Μπροτώ Π. Κώτι
Γ’ Λυκείου
Σκέφτομαι και γράφω. Τι υπέροχη ελευθερία. Σκέφτομαι και γράφω. Κανείς δεν μπορεί να μπεί εδώ μέσα, μόνο αν το επιτρέψω εγώ. Ούτε η καθηγήτρια με τις υπο-«δείξεις» της, ούτε οι «καθωσπρέπει» ιδέες των εξωσχολικών βοηθημάτων, τα γνωστά λυσάρια. Πραγματικά με ανησυχεί η ποσότητα αυτών, μήπως αυτό επιβεβαιώνει την κακή ποιότητα των σχολικών μας βιβλίων; Τέλος πάντων στο θέμα μας. Το θέμα μας είναι να μην είμαι εκτός θέματος.
«Στο θέμα για τα ναρκωτικά να γράψετε αυτό το κομμάτι, είναι πολύ σημαντικό». «Για την παιδεία έχει πολύ καλές ιδέες το βοήθημα…». τι γίνεται όμως με τις ιδέες μου, δεν είναι καλές; Δεν μπορώ να γράψω τη γνώμη μου; «Ναι, μπορείς αλλά…».
Και μόλις τώρα έχασα τον υποψήφιο βαθμό-20, η εκπαίδευση χαίρεται που οι μαθητές της κυνηγάμε τα νούμερα, ό,τι πει το νούμερο, όλα για τα νούμερα! πόσα «νούμερα βγάζεις» να σου πω πόσο ευτυχής είσαι. Αυτά σε κρίνουν. Όλα είναι μετρήσιμα! Ακόμα και το πνεύμα οι ιδέες, ο έρωτας, και η ευτυχία μετριούνται. Η έκθεσή μου νιώθω να καταρρέει, δεν γράφω αυτά που «πρέπει» και κυλάω στα άγονα εδάφη του «εκτός θέματος». Το 20 θα πάει στον πιο πιστό μαθητή, σίγουρα αυτός θα γράψει την καλύτερη έκθεση! Αυτά πάνε μαζί! Θα το ανακοινώσει και η αγαπητή φιλόλογός μας. Την άψογα τεκμηριωμένη έκθεση για τις σωστές ιδέες της. Είκοσι! Δεν χωρεί αμφιβολία! Ναι Είκοσι! Θα το δει η μαμά του και θα καμαρώνει. Τι ιδιοφυία ο γιός της! Και η δικιά μου θα κρυφοκοιτά ζηλευτά και λυπημένα που ο γιος της δεν διέπρεψε, θα τα πει στον πατέρα τις ξυλιές να ετοιμάζει. Τι δραστικά και αποτελεσματικά μέτρα!
«Τι αηδίες είναι αυτές; Αν είναι δυνατόν, δεν είσαι γιός μου, εσύ! Τι θα πουν οι γείτονες ότι έχω γιο αγράμματο που ούτε να γράφει ξέρει. Μωρέ καλά είπα εγώ πως τσοπάνος θα γίνεις!».
Δεν μπορώ να καταλάβω που είναι το κακό με τον τσοπάνο, ο άνθρωπος αυτός είναι κοντά στη ομορφιά της φύσης, απολαμβάνοντας τη διανοητική του μοναξιά και προσπαθώντας τη φύση να καταλάβει. Και ναι από αυτά βγαίνει κανείς πολύ ευτυχής μα και σοφότερος.
Αυτά που συμβαίνουν στο σπίτι δεν αφορούν την καθηγήτρια που θα εξετάσει την έκθεση. Να θυμάμαι τους κανόνες, «δεν βγαίνουμε εκτός θέματος»
Κοίτα μανία να γράφει ο διπλανός μου, όλο μελάνι οι λευκές σελίδες του, που βρίσκει τόσες ιδέες; κοιτά λίγο πάνω, «α! ναι» λέει και ξαναγράφει. Κι εγώ ακόμα στον πρόλογο, πρόλογο; Τι είπαμε; Δεν «στεκόμαστε» πολύ στον πρόλογο. Πρέπει να περάσω στο κύριο μέρος.
Περνώ στο κύριο μέρος, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Την μία ώρα «έφαγα» να σκεφτώ… και μου μένει μισή ώρα να γράψω. Αυτή η μετατροπή των σκέψεων για κάποιες λέξεις αργεί πολύ. Επειδή, μάλλον είμαι ανόητος και αργώ να πάρω «στροφές», όπως λένε και φαίνεται πως έχουν δίκιο. Θα πρέπει να θυμάμαι να μην επαναλαμβάνω τις ίδιες λέξεις και κουράσω το αναγνωστικό μάτι που με το ζόρι ακόμη το «κρατάω» στο χαρτί. Πρέπει να προσέχω τις ανορθογραφίες, τα εκφραστικά λάθη, τα τσαπατσούλικα γράμματα και τις μουτζούρες. Ό,τι γράφω να εξετάζεται με προσοχή ιερή μη γίνει και δώσω αφορμή να μου κόψει κι άλλους βαθμούς, που τους έχω πολύ ανάγκη, να πιάσω τη βάση τουλάχιστον. Τι θα πει βάση; βάση θα πει να είσαι τουλάχιστον αρεστός, ο κοινά αποδεκτός, κάπου να πατάς για «βάση» στήριξης. Αυτός που ούτε θα ενοχλήσει με την αδιαφορία του αλλά ούτε θα ανατρέψει την κατάσταση με την οργή και τη λογική του. Ο ιδανικός ψηφοφόρος των δημοκρατικών ηγετών μας δηλαδή; «Κάπως έτσι! Αλλά μην το λες συχνά αυτό και αρχίζεις να ενοχλείς…!». Και είναι καλό αυτό, να είσαι αρεστός; Εξαρτάται τι άνθρωπος νιώθεις ότι είσαι, αν θέλεις την ήσυχη ζωή θα πρέπει να δεχτείς το ψέμα σαν αλήθεια για να μπορείς να κοιμάσαι αρμονικά χωρίς έγνοιες πολλές. Και θα έχεις μία ατάραχη, αδιάφορη ζωούλα, μάλιστα για αυτή σου την αδιαφορία θα πάρεις πολλά αρεστά «βραβεία». Θα σε εκτιμούν πολύ που θα είσαι «αρεστός» και πολλοί θα πίνουν κρασί στ’ όνομά σου, ενώ το δικό σου θα ‘ναι νερομένο… Αν όμως την αλήθεια αληθινά αναζητήσεις, θα δεις ακόμα και τον ύπνο σου θα χάσεις, τους φίλους που είχες φίλοι δεν θα ‘ναι. Τη γυναίκα που σε αγαπάει διαζύγιο θα ζητήσει και η οικογένεια που σε μεγάλωσε την πλάτη θα γυρνά. Παρόλα αυτά, ίσως θελήσεις να συνεχίσεις την αλήθεια παντού να διαδώσεις, αλλά μην περιμένεις ότι θα τη δεχτούν όλοι με αγάπη και ευσπλαχνία. Ως πού όμως θα φτάσεις για την Αλήθεια; μην ξεχνάς οι «αρεστοί» δεν θέλουν να χάσουν τον ύπνο τους. Και για να διατηρήσουν την ηρεμία και τα κερδισμένα τους «βραβεία» θα προβούν ακόμα και στην εξόντωσή σου. Δεν έμαθες τι πάθαν ο Σωκράτης, ο Χρηστός, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Γαλιλαίος, ο Βίλχεμ Ραϊχ, ο Τζορντάνο Μπρούνο; Παρένθεση: μπράβο στην «ανοιχτόμυαλη» εκκλησία που επικροτεί τις επιστημονικές αποκαλύψεις. Τέλος παρένθεσης. Από που βγαίνει η λέξη «αρεστός»; Από το «αστός» και το «ρε»!! και κάνε εσύ τους συνειρμούς… Μήπως οι «αρεστοί» δε φώναζαν «ζήτω» στις ομιλίες του Χίτλερ; Μήπως αυτοί δεν πήγαν στις πλατείες να δουν τη λαιμητόμο; Και αυτή η αμάθεια τόσο παρούσα στους «αρεστούς». Αυτοί νομίζουν ο Γαλιλαίος γεννήθηκε στην Γαλλία και πολέμησε παρέα με τον Αστερίξ και Οβελίξ τους Ρωμαίους! Και αυτή η ηλιθιότητα των «αρεστών» γιατί να είναι τόσο γόνιμη; Καθένας τους νομίζει ότι είναι πολύ σπουδαίος και αρκετά σοβαρός σε θέματα σοβαρά. Και μάλιστα σίγουρος ότι γεννήθηκε για τα Μεγάλα και τα Υψηλά.
Μα τι κάνω!!! συνομιλώ με τον εαυτό μου; τώρα σίγουρα η καθηγήτρια θα μου διαγράψει την κόλλα. Θα με περάσει για αιρετικό ή για τρελό. Φοβάμαι πως θα καλέσει τους γονείς μου να τους πει «ότι ανησυχεί για την ψυχική μου υγεία!» Μα νιώθω τόσο υγιής! Και είναι αλήθεια δεν έχω χρόνο να γράψω νέα έκθεση.
«Ολοκληρώστε την σκέψης σας, έχετε πέντε λεπτά!».
Πω πω! μαύρο χάλι μου φαίνεται η έκθεσή μου, δεν πειράζει, χαλάλι που σκέφτηκα λιγάκι…
κι ας μην ελάλει στα αυτιά όμορφα και αρεστά!
Τώρα κι αν είμαι εκτός θέματος, νάτη! μου παίρνει το γραπ…………………..
03/05/2012
