Μετά από τρία χρόνια μνημονιακής διακυβέρνησης σίγουρα μπορούμε να ισχυριστούμε ό,τι είμαστε σοφότεροι. Κανένας πλέον δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει, είτε είναι πολιτικός είτε οικονομολόγος ό,τι τα μέτρα που σχεδόν κάθε δύο ή τρεις μήνες εξαγγέλλονται είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και επομένως οδηγούμαστε έστω και με επώδυνο τρόπο στην επίλυση της πολυδιάστατης κρίσης που πλήττει τη χώρα μας, αλλά και ολόκληρο τον Ευρωπαϊκό νότο.
Η ομολογία ό,τι το Ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο ούτε τώρα αλλά και ούτε στο μέλλον θα είναι, έγινε από τα πλέον επίσημα χείλη του ΔΝΤ – κ. Λαγκάρτ – και από στελέχη της ΕΕ. Γιατί λοιπόν η τρόικα και οι ντόπιοι συνεργάτες τους επιμένουν σε μία συνταγή που δεν βγαίνει, σε ένα φάρμακο που σκοτώνει; Μήπως τελικά πίσω από τα επιφαινόμενα υπάρχουν και άλλα ανομολόγητα σχέδια;
Αν παρακολουθήσουμε από την αρχή τις εξελίξεις σε Ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο θα καταλήξουμε σε κάποιες διαπιστώσεις που καθόλου δεν πρέπει να μας καθυσιχάζουν. Η σύνοδος των G20 στην Ουάσιγκτον στις 15/11/2008 που συνέρχεται σε συνθήκες οικονομικού πανικού δηλώνει την πίστη της « στις αρχές της αγοράς » και εντοπίζει ως μία από τις αιτίες της κρίσης τις « ανεπαρκείς διαρθρωτικές αλλαγές ». Σηματοδοτείται έτσι ότι η κρίση δεν θα υπερβεί το πλαίσιο που οδήγησε σε αυτήν. Η κ. Μέρκελ και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες το 2009 δηλώνουν ό,τι « η κάθε χώρα της ΕΕ θα αντιμετωπίσει μόνη της την κρίση ». Οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου κάνουν τις γνωστές δηλώσεις περί Τιτανικού και διεφθαρμένων Ελλήνων. Μήπως τα κοράκια των «διεθνών αγορών» χρειάζονταν και επιπλέον ενθάρρυνση για να κατασπαράξουν την Ελλάδα;
Μια κρίση που θα μπορούσε να εξελιχθεί με διαφορετικό τρόπο, ώστε να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου, μετατράπηκε σε κοινωνική και ανθρωπιστική. Οι κυρίαρχες συστημικές δυνάμεις βρήκαν την ευκαιρία να ξαναγράψουν το κοινωνικό συμβόλαιο σύμφωνα με τα ιδιοτελή τους συμφέροντα. Εργατικά δικαιώματα ενός αιώνα που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα καταργούνται κυριολεκτικά σε μια νύχτα. Η Γερμανία υλοποιώντας το αξίωμα ό,τι η «κρίση προσφέρει ευκαιρίες» χρησιμοποιεί το υψηλό χρέος των χωρών του νότου για να τις μετατρέψει σε αποικίες χρέους. Στόχος της η δημιουργία της Γερμανικής Ευρώπης.
Οι διαμορφωτές της Γερμανικής πολιτικής γνωρίζουν από μελέτες που έχουν γίνει ό,τι το 2040 το οικονομικό της μέγεθος θα ανταποκρίνεται στο 2,6% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Όσο δηλαδή και αυτό της Ελλάδας στην ΕΕ. Ποσοστό ασήμαντο για το ρόλο που επιφυλάσσει η γερμανική νομενκλατούρα για τον εαυτό της. Άρα έχει απόλυτη ανάγκη την ενωμένη Ευρώπη.
Φαίνεται όμως ότι οι κυρίαρχοι κύκλοι της θυμήθηκαν τον «παλιό καλό εαυτό» τους. Επιδιώκουν ηγεμονικές σχέσεις με τους εταίρους τους και όχι αρμονικές σχέσεις ισοτιμίας. Επιδίωξή τους αποτελεί μέσα από την πλήρη απορύθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων να δημιουργήσουν φθηνή εργατική δύναμη ώστε τα κεφάλαιά τους να βρούν διέξοδο σε μορφωμένο και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, ώστε να γίνουν ανταγωνιστικοί προς την Κίνα.
Δεν έχουν ουδεμία βούληση να βοηθήσουν τους λαούς του νότου να ξεπεράσουν την κρίση με όρους κοινωνίας. Απεναντίας μάλιστα χρησιμοποιούν την κρίση για να επιβάλουν τα σχέδιά τους, να κατασκευάσουν τον «λευκό κινέζο» εργαζόμενο.
Απέναντι σε αυτά τα σκοτεινά σχέδια λύση υπάρχει. Είναι οι αγώνες των λαών του νότου αλλά και γενικότερα όλων των εργαζόμενων της ΕΕ. Είναι η συνεργασία των Ευρωπαϊκών λαών και ειδικότερα των λαών του νότου σε κοινούς στόχους. Προτάσεις υπάρχουν και πλέον διατυπώνονται με μεγαλύτερη σαφήνεια. Αρκεί να πιστέψουμε ότι είμαστε πιο δυνατοί από αυτούς.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΑΤΣΩΝΑΣ
