<<Τον μεταστάντα εξ ημών ανάπαυσον, ένθα πάντων εστίν ευφραινομένων η κατοικία>> (Νεκρώσιμον Ιδιομελον)
Η εκδημία εις Κύριον του πολιού Γέροντα π. Θεοφίλου, αν και για τον ίδιο ήταν <<κρείσσον>> για να είναι <<συν Χριστώ>> (Φιλιπ. 1, 23), δεν ήταν όμως <<κρείσσον>> για χιλιάδες ψυχές που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν ως πνευματικό τους δάσκαλο και πατέρα. Γιατί με την εκδημία του από τη γη στον ουρανό, όλες αυτές οι καλές ψυχές ορφάνεψαν πνευματικά. Κι αυτή η πνευματική ορφάνια φέρνει αναπόφευκτα πόνο, που γίνεται δάκρυα. Κι αν ο ίδιος ο Ιησούς, ενώ προσερχόταν στον τάφο του φίλου του Λαζάρου για να τον αναστήσει, <<εδάκρυσεν>> (Ιωάν. 11, 35), γεγονός το οποίο έκανε τους Ιουδαίους να ομολογήσουν και να πουν <<ίδε πως εφίλει αυτόν>>, πως να μη δακρύσουν και να μην κλάψουν οι πνευματικοί του μαθητές, τα πνευματικά του τέκνα; Μαθητής και μαθήτρια που συνδέθηκε πνευματικά με πνευματικό Δάσκαλο και πατέρα, στον οποίο οφείλει το <<κατά Χριστόν ζην>>, και δεν δάκρυσε από πόνο, δεν μαρτυρεί ό, τι το καλύτερο γι’ αυτόν το μαθητή και γι’ αυτήν τη μαθήτρια. Το κλάμα είναι έκφραση υιικής αγάπης. Γι’ αυτό και στην εξόδιο Ακολουθία του πολιού Γέροντα ένας από τους επιφανείς ομιλητές, που πήρε το λόγο για να απευθύνει τον ύστατο χαιρετισμό στον πνευματικό του γεννήτορα , διέκοψε τον αποχαιρετιστήριο λόγο του από τον πολύ του πόνο και τα πολλά του δάκρυα. Έτσι κατευοδώνουν τους πνευματικούς τους πατέρες τα πνευματικά τέκνα <<έχοντες ωστόσο την ελπίδα. (Α’ Θεσ. 4, 13). Την ελπίδα της αναστάσεως>>.
Αλλά ποιός ήταν ο Γέροντας Θεόφιλος;
Με τόπο γέννησης, το Κυπαρίσσι Γρεβενών, στις παρυφές της Πίνδου, το 1930, μετά τα πρώτα γράμματά του στο Σχολείο της γενέτειράς του, κατεβαίνει στα Γρεβενά, για να συμπληρώσει τις γνώσεις του στο εξατάξιο Γυμνάσιο των Γρεβενών. Χρόνια δύσκολα εκείνα τα χρόνια, 1944-1949! Αλλά ο Θεός επιφύλαξε στο λαό των Γρεβενών και μιά μεγάλη ευλογία. Προερχόμενος από την Κοζάνη έρχεται και εγκαθίσταται στα Γρεβενά, ως τακτικός ιεροκήρυξ της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Αρχιμ. Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης. Τα πύρινα κηρύγματά του στον Ι.Μητροπολιτικό Ναό των Γρεβενών και η όλη ασκητική του βιοτή με το ήθος και τη φλόγα της ψυχής του συνεπαίρνει τις καλοπροαίρετες ψυχές των ακροατών του.
Ιδιαίτερα της νεολαίας, όπου ξεχωρίζει μιά ομάδα μαθητών Γυμνασίου. Και ανάμεσα πάλι στην ομάδα αυτή ξεχωρίζει η ηγετική και δυναμική παρουσία του κατά κόσμον τότε Θεόδωρου Γ. Ζησόπουλου.
Γρήγορα ο Θεόδωρος Ζησόπουλος εξελίσσεται σε πυρπολητή ψυχών και επιβάλλεται σε όλη την ομάδα. Επιτελικός νους, διοργανώνει τα Κατηχητικά Σχολεία και έξω από την πόλη των Γρεβενών. Όλα τα μέλη της ομάδος, πνευματικά τέκνα του π. Αυγουστίνου, ασκούν έργο ιεραποστολικό με τον προφορικό και το γραπτό λόγο. Το περιοδικό <<Ο ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ>> φιλοξενεί χριστιανικά κείμενα των ζηλωτών μαθητών της ομάδος αυτής.
Πυρπολητής ψυχών ο αγαπητός αδελφός εν Κυρίω Θεόδωρος Ζησόπουλος, συνεχίζει το ιεραποστολικό έργο και ως φοιτητής στην κωμόπολη Άγιος Αθανάσιος Θεσσαλονίκης. Κηρύττει το λόγο του Θεού από τον άμβωνα και το ίδιο κάνει και στα Κατηχητικά Σχολεία που δημιουργεί με πλούσια καρποφορία.Εκλεκτές ψυχές τον ακολουθούν και συνδέονται μαζί του πνευματικά. Διακρίνεται και επιβάλλεται ως καλός χειριστής του θείου λόγου και παραμένει το ίδιο σε όλη του τη σταδιοδρομία.
Η καρδιά του φλέγεται από την αγάπη και τη λατρεία του Σωτήρα μας Χριστού, η οποία και τον οδηγεί στην αφιέρωση αποκλειστικά σ’ Εκείνον. ´Ετσι κείρεται Μοναχός με το όνομα Θεόφιλος. Διάκονος μετέπειτα και τέλος πρεσβύτερος με το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.
Ως κληρικός πλέον αναλώνεται όλος στη διακονία της διδαχής του Θείου Διδασκάλου. Οι Ι.Μητρόπολεις Πολυανής και Κιλκισίου, Ελευθερουπόλεως, Κασανδρείας, Φλωρίνης, Λαγκαδά, τον γνωρίζουν σαν ένα διακεκριμένο κήρυκα του Θεού και ο λόγος του αγγίζει πολλές ψυχές, οι οποίες προστίθενται στις πρώτες εκείνες του Αγ. Αθανασίου.
Έτσι δημιουργείται η Αδελφότητα της <<Αγίας Λυδίας της Φιλιππισίας>>, με έδρα την Ξηροκρήνη και κυρίως την Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης, του κλίματος της Ι. Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης, με Μητροπολίτη τότε τον κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΝ (Καρδαμένη).
Εδώ πλέον υλοποιεί όλα τα όνειρα και τους ευγενείς στόχους της κηρυκτικής πορείας της ζωής του. Όνειρα και στόχους που μελετούσε από τα πρώτα βήματα στη συνειδητή χριστιανική πίστη και ζωή. Έτσι ιδρύει μεγάλο ιεραποστολικό κέντρο με όλες τις αναγκαίες κτιριακές εγκαταστάσεις, για να γίνει χρόνο με το χρόνο μιά πνευματική κυψέλη και να γλυκαίνει σε πολλές ψυχές την πίκρα της αμαρτίας που τις βάραινε.
Εραστής του θείου λόγου, ως άλλος ιερός Χρυσόστομος, αναζητεί έναν εναέριο άμβωνα, απ’ όπου θα ακούγεται ο λόγος του Θεού παντού. Κι αυτόν τον άμβωνα τον ιδρύει. Είναι ο Ραδιοφωνικός Σταθμός <<Λυδία η Φιλιππησία>> με συχνότητα τα 94, 2 FM. Αλλά δεν αρκείται μόνο σ’ αυτόν τον άμβωνα. Αναζητεί έναν πρόσθετο, που να καλύπτει όλη τη σφαίρα της γης. Άλλωστε βλέπει πιά ότι προτεραιότητα έχουν ο ήχος και η εικόνα. Έλεγε: <<Η μάχη θα δοθεί στον αέρα>>. Λοιπόν;
Και τί κάνει;
Τολμηρός πάντα από μαθητής Γυμνασίου και με αρχές που πήρε από τον πνευματικό του Δάσκαλο και πατέρα Αυγουστίνο ιδρύει τον Τηλεοπτικό Σταθμό 4Ε συμβάλλοντας έτσι στο καθόλου έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και είναι εκκλησιαστικός, αφού κληρικοί όλων των βαθμών φιλοξενούνται στον 4Ε με συνεντεύξεις και ομιλίες. Τελευταία μάλιστα είχε τη μεγάλη ευλογία να φιλοξενήσει και αυτόν τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ, στον οποίο δήλωσε ότι <<Μπορεί η Εκκλησία της Ελλάδος να πάρει από το 4Ε όσες τηλεοπτικές ώρες θέλει>>.
Ο υποφαινόμενος ασκώντας τελευταία τη διακονία του στο χώρο των Φυλακών και στις πιο μακρινές χώρες της γης, εκείνες της Νέας Ζηλανδίας και του νησιώτικου Κράτους του Ειρηνικού Ωκεανού Φίτζι, σε ερώτησή μου προς τους ομογενείς της Ν. Ζηλανδίας, αν βλέπουν το 4Ε, απάντησαν θετικά. Τι περισσότερο, λοιπόν, μπορούσε να κάνει ένας κληρικός;
Να προσθέσω και τον άλλο τομέα αγάπης του Γέροντα στη μαθητιώσα νεολαία. Τις θερινές Κατασκηνώσεις. Σε εγκαταστάσεις που ανήγειρε στο Πνευματικό του Κέντρο της Ασπροβάλτας, φιλοξενεί κάθε χρόνο, τους θερινούς μήνες, χιλιάδες Ελληνόπουλα. Και όχι μόνον Ελληνόπουλα, Αλλά και παιδιά από άλλες χώρες των Σλαβικών Ορθόδοξων Εκκλησιών. Ιδιαίτερα της Σερβίας τον καιρό του πολέμου. Σε όλα τα παιδιά προσφέρει πλούσια το λόγο του Θεού και καλλιεργεί πνευματικά τις ψυχές τους με επίλεκτο προσωπικό που διαθέτει πάντα η Αδελφότητα <<Λυδία η Φιλιππησία>>.
Παράλληλα ιδρύει μία από τις καλύτερες τυπογραφικές μονάδες των Βαλκανίων στο Κέντρο της Ασπροβάλτας. Άλλωστε, όπως αγαπούσε τον προφορικό θείο λόγο, αγαπούσε και τον γραπτό. Έτσι εδώ στο τυπογραφείο <<ΜΕΛΙΣΣΑ>> τυπώνονται άρθρα του και σχόλια, αλλά και σειρά βιβλίων του, τα οποία και σημειώνουν μεγάλη κυκλοφορία. Εδώ τυπώνονται περιοδικά και βιβλία πολλών ιεροκηρύκων, θεολόγων, Εκκλησιαστικών φορέων, Πανεπιστημιακών Σχολών κ.α.
Όλες οι εκδόσεις διακρίνονται για την ωραία εκτύπωση και βιβλιοδεσία τους. Κι αυτό μαρτυρεί τη συστηματική εργασία που γίνεται στην τυπογραφική αυτή Μονάδα της Ασπροβάλτας από τα αφιερωμένα ιεραποστολικά πρόσωπα που εργάζονται, όπως ορίζει ο Απ. Παύλος, <<εκ ψυχής ως τω Κυρίω>> (Κολασ. 3, 23).
Παράλληλα με τον προφορικό και γραπτό θείο λόγο του με το περιοδικό <<ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ>> και σειρά βιβλίων του, παραμένει πάντα ένας σεμνός Λειτουργός και εξομολόγος κάτω από το πετραχήλι του οποίου αναπαύονται πολλές ψυχές.
Ο υποσημειούμενος έχω λόγους να εκτιμώ και να αγαπώ τον μακαριστό Γέροντα ΘΕΟΦΙΛΟ γιατί, στα πρώτα βήματα της συνειδητής χριστιανικής μου ζωής, συνέβαλε πνευματικά στην ιεραποστολική μου πορεία όντας και εγώ μαθητής και πνευματικό τέκνο του φλογερού και αγίου ιεροκήρυκα των Γρεβενών π. Αυγουστίνου. Και ας θεωρηθεί η ταπεινή αυτή νεκρολογία μου ως έκφραση αγάπης και ευγνωμοσύνης σ’ αυτόν.
Ω Γέροντα της <<ΛΥΔΙΑΣ>>,
Μαζί με την ταπεινή μου αυτή γραφή, δέξου και την θερμή μου δέηση, η οποία δεν θα παύσει ποτέ, όσο η καρδιά μου χτυπά και παρατείνει τη ζωή μου επί της γης.
Κύριε Ιησού,
<<Τον μεταστάντα εξ ημών δουλόν σου και αυτάδελφόν μου πατέρα Θεόφιλον ανάπαυσον, ένθα πάντων εστίν ευφραινομένων η κατοικία>>.
Αρχιμ. Γερβάσιος Ι. Ραπτόπουλος
