“Σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πάψουν να υπάρχουν Έλληνες ασθενείς”

Τον έντονο προβληματισμό του για την “μεταρρυθμιστική καταιγίδα” που έπληξε το χώρο της υγείας και οδηγεί στο κλείσιμο νοσοκομεία, εκφράζει ο Ιατρικός Σύλλογος Κοζάνης με ανακοίνωσή του, στην οποία επισημαίνει τα ακόλουθα:
«Μια ανησυχία για την μετεκλογική πορεία της Ελλάδας, την είχαμε.
Στα χείλη μας επλανάτο μέγα το ερώτημα, του τι θα συμβεί με το μεταρρυθμιστικό έργο των κολοσσών της πολιτικής Λοβέρδου, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλου κτλ.
Και τώρα, ένα μήνα μετά τις εκλογές, ησυχάσαμε.
Οι επόμενοι, ως ίδιοι με τους προηγούμενους, αναγνώρισαν το έργο των μεγάλων μεταρρυθμιστών, και επιθυμώντας μερίδιο της δόξας, ανήγγειλαν την συνέχεια των μεταρρυθμίσεων, που θα αναμορφώσουν την Ελλάδα και θα διαμορφώσουν την Ελληνική κοινωνία σε «Ευρωπαϊκή».
Από την μεταρρυθμιστική αυτή καταιγίδα, δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί ο κος Λυκουρέντζος με το αξιόλογο επιτελείο του, ο οποίος αναγνωρίζοντας το έργο και δηλώνοντας συνεχιστής της αξιοθαύμαστης προσπάθειας του κου Λοβέρδου, για την αναβάθμιση της Δημόσιας Υγείας, ανήγγειλε δέσμη μέτρων προς αυτή την κατεύθυνση:
1. κλείσιμο νοσοκομείων
2. ιδιωτικοποίηση μη παραγωγικών νοσοκομείων
3. Διακοπή προμήθειας υλικών (Γάζες, σύριγγες, λευκοπλάστες, ράμματα, φάρμακα κτλ)
4. Διατήρηση της υποστελέχωσης, σε πάσης φύσεως και ειδικότητας προσωπικό, με τάσεις μείωσης όπου αυτό μπορεί να επιτευχθεί
5. Διακοπή με διάφορες δικαιολογίες, της εφημεριακής και υπερωριακής αποζημίωσης των εργαζομένων, με παράλληλη μείωση των τακτικών αποδοχών τους, εξαθλιώνοντας τους σε μέγιστο βαθμό
6. Μείωση της κρατικής φαρμακευτικής δαπάνης, με στόχο τον πλήρη μηδενισμό της
Γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι με τα μέτρα αυτά, το κυβερνητικό επιτελείο εστιάζει κατά κύριο λόγο στην πρόληψη της ασθένειας και όχι στην πανάκριβη θεραπεία της.
Μέσω των μεταρρυθμιστικών αυτών μέτρων, σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πάψουν να υπάρχουν Έλληνες ασθενείς, αφού μέσω της φυσικής επιλογής θα επιβιώσουν οι πλέον ισχυροί οργανισμοί.
Το ερώτημα που πλανάται πλέον στα χείλη μας, δεν είναι άλλο από το πόσο θα αντέξουν, τόσο οι γιατροί, όσο και ο απλός Λαός στη λαίλαπα αυτού του εθνοσωτήριου κοινωνικού κράτους.
Γιατί, όσο μεγαλύτερες οι αντοχές, τόσο μεγαλύτερη και η εξαθλίωση».