Γράφει η Χρυσάνθη
Νικολαϊδου –
Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια – Φιλόλογος
Παρά τα πολλά λόγια, μέσα από τα «μέσα μαζικής ενημέρωσης», ο ελληνικός λαός φαίνεται να είναι ο πλέον ανημέρωτος και ανίδεος λαός που υπάρχει εις τον κόσμο. Ένας λαός όχι μόνο τριτοκοσμικός αλλά, θα έλεγε κανείς, λαός της ζούγκλας.
Παπαρδέλες όλων των ειδών, κατέλαβαν τα καλύτερα πόστα προβολής και από εκείνες τις θέσεις εκτοξεύουν τις γελοιότητές τους που αποτελούνται από κάθε μορφή παραλογισμού και νευροψυχικής φαντασίας.
Μέσα στη δίνη του εκκεντρισμού τους, όπου υπερήφανα επαφίενται, παράγεται όλη αυτή η μεγάλη θηριωδία της κοινωνικής καταστροφής.
Η πολιτική καταστροφολογία, σε ημερήσια διάταξη, έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις με την συνεχή δημιουργία νέων ραδιοσταθμών και τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Όλοι μιλούν, αλλά τι λέγουν; Όλοι δουλεύουν, αλλά τι παράγουν; Οι πολιτικοί με τις τακτικές τους συχνά διαβρώνουν και αμαυρώνουν τη Δημοκρατία.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας με τις Ιαχωβίτικες αρχαιολογίες τους και τις άχρηστες λεπτολογίες τους μέσω των ραδιοσταθμών τους έχουν επιφέρει την αποστροφή των πιστών και την απομάκρυνσή τους από τον «νεόφερτο» κυρίως αυτόν τύπο της «ανατολικής ορθοδοξίας». Έχοντας επίσης τελευταίως αναμιχθεί εις την πολιτική ενεργά (αν και δημόσιοι υπάλληλοι, καθώς μισθοδοτούνται από το κράτος), προπαγανδίζουν έντεχνα υπέρ της Ανατολής και κατά της Δύσης. Έτσι έχουν απολέσει κατά πολύ την εμπιστοσύνη του λαού προς αυτούς και ως αποτέλεσμα έχουν υποβιβασθεί εις την συνείδηση πολλών, πνευματικά και εκκλησιαστικά.
Οι πανεπιστημιακοί δημιουργούν στους απλούς και σοφούς ανθρώπους την αίσθηση της αηδίας και συγχρόνως την απόρριψη τους μπροστά εις τις άκαρπες, γεμάτες παρελθόν, αερόλογες πολυλογίες τους και σκόρπιες μέσα στο χρόνο και την αχρηστία κοσμοθεωρίες τους.
Οι δημοσιογράφοι διανύοντες την εποχή της πιο έντονης παραζάλης όλων των καιρών, προσπαθούν να φέρουν, αν είναι δυνατόν τώρα πια, την μία άκρη του σχοινιού με την άλλη, τραβώντας βεβαίως το σχοινί προς την κατεύθυνση που ο δικός τους νους τρέχει ακατάστατα, χωρίς όρια και φραγμούς.
Οι ένστολοι, το παλαιό εκείνο καμάρι και υπερηφάνεια του Έθνους έχουν τελείως παρασυρθεί από τον σημερινό πολιτικό ανεμοστρόβιλο και θαλασσοδέρνονται μέσα στο τσουνάμι της παράλογης και παράνομης, γι’ αυτούς, απεργιακής κινητοποίησης.
Ενώ οι απόστρατοι που θα έπρεπε να σταθούν εις το ύψος των περιστάσεων και να νουθετούν εθνικά τους νεώτερους, έχουν επιδοθεί εις την υβρεολογία κατά της κυβέρνησης, της Ε.Ε. και γενικώς κατά του Δυτικού κόσμου.
Φιλορώσοι πολλοί από αυτούς, έχουν λησμονήσει τους αγώνες της χώρας μας κατά των πληρωμένων από την Μόσχα Ελλήνων ανταρτών οι οποίοι κατ’ εντολήν της άρπαγης Ρωσίας όρμησαν να μας διαλύσουν και να αρπάξουν την χώρα δια να την προσαρτήσουν εις το ανατολικό μπλοκ. Αλλά, δια τους απόστρατους οι πενταετείς αγώνες του έθνους παραγράφηκαν και οι 800.000 νεκροί έλληνες λησμονήθηκαν.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι είμαστε ένας άτακτος, ανάγωγος, απαίδευτος, ανήσυχος και προ παντός αχάριστος λαός που ό,τι και να μας κάνουν οι κυβερνήτες μας, δεν πρόκειται να μας βάλουν σε τάξη, να μας συμμορφώσουν, να μας βελτιώσουν. Διότι, όπως βλέπουμε, τους λείπει η δύναμη και η αξία μιας Μέρκελ που έχει αποδειχθεί ως η ικανότερη Ηγέτης εις τον κόσμο.
