Της Χρυσάνθης
Νικολαΐδου –
Θραψανιωτάκη
Εις τις ημέρες μας, ο συνδικαλισμός έχει καταντήσει μία νέα μάστιγα, μία άκρως θλιβερή κατάσταση με τις παράνομες και καταχρηστικές, κατά κανόνα, απεργίες που υποκινεί.
Υπονομεύει με τις μεθόδους του την κοινωνική γαλήνη και ωθεί τον λαό μας εις την παρανομία, την αταξία και την αναρχία.
Είναι επόμενο λοιπόν, όλοι οι Έλληνες να ανησυχούν και εναγωνίως να επιζητούν κάποια έννομη τάξη εις την Πατρίδα μας.
Βλέποντας αυτό που συμβαίνει, σήμερα, εις ορισμένες χώρες, της περιοχής της Μεσογείου, αντιλαμβανόμεθα και είναι φυσικό να υποπτευόμεθα το τι μπορεί να συμβεί ακόμη και στην δική μας χώρα. Συνειδητοποιούμε καθαρά, πού έχει φθάσει η κακοήθεια και διαφθορά των λαών, καθώς και ποια είναι ακριβώς τα αποτελέσματα από την έλλειψη κοινωνικής και ειδικής εθνικής εκπαίδευσης της νεολαίας τους. Που είναι κυρίως ο ευάλωτος χώρος εις τον οποίο εύκολα μπορεί κάθε εξωτερική ιδεολογία και πολιτική προπαγάνδα να ευδοκιμήσει και να οδηγήσει τους νέους και τις χώρες τους εις την διαύρωση, την διανοητική υποβάθμιση, τον εθνομηδενισμό, την αναρχία, την εξέγερση και τον αλληλοσπαραγμό.
Δεν επιτρέπεται, εις την χώρα όπου εγεννήθη η Δημοκρατία, να μένουν ατιμώρητες οι μικρές εκείνες συντεχνιακές ομάδες που ταλαιπωρούν καθημερινώς το σύνολον του ελληνικού λαού και θέτουν εις θανάσιμο κίνδυνο όχι απλώς τις περιουσίες, αλλά και την ζωή των Ελλήνων πολιτών. Διότι, ήδη όπως βλέπουμε, προβάλλουν επιθετικά την αντίδρασή τους εις τη μεγάλη προσπάθεια της Κυβέρνησης να ανασυγκροτήσει την χώρα.
Ποίος νόμος του κράτους αφήνει ανοικτό το σημείο, αν όχι επιτρεπτό, να γίνονται καταλήψεις δημοσίων χώρων, όπως σχολείων, εργοστασίων, κτιρίων, ακόμη και εθνικών οδών;
Και δεν αποτελεί πρόκληση διά το επίσημο κράτος, μία ή περισσότερες από αυτές τις συντεχνιακές ομάδες να ενεργούν ως ρυθμιστές του πολιτικού και κοινωνικού μας συστήματος;
Είναι καιρός πλέον να αντιμετωπισθεί έγκαιρα η αξιοθρήνητη αυτή κατάσταση, που ενδέχεται κάποια ώρα, ξαφνικά και δυναμικά να μας οδηγήσει εις απερίγραπτη συμφορά. Όταν μάλιστα όλοι αυτοί οι συντεχνιακοί ταραξίες συνεργάζονται, ως όλα δείχνουν, με τους αναρχοκομμουνιστές του παρελθόντος και του παρόντος. Οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι σήμερα την διεθνή οικονομική δυσπραγία και ανωμαλία, την αναταραχή των κρατών της Μεσογείου και συμμεριζόμενοι την λύσσα των λαών τους για ανατροπές, πέρασαν οι άμοιροι μέσα από τα κούφια κεφάλια τους την ιδέα να καταλάβουν ακόμη και την … εξουσία. Ενεργοποιώντας φυσικά, όχι μόνον οπαδούς και φίλους, αλλά και ξένους αναρχικούς από διάφορες μουσουλμανικές – κομμουνιστικές περιοχές: δηλαδή Παλαιστίνιους, Πακιστανούς, Αφγανούς, Κουβανούς, Σομαλούς και πολλούς υποστηρικτές τους… Μεσογειακούς…
Από την άλλη πλευρά, είναι και οι εδώ ανημέρωτοι, αδαείς και αχμάκηδες πολίτες, οι οποίοι έχουν μπερδευτεί και συγχέουν απολύτως την λέξη «κομμουνισμός» με την λέξη «σοσιαλισμός».
Δεν γνωρίζουν ότι Κομμουνισμός σημαίνει «Δικτατορία» με βάση την βίαιη αρπαγή εξουσίας (Λένιν 1917, με τον επόμενο Στάλιν) και ότι ο Κομμουνισμός «γέννημα και θρέμμα» της Ρωσίας αποβλέπει εις την κατάληψη, υποδούλωση και οικονομική εκμετάλλευση των δούλων λαών προς βελτίωση και ανόρθωση του βιοτικού επιπέδου των Ρώσων πολιτών, Σοσιαλισμός, αντίθετα σημαίνει «Δημοκρατία» μέσω ελεύθερων εθνικών και τοπικών εκλογών.
Όλους τους αμαθείς και αφελείς είναι τώρα που η τετραπέρατη Κουκουεδίνα θα προσπαθήσει να εξαπατήσει. Διότι μετά την απόφαση των 27 της Ευρωζώνης, να περιορίσουν σταδιακά την δράση των Κομμουνιστών, άρχισε η πονηρή να ομιλεί περί Σοσιαλισμού και να αποκαλεί το κόμμα της σοσιαλιστικό. Ελπίζοντας η καημένη να αρπάξει κάποτε δημοκρατικά μεν, απατηλά δε, τις εκλογές ώστε να μπορέσει να τραβήξει την χώρα έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Να την απομονώσει από κάθε σημερινό σύμμαχό της και να την οδηγήσει όπου αυτή νομίζει, όπου αυτή… ονειρεύεται, όπου αυτή επιθυμεί.
Επί όλων αυτών, η απάντηση του Ελληνικού λαού είναι:
Σε γελάσανε, μη χάνεις τον καιρό σου…
Δε σε δίδαξε καλά, ο Στάλιν – Δάσκαλό σου!!!
Εις, ό,τι αφορά τώρα τους συνδικαλιστές, οφείλουμε να τους υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν τρόποι που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους εκπροσώπους των:
Είναι οι επαφές τους με τους ειδικούς της Κυβέρνησης, η οποία δεν έχει κανένα συμφέρον να μην ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, όταν αυτά δεν ζημιώνουν τον υπόλοιπο μη συνδικαλιστικό λαό και το κράτος γενικά.
Όμως οι συνδικαλιστές, όπως δείχνουν τα πράγματα, έχουν αναρτήσει την σημαία τους της παρανομίας και αναρχίας εις βάρος ολόκληρου του ελληνικού λαού ο οποίος με αηδία τους παρακολουθεί.
