Διευθυντής σε μεγάλη εκπαιδευτική μονάδα στη Βόρειο Ελλάδα!
Θέση επίζηλη για τον καθένα πανίσχυρος Δημόσιος λειτουργός. Τα πάντα ήλεγχε και δυνατή η παντοδυναμία του.
-Σας παρακαλώ περιμένετε έχω να διεκπεραιώσω κάποια επείγουσα εργασία.
-Ο κύριος Διευθυντής είναι απησχολημένος για σήμερα.
-Περάστε αύριο, είπε η Γραμματέας του. Ξέχασέ το του Περιάνδρου670-584 π.Χ.<<Μηδενός καταφρονεί>>.
Στη σειρά και με προτεραιότητα να δεχτεί τους συναδέλφους του.
Και όχι λίγοι. Εβδομήντα πέντε τον αριθμό! Περπατούσε και έτριζε ο δρόμος. Από την απέναντι μεριά του παρατηρούσαν με σεβασμό ή και με φθόνο, οι άνθρωποι της πόλεως.
Δερβέναγας με ύφος εικοσιτεσσάρων καρατίων!
Ο κύριος Διευθυντής και τα πάντα υποτάσσονταν στα πόδια του.
Δεν γνωρίζω, αν γνώριζε το ρόλο και τη συμπεριφορά του ανδρός, ως δημοσίου λειτουργού και ως <<ανθρώπου>>με την έννοια της χριστιανικής θρησκείας και του Πρωταγόρου του<<πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος>>.Αβδηρίτη (480-410 π.Χ.).Και αν ακόμη, το
αρχαίο ρητό του φιλοσόφου προγόνου μας Ηρακλείτου του Εφεσίου <<τα πάντα ρει>>.(544-484 π.Χ.).
Μεγάλη δουλειά το <<γνώθι σαυτόν>>Χίλων ο Λακεδαιμόνιος (6ος αι.
π.Χ.).
Διότι τότε γνωρίζεις τη Δύση σου, και συμπεριφέρεσαι ανάλογα.
Υποψιάζομαι, πως ο κύριος Διευθυντής τα γνώριζε όλα αυτά. Και πάνω απ’όλα τις σχέσεις τους με τους συναδέλφους του και τους συνανθρώπους του.
Απ’ότι έχω ακούσει και ό,τι έχουν λεχθεί, γύρω από τον περίγυρό του, ο κύριος Διευθυντής, ήταν γνωστής του ευμετάβολου της κοινωνικής υποστάσεως του ανθρώπου μέσα στα χρονικά επιτρεπτά όρια της διαβιώσεως του και της αστάθμητης τύχης του.
Πέρασαν τα χρόνια και ο εν ενεργεία κ.Διεθυντής έγινε τέως!
Από τις πέντε το πρωί στη Λεωφόρο Αχαρνών 275, αρχή φθινοπώρου, με το αγιάζι να σου περονιάζει το κορμί, ο τέως κραταιός κ.Διευθυντής, ελαφρά ντυμένος, χωρίς το υπεροπτικό ύφος, προσγειωμένος, συναγελαζόμενος με το <<πόπολο>>,περιμένοντας στην ουρά για να δει το γιατρό.
Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Κάθεται,κατάχαμα,στο μαρμάρινο πρεβάζι μιας κλειστής πόρτας, ενός κλειστού μαγαζιού και προσπαθεί να προστατευθεί από το τσουχτερό πρωινό δροσερό αεράκι.
Μαζεμένος στα ρούχα του και τον εαυτό του αναμιμνήσκεται ημερών περασμένων και σκέφτεται:
Πώς ήταν κάποτε και πώς κατάντησε σήμερα. Τι είχε και τι έχασε.
Ποιός ήταν τότε και τι είναι σήμερα.
Χωρίς τίτλους, χωρίς εξουσία: Ένας αλός ως όλοι οι άνθρωποι, άνθρωπος, χωρίς ετικέτα, χωρίς τον υπερτροφικό αλαζονικό του εαυτό.
-Με τη σειρά σου κύριε.
-Είσαι (όχι είσθε) πίσω από μένα Ενδέκατος! Ο καθημερινός άνθρωπος. Τσιμουδιά ο κύριος Διευθντής. Με τι σθένος, με τι ανάσθημα, με ποια εξουσία, μπορούσε να μιλήσει σήμερα;
Τι να πει στον συνάνθρωπό του, αφού και οι δυο περίμεναν για τον ίδιο σκοπό;
Ένας άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερη οντότητα. Σαν όλους τους άλλους.
Μιά υπάλληλος να σου καθορίζει τη σειρά και την ώρα προσελεύσεως σου.
-Σας παρακαλώ κύριε:Σε εσάς το λέω.
Σε αυτές τις δουλειές, οι ώρες δεν περνούν εύκολα.
Η ώρα οχτώ παρά πέντε, που πρέπει να ανοίξει η πόρτα, είναι μεγάλος ο χρόνος, και δεν φεύγει. Στις οκτώμισι δέχεται ο Γιατρός.
Αγανακτείς, βρίζεις,παραφέρεσαι,ως μη επιτρέπεται. Ξανακοιτάζεις το ρολόι σου.Έξι, εφτά και μισή…
Σκοτάδι ακόμη. Το κρύο δυναμώνει. Πού να κρυφτείς; Πού να σταθείς; Αφου πρέπει να κρατάς τη σειρά σου;
Κρυώνεις, παγώνεις, εκτεθειμένος στους ευμετάβλητους ανέμους, χωρίς πρωινό, χωρίς τα φάρμακά σου, που ο αδυσώπητος χρόνος σου έχει φορτώσει.
Πάει και το αποκούμπι σου, η Γραμματέας η οποία σε εξυπηρετούσε μεν υπηρεσιακά, αλλά σου έφερνε και το καφεδάκι σου και το ζεστό σου, επιπλέον.
Τώρα ζεις τη αδίστακτη πραγματικότητα, την οποία, ίσως δεν είχες ποτέ φαντασθεί.
Άγνωστος πλέον ο κ.Διευθυντής και τέως νομοτελειακά, προσπαθεί να δικαιολογήσει το άστατον του αστάθμητου παράγοντος της βιωτής του, ως ανθρώπινου όντος.
Ναι, αυτή είναι η ζωή!’Ανοιξη-Καλοκαίρι-Χειμώνας!
Αυτός ο ανεπιθύμητος χειμώνας! Τα Γηρατειά, με όλα τα δυσάρεστα και σοβαρά, συνεπακόλουθά τους. Και πως να αλλάξεις αυτή τη σειρά;
Αδύνατον, των αδυνάτων!
Εκτός και εάν τα είχες προβλέψει,ως άνθρωπος νουνεχής, σώφρων και προορατικός.
Λίγο δύσκολο για τους πολλούς ανθρώπους.
Όταν ο άνθρωπος έχει κατά νουν, ότι στη ζωή όλα μεταβάλλονται και τίποτα το σταθερό δεν μένει, όταν ο οπτικός του ορίζοντας ορέγεται και εκπέμπει το εκτυφλωτικό φως, μιας ελληνοπρεπούς, προγονικής ελπίδας, τότε, υπάρχει περίπτωση, ανάσχεσις ορισμένων δύσκολων
και ανεπιθύμητων καταστάσεων. Ως τη σημερινή:
Τώρα είναι πλέον αργά για δάκρυα. Επί τρεις και πλέον ώρες, στο πεζοδρόμιο της Αχαρνών 275, ο κύριος- τέως Διευθυντής, ξαρμάτωτος, ως φαίνεται, από τις υλικές αναστολές, αργοσαλεύει
στη δύσκολη και άχαρη μοναξιά του.
-ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ-
Όλα διαρκώς ρέουν, και τίποτα δεν μένει στάσιμο – Αθάνατε Ηράκλειτε με τη σοφία σου.-
Ν.Σ.ΔΡΟΥΒΙΩΤΗΣ
ΚΟΛΛΙΑΣ – ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ
Οκτώβριος 2012
