Ο απλός Έλληνας, ο άνθρωπος του λαού που δεν είναι ειδικός στα οικονομικά και ούτε ξέρει από τα μυστήρια της Διοίκησης του κράτους, διαθέτει όμως το κοινό μυαλό, έχει αυτόν τον καιρό μια απορία «τις πταίει» καθώς έλεγε άλλοτε ο Τρικούπης ποιος φέρει την ευθύνη για το κατάντημα της οικονομίας αυτής της χώρας.
Από επίσημα χείλη αυτής της κυβέρνησης, αλλά και της προηγούμενης και της παραπροηγούμενης ακούει ο απονήρευτος πολίτης ότι η Οικονομία οδεύει ολοταχώς προς το έσχατο σημείο κατάρρευσης. Και το πίστευε γιατί γύρω του έβλεπε πολλά ζωντανά κακά σημάδια που τον έκαιγαν, τον καβούρδιζαν κυριολεκτικά στον καθημερινό βίο.
Η πατρίδα μας εδώ και 30 χρόνια ζει με δανεικά με αποτέλεσμα να φθάσουμε σήμερα στο σημείο να μη μπορούμε να δανεισθούμε, γιατί χάθηκε η αξιοπιστία της πατρίδας μας.
Κανένας πολιτικός δεν έκρινε σκόπιμο να παρουσιάσει την πραγματική εικόνα της οικονομίας και ο λαός δεν το αντιλαμβανόταν ότι ζούσε με δανεικά. Έβλεπε γύρω του να ζουν οι άνθρωποι πλουσιοπάροχα και πίστευε ότι αυτό ήταν επιτυχία των Κυβερνητών.
Έτσι φθάσαμε σήμερα στο σημείο να αποκαλυφθεί η αλήθεια, αφού προηγουμένως δέχθηκε τις υποσχέσεις ότι υπάρχουν τα χρήματα και ότι θα συνεχιζόταν η ίδια η ζωή, φθάσαμε στο αντίθετο σημείο να μην υπάρχουν χρήματα ούτε για τις συντάξεις. Αρχίσαμε να δανειζόμαστε αλλά οι δανειστές μας είχαν μάθει πλέον και ζητούσαν επιτόκια τόσο μεγάλα που το κράτος δεν μπορούσε να δανειστεί. Τότε πρέπει να απαντηθεί ποιος πταίει. Κι άρχισαν ο ένας να ρίχνει το βάρος στους προηγούμενους και κανείς δεν είχε το θάρρος να πει ο φταίμε όλοι όσοι κυβερνήσαμε αυτόν τον τόπο με χρέη που θα πληρώνουν για πολλά χρόνια οι επόμενες γενιές. Έτσι αποδείχθηκε ότι όσα ακούσαμε και τα πιστέψαμε ήταν υποσχέσεις ψεύτικες που διαλύθηκαν πολύ γρήγορα. Έτσι αφού δεν είχαμε τη δυνατότητα να δανεισθούμε καταφύγαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επικαλούμενοι την κοινοτική αλληλεγγύη. Η Ευρώπη φοβούμενη για την κρίση στο ΕΥΡΩ δέχθηκε να μας βοηθήσει και κατέστρωσε ένα σχέδιο με το βαθμό συμμετοχής κάθε χώρας. Θα μπορούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση αν ήθελε να μας βγάλει από την κρίση, αλλά για να είναι σίγουρη ότι θα πραγματοποιηθεί το σύμφωνο στήριξης, έβαλε μέσα στους υπόχρεους βοήθειας και το Δ.Ν.Τ. το έκανε αυτό γιατί το Δ.Ν.Τ. καθορίζει όρους πολύ αυστηρούς που είναι υποχρεωτικοί για το δανειζόμενο. Προσπαθούν να ωραιοποιήσουν το σύστημα αυτό κοροδεύοντες για μια ακόμη φορά το φιλότιμο αυτό λαό, ότι αυτό είναι για το συμφέρον του τόπου. Αλλά γρήγορα έφθασαν τα νέα μαντάτα που προξένησαν δέος στο δανειζόμενο από τη φτώχια λαό. Αλλαγές στο σύστημα των συντάξεων. Σύνταξη πλέον στα 65 και αργότερα στα 67, νέες μειώσεις μισθών συντάξεων που θα πλήξουν την ανάπτυξη αυτού του τόπου. Διότι όταν δεν υπάρχουν χρήματα δεν μπορεί ούτε ανάπτυξη να υπάρχει ούτε συναίνεση.
Έτσι μέσα σ’ αυτή τη συννεφιασμένη οικονομικά ατμόσφαιρα, ο κάθε στοιχειωδώς έντιμος, συναλλασσόμενος πολίτης ψάχνει για τη λύση των αποριών του. Μετά το κάματο της ημέρας κάθετε απέναντι στη μικρή οθόνη μήπως φωτισθεί από την παρουσίαση των γεγονότων του δημόσιου βίου, που ενορχηστρωμένα όλα τα κανάλια τα ωραιοποιούν. Δεν δέχεται την απάντηση το πουν πήγαν τόσα χρήματα που δανείσθηκε η χώρα μας. Τριακόσια δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ από το δανεισμό και 60 δισεκατομμύρια από τα Κοινοτικά ταμεία. Βέβαια έγιναν αρκετά έργα όχι όμως για να δικαιολογούν την σημερινή κατάντια. Επίσης ακούει και απορεί ότι η διαπλοκή και η διαφθορά έχουν διαλύσει τον ιστό της Κοινωνίας με τις κλοπές, τις μίζες, τα φακελάκια είχαν τη δόξα τους, σε όλη τη διάρκεια όλων των Κυβερνήσεων. Χωρίς ντροπή καθιέρωσαν τις προμήθειες και τις μίζες που δεν είναι κλοπή και πως οι πολιτικοί απαλλάσσονται κάθε ευθύνης μετά την παρέλευση ενός έτους. Αλλά και οι άλλοι φοροκλέπτες και κάθε είδους εκμεταλλευτές βρίσκουν τον τρόπο να βγαίνουν στο τέλος λάδι. Προ καιρού επιβλήθηκε πρόστιμο σε μια εταιρεία 3.000.000 ΕΥΡΩ και στο τέλος πλήρωσε μόνο 3.000. αυτά γίνονται μόνο στη χώρα αυτή. Πολλά παράξενα ακούει και βλέπει. Προχθές άκουσε κάτι που μόνο στον τόσο αυτόν συμβαίνουν, όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα όπως λέει ο ποιητής.
Κάποιος κατηγορήθηκε για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, ούτε λίγο, ούτε πολύ ενός εκατομμυρίου ΕΥΡΩ, απολογούμενος δέχθηκε την κατηγορία μόνο για 400.000 ΕΥΡΩ. Ο τηλεθεατής που ακούει αυτά τρίβει τα μάτια του τεντώνει τα αυτιά του, μήπως και δεν ακούει καλά. Και η ποινή που έπεσε ήταν μικρότερη του αναμενόμενου.
Βέβαια αυτά είναι δείγματα, όμως έχουμε και τόσα άλλα τα λεγόμενα δημόσια σκάνδαλα με τους γνωστούς στο Πανελλήνιο και στην οικουμένη προς δόξαν της φυλής μας, που ήρθαν κατά καιρούς στη δημοσιότητα, από τον άξιο πάσης τιμής τύπο, τουλάχιστον γι αυτή την περίπτωση.
Ασφαλώς δεν κάνει λόγο κανένας εχέφρωνας και νοήμονας για το αν ανήκουν στο ένα ή στον άλλο κομματικό σχηματισμό οι δράστες αυτού του είδους. Οι κλέφτες είναι κλέφτες όπου και νάναι και το ερώτημα, το καίριο που προβάλλει και προσβάλλει βάναυσα το δημόσιο αίσθημα είναι αν θα λογοδοτήσουν κι αν κάποιος μπει φυλακή.
Ο λαός ο σημερινός έχει την ευαισθησία και δύναμη αντίστασης σε τέτοιες πράξεις ρεμούλας εθνικής. Έχει για τα τεράστια αυτά θέματα μια απορία. Ο δημόσιος βίος δεν έχει εκπέσει ποτέ σε τόσο απειλητικό βαθμό σήψης.
Το μήνα αυτό γιορτάζεται το θλιβερό εθνικό γεγονός της άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Η Πόλη έπεσε διότι μέσα στα άλλα περίπου το ίδιο κλίμα επικρατούσε και τότε όπως μαρτυρεί το κείμενο ενός λογίου μοναχού της εποχής «Ουκ εστιν ουδείς, εν ημίν ποιών χρηστότητα, ουδέ το ευθέι, αλι εσμέν προδόται, πλεονέκται, καταχρασταί».
Τον ίδιο τόνο απηχεί και η αφήγηση του Μακρυγιάννη όταν κινδύνευσε να χαθεί από τους Τούρκους το νεοσύστατο Ελληνικό βασίλειο μετά την επανάσταση του 1821 εξαιτίας της κακοδιαχείρισης. «Τα κακά άξαιναν στο κράτος. Πολλές καταχρήσεις γένονταν. Τότε γύρευαν οι δανεισταί μας το χρεώλυτρο. Και οι Πρέσβες μας βίαζαν πολύ».
Μήπως και σήμερα δεν αναπνέει το ίδιο πνιγηρό αέρα ολόκληρο το Έθνος. Χωρίς άλλο αυτά τα σημεία εκφυλισμού και παρακμής του δημόσιου βίου δεν είναι δυνατό, ν’ αφήσουν αδιάφορο αυτόν τον πολύπαθο λαό.
Γι αυτό σ’ αυτή την κρίσιμη χρονική φάση σιωπηλά, βουβά περιμένει να δει αν θα υπάρχει λογοδοσία για την αθλιότητα της οικονομίας και αν θα επιβληθούν τιμωρίες. Πως λοιπόν να μην έχει ο έρμος Έλληνας απορία.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
