύτιμες γνώσεις τους στο εξωτερικό, γιατί εδώ στην Ελλάδα, αυτός που πραγματικά αξίζει δεν αμείβεται αντικειμενικά ή δεν αξιοποιείται όπως πρέπει, προσφέροντας τους κίνητρα να ξαναγυρίσουνε στην πατρίδα τους και όχι να τους διώχνουμε με τον τρόπο μας. Το να στηριζόμαστε με πατερίτσες, δεν βοηθάει την χώρα μας, γιατί σε τελική ανάλυση χάνουμε την αυτοκυριαρχία μας και ξαναζούμε μια δεύτερη οικονομική κατοχή. Να αγωνιστούμε όλοι, πολίτες και πολιτικοί, για μια Ελληνική Ευρώπη, με χρώμα και ταυτότητα Ελληνική και όχι για μια Ευρώπη, όπως την θέλουνε οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι λεγόμενοι εκλεκτοί, εξυπηρετώντας τα δικά τους σχέδια, οι οποίοι επιθυμούνε την μοναρχία της εξουσίας, έχοντας όλα τα κράτη-μέλη τους, υπόδουλα και εξαρτημένα από αυτούς. Και οι πολιτικοί θα πρέπει να συνειδητοποιήσουνε, το μέγεθος της καταστροφής, σε βάρος του απλού πολίτη, που τελικά θα οδηγηθεί σαν ερίφιο στην σφαγή, γιατί αυτοί έχουνε τα γένια και τα χτένια, όπως λέει και ο λαός. Αν θέλουμε να λεγόμαστε Ευρώπη θα πρέπει και αυτοί να τιμωρηθούνε παραδειγματικά, γιατί το να υπάρχουνε ένοχοι, άνευ τιμωρίας, δεν βοηθάει σε τίποτα. Το να κλέβεις για να επιβιώσεις, έχεις ας πούμε μια δικαιολογία, αλλά το να κλέβεις το πορτοφόλι του Έλληνα πολίτη και τα δικαιώματα που έχει κερδίσει με αγώνες, μέσα από συνταγματικές διαδικασίες, είναι άνανδρο και ανήθικο. Καθημερινά ακούμε από τα Μ.Μ.Ε για σκάνδαλα και οι ένοχοι, που ξέρουνε καλά ποιοι είναι, παραμένουνε στο απυρόβλητο, ρίχνοντας το βάρος στην πλάτη του Ελληνικού λαού, που αναγκάζεται να πληρώνει από το υστέρημα του , αδιαφορώντας για την οικονομική κατάσταση, που αυτοί τον οδηγήσανε. Αλήθεια μας αξίζει τέτοια τιμωρία;
Από την μεταπολίτευση και μετά, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, στήθηκε ένα καλά μελετημένο και δομημένο σχέδιο εξόντωσης και υποδούλωσης των ασθενών χωρών, ώστε να μην μπορούνε να σηκώσουνε κεφάλι, με σκοπό την νέα τάξη πραγμάτων, που μειώνει το εισόδημα και αυξάνει τις οικονομικές υποχρεώσεις των δανειοληπτών. Σε αυτό το παιχνίδι, χρησιμοποιήθηκε από την μονοπωλιακή εξουσία των ισχυρών, οι τράπεζες, οι πολιτικοί, οι πολίτες που πλαισιώνουν τους πολιτικούς, διαχωρίζοντας τους ανθρώπους στους έχοντες και στους μη έχοντες.
Φτάνει πια η κοροϊδία από τα παπαγαλάκια της πολιτικής σκηνής, ότι αν δεν κάνουμε αυτά που μας λένε οι δήμιοι μας, θα σβήσει η ανθρωπότητα. Ο Ελληνισμός δεν έσβησε ποτέ, ακόμα και στα δύσκολα χρόνια, γιατί το καλύτερο όπλο είναι η δυνατή ψυχολογία, την οποία οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, το τελευταίο διάστημα, έχουνε βάλει σκοπό να την ισοπεδώσουνε. Εξάλλου, το ότι δεν έχουμε τίποτα, όταν ακούγεται καθημερινά, οδηγεί στην απόγνωση και την μοιρολατρία. Μπορούμε να αντισταθούμε στον ψυχολογικό πόλεμο του εκφοβισμού και της απειλής, που δίνει την ευκαιρία σε κάποιους κερδοσκόπους να πλουτίσουνε, από την κατάρρευση μιας χώρας, που οι ίδιοι οδήγησαν. Για αυτό δεν χρειάζονται ωραία και παχιά λόγια αλλά έργα, τα οποία οι πολιτικοί μας έχουνε ξεχάσει και το μόνο έργο που κατάφεραν είναι το έργο της καταστροφής με θύμα τον Ελληνικό λαό, υπευθύνων και μη υπευθύνων. Πουλήσανε μια Ελλάδα και το θεωρήσανε και ως την μόνη σανίδα σωτηρίας, στερώντας το δικαίωμα του ανθρώπου για ζωή, χάνοντας ότι έχει κερδίσει έως τώρα με μια ιστορική υπογραφή, που συνεπάγεται και μια ιστορική καταστροφή. Πουλήσανε την ιστορία μας, γιατί για αυτούς ο άνθρωπος είναι αναλώσιμο είδος, αφού πλέον αναγκάζεται να ξεκινήσει πάλι από το μηδέν. Μιλάνε για πρόοδο, με την πάροδο του χρόνου, βάζοντας βαθιά το χέρι τους στο πορτοφόλι του απλού πολίτη, που τελικά δεν έχει τι άλλο να δώσει, ενώ αυτοί που ευθύνονται είναι υπεράνω του νόμου.
Η Ελλάδα πληρώνει χρέη παρελθόντων ετών, γιατί η πολιτική έχει μέλι, το οποίο δύσκολα κάποιος αφήνει το κουτάλι και προκειμένου να κρατήσει την καρέκλα του λησμονεί, ότι το μέλι θα τελειώσει κάποτε, αλλά όχι για τον ίδιο. Ο Εξωτερικός δανεισμός στην Ελλάδα ξεκίνησε από την είσοδο μας στην ΕΟΚ, πράγμα όχι τυχαίο.
Αλλά η μη σωστή αξιοποίηση αυτών των δανείων και η κακοδιαχείριση αυτών εξαιτίας έλλειψης ελέγχου, οδήγησε σε ένα φαγοπότι από άτομα που είχανε πρόσβαση στα πράγματα, ως εντολοδόχοι των δανειστών, και αντί να αξιοποιηθούνε σε αναπτυξιακά έργα, που θα φέρνανε έσοδα στην χώρα μας, κατασπαταλήθηκαν σε αλόγιστα έξοδα και μίζες, όπως αποδεικνύεται τώρα. Πληρώσαμε και πληρώνουμε μια Ολυμπιάδα δισεκατομμυρίων, που έκανε κάποιους πλουσιότερους και τους Έλληνες φτωχότερους. Γίνανε έργα, τα οποία σήμερα παραμένουνε ανεκμετάλλευτα και παρατημένα. Το χρηματιστήριο, ένα ακόμη τέχνασμα των κρατικών λειτουργών, για να αρπάξουνε τις οικονομίες μερικών, που έπεσαν θύματα μιας απάτης. Ποια προστασία παρέχουνε στον πολίτη, όταν οι ίδιοι τον οδηγούνε στην καταστροφή, πουλώντας του ψεύτικες ελπίδες και όνειρα;
Αν θέλουμε να δούμε την Ελλάδα να ορθοποδήσει θα πρέπει να ξυπνήσουμε από την κοροϊδία της δήθεν σωτηρίας από την μερίδα των Εκλεκτών και των εντολοδόχων τους, γιατί σωτηρία με δανεικά, είναι μια συνεχή σύμβαση, όπου ο δανειστής έχει το πάνω χέρι και ο δανειζόμενος χορεύει στο δικό του ρυθμό.
Ιορδάνης Καμπουρίδης
