Ο Ελληνισμός αποτελεί την πιο μεγάλη και πιο τέλεια ανθρώπινη διανόηση, που φανερώνει τον υπέρτατον βαθμό του εκπολιτισμού και της ημέρωσης των ανθρώπων στον οποίο μάλιστα οι Νεοέλληνες οφείλουν να κατατείνουν τις ενέργειες τους.
Κανένας όμως δεν πρέπει να ξεχνά ότι η Χριστιανική Θρησκεία αποτελεί για τους νεότερους προηγμένους λαούς το κυριότερο της ηθικής μόρφωσης μέσο και για μας τους σύγχρονους Έλληνες είναι ανεκτίμητο σέβασμα γιατί με τα ελληνοχριστιανικά γράμματα συναπετέλεσε την ιερά κιβωτό, εντός της οποίας το έθνος μας διασώθηκε κατά τον κατακλυσμό των ιστορικών του περιπετειών.
Πράγματι ο Ελληνισμός, το στοιχείο τούτο της αιωνιότητας με τη μακραίωνη ιστορία του, νεύρωσε την αλήθεια, ότι εκείνα τα Έθνη προκόβουν και μεγαλουργούν, όσα σέβονται το θείο, την παράδοση, το δίκαιο, την αρετή την παιδεία, την ανδρεία, την ελευθερία και την εντέλεια και ακολουθούν και εφαρμόζουν με ευλάβεια την αλήθεια και όλα τα πάνσεπτα αιώνια ιδεώδη.
Πάντως βάση του μακραίωνα βίου της φυλής μας υπήρξε πάντοτε η προς το Θείο πίστη, η ευσέβεια και μάλιστα η θεοσέβεια και η παράδοση οι οποίες αποτελούν τα πατροπαράδοτα γνωρίσματα της Φυλής μας.
Στην αρχαία λοιπόν Ελλάδα από τον 7ο π.Χ. αιώνα και μάλιστα κατά τον 4ο και 5ο αιώνα, γίνεται λόγος περί πρώτης αιτίας του κόσμου και αλήθεια θεόπνευστοι άνδρες συλλαμβάνουν την ιδέα και ερμηνεύουν το μυστήριο της γενέσεως του παντός.
Έτσι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης μίλησαν περί του υπέρτατου όντος του παντοδύναμου και ανάρχου και πανταχού παρόντος Θεού κατά όμοιο περίπου τρόπο απεκάλυψαν αυτόν μετά από αιώνες ο ενανθρωπήσας Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
Όπως ανέφερε ο αείμνηστος Κων/νος Παπαϊωάννου, ο πολύπλευρος Θαλής έθεσε πρώτος το κοσμολογικό πρόβλημα, μίλησε πρώτος για την αθανασία της ψυχής και υποστήριξε πρώτος ότι τα πάντα στον κόσμο είναι πλήρη Θεού.
Άλλωστε η πίστη αυτή ως Θεία Δίκη που συνεχώς υποστήριξαν ο Όμηρος και ο Ησίοδος ουδέποτε σβήστηκε.
Οι υπέροχοι άνδρες της Ελληνικής αρχαιότητας διάνυσαν την ευθεία οδό για την αναζήτηση της αλήθειας, έγιναν αποδεκτοί από την υφήλιο ως μεγάλοι διδάσκαλοι και προπαρασκεύασαν με την ύψιστη ανάπτυξη των αείζωων διδαγμάτων τους το έδαφος στον Χριστιανισμό.
Κατόπιν αυτών η γνώση του Θείου, η φλόγα της αλήθειας, η λάμψη εξεπήδησαν από το πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, οι οποίοι δημιούργησαν τον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό.
Ο Σπυρίδωνας Μαρινάτος έγραφε ότι η Ελλάς είναι το πιο αρχαίο και το πιο ιστορικό από τα Έθνη της Ευρωπαϊκής ηπείρου και από τότε που αναγνώσθηκε η Μυκηναϊκή γραφή αποδείχθηκε ότι με αυτά γραφόταν η Ελληνική διάλεκτος και ότι έχουμε συνεχή και γραπτή παράδοση της Ελληνικής γλώσσας 3500 ετών.
Ο Άγγλος Jonn Chadwick Ελληνιστής και αρχαιολόγος έλεγε ότι κανένα κράτος στον κόσμο δεν μπορεί να συναγωνισθεί μια τέτοια ζώσα παράδοση μέχρι σήμερα.
Ο Λεωνίδας Ι. Φιλιππίδης Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, μιλώντας κατά την τελετή διαβεβαίωσης των πρωτοετών φοιτητών έλεγε: «Εμείς οι Έλληνες έχουμε και μια αστείρευτη πηγή νεότητας και πλούτου τον πολιτισμό μας».
Η επιστημονική έρευνα ανάγεται σε περιόδους πολιτισμού μας πολύ αρχαιότερους του Ομήρου. Παρέχεται δε η ένδειξη ότι είμαστε αυτόχθονες και όχι επιλύδες στη χώρα αυτή του φωτός, όπως πληροφορεί ο Αριστοτέλης αυτή παλαιότερα ελέγετο Γραικία, ήτοι παμπάλαια, έπειτα ονομάσθηκε ΕΛΛΑΣ ήτοι πάμφωτος. Είμαστε λοιπόν τα γηγενή φωτόμορφα τέκνα της πανφώτου αυτής χώρας, που οι ενδείξεις πείθουν ότι η αφετηρία του Πολιτισμού με κοιτίδα πιθανότατα Ιλυροηπειρωτικό ή Δωδωναίο χώρο, που ανάγεται σε χιλιετηρίδες προ του Ομήρου στον οποίο διασώζονται απηχήματα του παμπάλαιου εκείνου πρωτοελληνικού πολιτισμού ο οποίος ακτινοβόλησε σε όλο το μεσογειακό και ασιατικό χώρο.
Εξ άλλου η χιλιετής Βυζαντινή αυτοκρατορία της Ρωμιοσύνης με τον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό, οφείλει αναμφίβολα τη δόξα της στην ευλογημένη από τη Θεία Πρόνοια σύζευξη των δύο μεγάλων οικουμενικών μεγεθουργών και κοσμοσωτήρια ανωτάτων αξιών δηλαδή του Ελληνικού κλασσικού πνεύματος τα θύραθεν Παιδείας με τη Θρησκεία του Θεανθρώπου τον Χριστιανισμό ο οποίος απετέλεσε το απαραίτητο συμπλήρωμα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού.
Ο ανθρώπινος λοιπόν και ο Θείος πολιτισμός, ο Ελληνικός και ο Χριστιανικός συναποτέλεσαν τον ενιαίο Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, του οποίου οι επί μέρους πολιτιστικές και πολιτισμικές αξίες συγκλίνουν σε ενιαίο σκοπούμενο, στην ηθική και πνευματική αξιοπρέπεια την εξύψωση και την τελείωση του ανθρώπου που αποβλέπουν στη θέωση και την μετά συνεχή μετάνοια μακαριότητα των «σεσωσμένων».
Ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός έγινε στύλος και εδραίωμα του Πολιτισμού της Δύσης, όπως τραγούδησε ο ποιητής Αχιλ. Παράσχος
«ό,τι ωραίο και υψηλό εγέννησε η Δύση
καρδιά είχε Έλληνα, είναι δική μας κτήση».
Μέλημα λοιπόν πρώτιστο και κατεπείγον αλλά και εθνικής πλέον προτεραιότητας, θέμα για το σύγχρονο Ελληνισμό είναι να εκδώσει των κυριοτέρων αρχαίων κειμένων, των κειμένων της ιεράς σοφίας των Βυζαντινών πατέρων και συγγραφέων, ως και των κειμένων των Ελλήνων Διδασκάλων του Γένους, προς πλήρη σπουδή και αφομοίωση από τη μεγαλύτερη μερίδα του λαού ας, αλλά και των λαών της υφηλίου.
Πάντως οι Πανέλληνες ως μέρος των Λαών της Πανευρώπης, ιερό έχουμε χρέος να υπερασπίζουμε και να διδάσκουμε τα κοινά ιδεώδη του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού με τον οποίο πνευματικά και πολιτιστικά επαιδεύθη η υφήλιος.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
