Είναι πλέον γνωστό ότι τελούμε υπό κατοχή σύγχιση και συσκότιση. Οι πολιτικοί μας ζουν σ’ ένα ομιχλώδες περιβάλλον με ειδικούς προβολείς που μόνο οι ίδιοι θαρρούν πως έχουν. Είναι υποτακτικοί σκοτεινών κέντρων. Οι πολιτικοί μας ή ομιλούν και δεν προβάλλονται ή τηρούν ένοχη σιωπή. Φταίνε όμως μόνο αυτοί;
Kάποιοι δεν μας θέλουν Έλληνες αλλά μαζάνθρωπους.
Κάποιοι θέλουν να βάλουν στο φέρετρο της Ελλάδας Ευρωπαϊκή επιγραφή. Δεν θέλουν μια ειρηνική παγκόσμια κοινότητα που να διατηρεί την διαφορετικότητα και παραμυθιάζουν τον κόσμο με Διεθνισμό και Παγκοσμιοποίηση. Σίγουρα υπάρχουν προβλήματα παγκόσμια αλλά για την επίλυση τους χρειάζεται η κοινή συνισταμένη των εθνικών πρωτοβουλιών όχι όμως στο όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομότροπον θέλουν να μας κάνουν σαν τις τσιπούρς του ιχθυοτροφείου. Παραχαράζουν το παρελθόν μας, πολεμούν το αδογμάτιστο Ελληνικό πνεύμα εδώ και δεκαετίες και εμείς παίζουμε τον ρόλο του Δούρειου ίππου.
Συκοφαντούμε τους προγόνους μας όταν περνάμε <> και ζητάμε την βοήθεια τους στα δύσκολα. Υπνοβατούμε και αφήνουμε να κυριαρχούν “άνθρωποι” ανάξιοι, καταστρέφουν ότι θυμίζει ακόμη Ελλάδα, βεβηλώνουν την γλώσσα μας, τα παιδία μας μαθαίνουν για έτη πολλά (10) ξένες γλώσσες χωρίς να γνωρίζουν την ελληνική και χάνουν πολύτιμο χρόνο να μάθουν , να σκέφτονται ως άξιοι Έλληνες.
Η γλώσσα μας έχει την σημασία της επιστήμης (λέτε και δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε χωρίς τίτλους πτυχίων). Καταλήγουμε έποικοι στην ίδια μας την γη. Γίναμε επιλήσμονες. Φοβόμαστε ακόμη και την ίδια μας την σκιά. Λατρεύουμε πράγματα χωρίς σημασία. Φιμώνουμε κάθε τι διαφορετικό και αληθινό και υποκρινόμαστε συνεχώς. Ζούμε μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων και νεκρώνουμε μέρα με τη μέρα κάθε εγκεφαλικό μας κύτταρο. Ο οφθαλμός της ψυχής μας σιγά-σιγά κλείνει. Φεύγουμε από την ουσία της ζωής. Δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στην διασκέδαση και όχι στην ψυχαγωγία. Έτσι “ξεχνάμε” εύκολα και δεν βοηθάμε τον εαυτό μας στην εθνική συγκρότιση.
Όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε για να μην γινόμαστε στήριγμα σ’ αυτό που πάνε να μας επιβάλουν. Να ρίξουμε με τον πυρσό φως ελληνικό. Αυτό είναι το φάρμακο για το σκοτάδι που μας επιβάλουν. Ως καθηγητής τόσα χρόνια αισθάνομαι πως έχουμε από τις καλύτερες γενιές παιδιών με πολλά χαρίσματα. Με πληγώνει όμως το γεγονός καθώς βλέπω νεαρές ψυχές να καταστρέφονται σαν να μην βλέπουν τα λάθη του χθες. Νέοι μου διώξτε την γκλαμουριά και την σινιέ αληταρχία από το μυαλό σας. Τις έξυπνες κάρτες, τα κινητά, τα παιχνίδια των υπολογιστών στείλτε τα δώρα στους απατεώνες που θέλουν να μας κάνουν αριθμημένους σκλάβους.
Έγραφα χρόνια τώρα για όλα αυτά που μας συμβαίνουν αλλά ποιους να θυμηθείς τους θύτες ή τα θύματα που και σήμερα ακόμα κάνουν πως κλαίνε. Τα λάθη μας αδέρφια δεν σβήνουν ούτε με δάκρυα αλλά ούτε και με λουλούδια.
Ας αλλάξουμε πορεία.
Νιώστε καλά που είμαστε από την χώρα του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα, του Θαλή, του Ιπποκράτη, και τόσων άλλων.
Τι σχέση έχουν αυτοί με το ακατοίκητο βλέμμα των λυγούρηδων παρουσιαστών (διαφημιστών) της TV και μ’ αυτούς που κάνουν τους καλλιτέχνες.
Χάσαμε Έλληνες χάσαμε αλλά δεν πρέπει να το δείχνουμε. Όταν νομίζουμε πως νικούσαμε 30 χρόνια τώρα έπρεπε να σκεφτόμασταν πως και κάτι δεν πάει καλά. Όταν γελάμε να το κάνουμε ήσυχα και τώρα που κλαίμε έξω να βγάζουμε χαρά. Να πιστέψουμε στους ανθρώπους του αλτρουϊσμού και όχι σ’ αυτούς που μας έκαναν δώρα τα ταξίδια και τα εξοχικά. Να ψάξουμε να βρούμε το φως ισόβιο ταξίδι με βήματα αλλαγής. Με το πείσμα της φαντασίας με τα χρυσά κλειδιά να ανοίξουμε το μέσο που θα μας οδηγήσει στο φεγγάρι.
Να γκρεμίσουμε αλλά και να χτίσουμε.
Το γκρέμισμα χωρίς κτίσιμο είναι θνησιγενής εξέλιξη. Αρνηθείτε στερεότυπες αντιλήψεις. Να πάψουμε την αρετή να την ζητάμε από τους άλλους όταν εμείς δεν την έχουμε. Η προσφορά της αλήθειας είναι αναμφισβήτητα μεγαλύτερη της ζήτησης παρ’ ότι φαίνεται δυσεύρετη, είναι γιατί δεν μπορούν να την σηκώσουν όλοι στους ώμους τους. Ο βαθμός ευκολίας όμως είναι αντιστρόφως ανάλογος του βαθμού ωφελείας και τότε κατέχονται από φόβο. Στην εποχή μας τον ρόλο του Χίτλερ τον παίζουν πολυάριθμοι του <>.
Διώξτε τον φόβο, καλλιεργήστε την γη και τον νου. Η ύπαιθρος μας πνέει τα λοίσθια. Σταματήστε να την θαυμάζετε σαν ένα μνημείο όπως και τον νου. Η φύση ζει και μαζί μ’ αυτήν και εμείς.
Η ελευθερία του προσώπου μπροστά στην κοινωνική βούληση είναι ένας πολυμήχανος Οδυσσέας μπροστά στον μονόφθαλμο Κύκλωπα. Το χαρούμενο όμως, τέλος δεν είναι δεδομένο.
Όταν μοίραζε ρόλους η ζωή, οι κατατραγμένοι δεν προσήλθαν και τώρα τσαλαπατούνται μαζί με άλλους τυχερούς που είχαν πάρει καλύτερους ρόλους. Μετατρέπονται σε ευκαιρειακούς κομπάρσους ενός έργου που δεν είναι σε θέση να δουν αλλά ούτε και τους επιτρέπεται να διαβάσουν το σενάριο.
Κανένας πολιτισμός δεν στάθηκε τόσο ξένος ως προς τις ιδέες και τις αξίες. Τι να κάνουμε την εξερεύνηση της σελήνης και του Άρη εάν είναι να αυτοκτονήσουμε στο έδαφος τους.
Στην εποχή μας χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η μετέωρη γνώση και η αφιλία. Αναιμικά και τα δύο. Ο νέος αντί για σπίρτο και φωτιά έγινε δοχείο. Το χαμόγελο από καρπό εσωτερικής συμφιλίωσης, προσφοράς, αγάπης γενναιοφροσύνης και από πνευματικό άθλημα που έβγαινε από ισορροπία, συνειδητή καλοσύνη ως υψηλή έντιμη γεύση ευφυϊας, έγινε γέλιο για λίγα και περισσότερο πράγματα. Η καρδία προσδέθηκε στον μικρόψυχο νου και μολύνθηκε, προσδέθηκε στο εγώ και απομακρύνθηκε από το εσύ.
Χάσαμε την αυτογνωσία ως κίνηση γνώσης προς την αλήθεια του εγώ, δεν εξιχνιάναμε τις ενδόμυχες κατευθύνσεις του προσωπικού αλφαβητάριου. Δε μοχθήσαμε για την ανθρωποπλαστική μας διάσταση. Ας ξαναγίνουμε ΦΙΛΟΙ. Η φιλία είναι το σπουδαιότερο γνώρισμα των πολιτών που είναι δίκαιοι. Όταν είμαστε φίλοι δεν χρειαζόμαστε δικαιοσύνη. Όταν είμαστε δίκαιοι χρειάζεται η φιλία.
Είμαστε το έμφοβο ον που δεν κουράζεται να ελπίζει. Ας διώξουμε τον φόβο και ας σταματήσουμε να ελπίζουμε σε άλλους, ας γίνουμε μέρος της ελπίδας.
Η Ελλιπής επικοινωνία, οι συγκρούσεις, το άγχος, οι αυτοσυγκρίσεις με ψεύτικα πρότυπα μας οδηγούν μακριά από την αυτοσυνειδησία και προωθεί τα πάντα σε κλάσματα με κοινό παρονομαστή την αλλοτρίωση. Ας δώσουμε πνευματικές μάχες για να οδηγηθούμε στην απελευθέρωση από προκαταλήψεις. Νίκη είναι να αποδέχεσαι την ψυχοσωματική σου κατάσταση και να αντιμετωπίζεις τις πνευματικές σου μειονεξίες με σκοπό να βελτιωθείς και να μοχθείς για την ανθρωποπλαστική σου διάσταση. Ας ξαναπούμε τον στίχο να ‘χαμε τρεις δραχμές στην τσέπη και τρεις ο διπλανός. Να ξαναγίνουμε δυνατοί ψημένοι από την ίδια μας την κράση δουλεμένοι με το μυαλό και τον αγνό ψυχισμό μας που χάσαμε. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης αλλά ημερομηνία έναρξης σ’ αυτόν τον αγώνα, δεν υπάρχει απονομή βραβείων αλλά σημείο αφετηρίας. Ο νικηφόρος αγώνας είναι συνεχής χωρίς επανάπαυση και καυχήματα, μια πρόκληση για ένα πεδίο μάχης για γερά πνεύματα και ζωντανές συνειδήσεις. Αφετηρία λοιπόν αυτή η ‘περιβόητη κρίση’ της οποίας είχαν προηγηθεί επαναπαύσεις και καυχήματα, από τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες. Δυστυχώς όμως ακόμη και τώρα δεν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και πολύ περισσότερο με τους άλλους.
Η ειλικρίνεια κάνει τον άνθρωπο χαρούμενο, ώριμο, έντιμο πέρα από κολακείες και ψεύδη. Από αυτά μόνο φόβο και μίσος αποκτούμε. Σε κάθε προβληματισμό η απάντηση ήταν, έτσι είμαι εγώ έτσι και ο κόσμος, οι δικαιολογίες όμως δεν φωτίζουν την ζωή.
Χρειάζεται ζήλος, μεγάλη προθυμία με πάθος, ένταση, συναίσθημα, ακεραιότητα στην διαρκή καθημερινότητα για να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση, συνεργασία. Η σχέση συμφέροντος με την νομιμότητα έχει γίνει συνώνυμο της εποχής, έχει όμως αρνητική έκφραση χωρίς τον ηθικό άγραφο νόμο.
Οι νόμοι της πολιτείας είναι συνήθως σαν τα δίχτυα της αράχνης που εμποδίζουν τους μικρούς οργανισμούς να εισέλθουν αλλά όχι και τους μεγάλους.
Δεν είχαμε αλλά και δεν έχουμε τόλμη και γενναιότητα. Για τον λόγο αυτό λείπει η ενεργητικότητα σε πράξεις θυσίας και ωφέλειας για το σύνολο. Δεν νομίζω πως με τα κόμματα που υπάρχουν θα αποκτήσουμε την γενναιότητα που χρειαζόμαστε. Χρειάζονται πρωτοβουλίες σ’ ένα άλλο πλαίσιο σχεδιασμού για την υπέρβαση μιας κατάστασης στασιμότητας. Χρειάζεται δράση, τόλμη, συμμετοχή, θέληση και σύγκρουση με κοινωνικά δεδομένα γιατί τα προβλήματα δεν έρχονται από αλλού αλλά δημιουργούνται από τους ανθρώπους.
Να αφυπνισθούν συνειδήσεις που υπνοβατούν περιμένοντας κάποιος να τις ξανά βάλει στον καναπέ τους και να τεθούν νέοι όροι ζωής, εργασίας ψυχαγωγίας. Χρειαζόμαστε την συνισταμένη ατομικών πρωτοβουλιών με φαντασία και όχι μέσα στα κόμματα που θα έχουν τους οπαδούς τους σαν όχλο. Χρειαζόμαστε την ελευθεροφροσύνη και την παράδοση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εποχής είναι ότι έχουμε αποκοπεί από το παρελθόν και το μέλλον, μας αρέσει η λάμψη του παρόντος και έτσι δεν γεννάμε πνευματικά παιδιά.
Ο άνθρωπος είναι μια δέσμη από μνήμες και μνήμη είναι μία συνεχής συνάρτηση που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον. Όπως τα φανάρια ενός αυτοκινήτου πρέπει να έχουν μεγαλύτερη ισχύ, όσο πιο γρήγορα τρέχει το αυτοκίνητο έτσι και οι κοινωνίες πρέπει να είναι περισσότερο ανιχνευτικές όσο τα τεχνολογικά επιτεύγματα επιταχύνουν την πορεία τους. Εμείς στο όνομα της προόδου δεν βλέπαμε την μύτη μας, αυτή η πτώση έγινε συνώνυμη της προόδου.
Η ατομική πρόοδος για επαγγελματική ακεραιότητα και συναισθηματική αυτοτέλεια παραμέρισε τους προβολείς στο κοινωνικό μέλλον.
Η κοινωνική πρόοδος σαν μια συνεχόμενη αποδέσμευση του συνόλου των πολιτών από προκαταλήψεις, ημιμάθεια σ’ ένα ακμαίο φυσικά περιβάλλον με διατήρηση των παραδοσιακών αξιών που ορίζουν τον άνθρωπο σ’ ένα κόσμο δικαιοσύνης και αγάπης, βρέθηκε σε δεύτερη μοίρα. Η ατομική όμως πρόοδος χωρίς την κοινωνική μοιάζει σαν ένα πιστόλι στα χέρια του εγκληματία.
Ο ευδαιμονισμένος άνθρωπος θεώρησε το χρήμα σαν σανίδα σωτηρίας. Όμως μια σανίδα σωτηρίας μέσα στο πέλαγος δεν εγγυάται την σωτηρία του ναυαγού που τις περισσότερες φορές θα βρεθεί στο βυθό.
Η καπιταλιστική διάρθρωση ισοδυναμεί με την οργάνωση της ζωής των ανθρώπων προς τα έξω ερήμην των ενδιαφερομένων και αντίθετα με τις τάσεις τους, είναι διαιρεμένη σ’ ένα λεπτό στρώμα διευθυνόντων που αποφασίζουν για την ζωή των άλλων και εμείς περιοριζόμαστε πως θα εκτελέσουμε τις αποφάσεις τους. Έτσι η ζωή μας υφίσταται σαν κάτι ξένο προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάποιοι εργαζόμενοι φαντάστηκαν πως ήταν κάτι από ‘αστοί’ αλλά καπιταλισμός χωρίς τον εργάτη δεν υπάρχει.
Χάσαμε την τιμιότητα μας το χαρακτηριστικό αυτό του καλού ανθρώπου που θέλει να είναι ευθύς, δίκαιος όχι εξαιτίας των νόμων αλλά σαν μόνιμο απόκτημα της φύσης μας. Με καλή θέληση σαν φαντασμαγορικό άνθος που λίγοι μπορεί να καλλιεργήσουν με περίτρομη μέριμνα σε αναιμικά θερμοκήπια και με το άρωμά τους να διώξουμε την βρωμιά αυτών που παραμύθιασαν τον κόσμο και πλούτισαν εις βάρος του, αλλά και τους άδειους να τους κάνουμε να ζουν από μέσα τους.
Και όπως η μάνα μας έθρεψε με το γάλα της έτσι με το πνεύμα μας να θρέψουμε και να πλάσουμε τις αξίες και τα αιτήματά τους, με την αισθητική, το αγαθό, το δίκαιο, το ευπρεπές και το ωραίο και να πάψουμε να λατρεύουμε την ασχήμια και όλα αυτά που δεν έχουν σχήμα ευπρέπειας.
Έτσι θα διώξουμε όλους αυτούς τους Αποικιοκράτες ντόπιους και ξένους, που μας παρουσιάζονται για έξυπνοι θα τους δώσουμε την καλύτερη απάντηση.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ.
Καλύτερα να ψωμοπεινάμε παρά να τους προσκυνάμε.
Εάν έτσι σκεφτούμε όλοι μας ο κόσμος θα γίνει καλύτερος, τα σχέδια των άπληστων θα χαλάσουν το ψωμί, το άρωμα, η χαρά, η αγάπη, ο έρωτας θα περισσέψουν.
Οι προφάσεις για τις αποφάσεις τους θα σβήσουν.
Οι υποχωρήσεις μας θα τερματιστούν.
Η όρεξη για παραχωρήσεις θα κλείσει.
Θα βγούμε από την απομόνωση και την εξόντωση.
Το δίκαιο θα βρει δικαίωση.
Η ελπίδα από ορφανή θα ξαναζωντανέψει.
Η παραίσθηση που είχαμε για τις λύσεις θα γίνει αίσθηση.
Το λάθος θα είναι λάθος και όχι αναίρεση.
Ο Θεός που έχει κουραστεί και παραιτήθηκε από τον άνθρωπο θα τα ξανά βρει μαζί του.
Τα media δεν θα αποφασίζουν τι θα κάνει αίσθηση.
Τα εγκλήματα που γίνονται με ευρωπαϊκή συναίνεση θα σταματήσουν, θα σταματήσει η μόλυνση της λογικής, θα απεξαρτηθούμε από το εγκεφαλικό ναρκωτικό που δρούσε ελεύθερο.
Θα ξεφύγουμε από την υποταγή που μας επέβαλλαν με το άγχος και την κατάθλιψη.
Ο θάνατος αυτής της ζωής θα μας διδάξει την αγάπη και θα μας μάθει να ζούμε.
Κάποιοι θα πουν πως κάνω κήρυγμα και πως δεν γίνεται τίποτα, κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως με τις καταλήψεις, το ξύλο θα νικήσουν. Πού θα οδηγήσουν την ‘νίκη’; Θα γίνουν κυβερνήτες; Πιστεύω στην αυτοοργάνωση, στην αυτοδιάθεση με προϋπόθεση, μια άλλη επανάσταση την Μορφωτική και την κοινή συνισταμένη ατομικών πρωτοβουλιών που διατηρούν τον άνθρωπο και δεν τον μετατρέπουν σε όχλο. (οπαδό).
Δεν θέλω να γίνω Δούρειος ίππος ούτε στήριγμα σ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Είναι ευκαιρία να μάθουμε τον τρόπο να μαθαίνουμε από την ζωή γιατί συνήθως αυτά που αποθηκεύουμε από την ιστορία δυστυχώς τα ξεχνάμε. Ίσως έτσι γίνουμε ψυχικά υγιείς. Ψυχικά υγιές είναι το άτομο, το παραγωγικό το μη αλλοτριωμένο που δεν υπόκειται στην παράλογη εξουσία και αποδέχεται εθελοντικά την ‘λογική’ εξουσία της συνείδησης που αντιλαμβάνεται την ζωή εκτός από μάτια και τα’ αυτιά κυρίως με την ψυχή και την καρδιά. Εάν κλείσει ο οφθαλμός της ψυχής και το σκίρτιμα της καρδιάς παύεις να είσαι άνθρωπος.
Διαφορετικά θα γίνουμε άγρια πουλιά που στο κλουβί δεν μπαίνουν και ‘αυτοί’ θα καραδοκούν να μας βαλσαμώσουν να μας σκοτώσουν να μας κοιτούν, να μιλούν για Δημοκρατία κάνοντας την ζωή πιο γρήγορα με την βία, ή το πολύ πολύ να μας έχουν φυλακισμένους και αριθμημένους σκλάβους με καλώδια δεμένους.
Θα υπνοβατούμε ή θα είμαστε οι σκιές των φαντασμάτων των ανθρώπων που κάποτε υπήρχαν.
Επειδή είμαι από την φύση μου ‘ρεαλιστικά’ αισιόδοξος σαν παιδί, θέλω να δω τους νέους να οδηγήσουν την ζωή στην θετική φορά συνθλίβοντας τα σχέδια των άπληστων.
Ας ξεκινήσουμε Δάσκαλοι, καθηγητές, Γονείς, Ιερείς, πνευματικοί εργαζόμενοι ΜΑΖΙ.
Πρώτα την ‘Μορφωτική Επανάσταση’
Να επικρατήσουν οι έχοντες αλτρουϊσμό και Νοημοσύνη και όχι αυτοί που καραδοκούν ως νέοι Αντίνοες την εξουσία.
Οι άνθρωποι που θα μας κυβερνήσουν θα πρέπει να έχουν ΠΑΙΔΕΙΑ. “Τοις μεν νέοις σωφροσύνη, τοις δε πένησιν πλούτος, τοις δε πλουσίοις κόσμος”.
ΠΑΙΔΕΙΑ είναι το κληροδοτούμενο από γενιά σε γενιά κεφάλαιο πνευματικών αγαθών, που σχηματίζεται μέσα στην ιστορία από την ιστορία με ατομικό και συλλογικό μόχθο που σκοπό έχει να διαμορφώσει προσωπικότητες αυθύπαρκτες, ανεξάρτητες, ολοκληρωμένες, ικανές να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της συλλογικής ζωής, με αποτέλεσμα να ελαχιστοποιήσουν τα προβλήματα των άλλων συνανθρώπων μας. Δηλαδή ΠΑΙΔΕΙΑ είναι ένα ανθρωποπλαστικό ιδεώδες που απέχει από χρησιμοθηρία και ατομικό ωφελιμισμό. Κοιτάξτε γύρω μας αυτούς που μας κυβερνούν χρόνια τώρα επιστήμονες και μη. Κάθε νευρωτικός ιδιοτελής αν όχι διεφθαρμένος επιστήμονας ή αγενής ψευτοεπαναστάτης εκτεθειμένους (στην καθημερινότητα) απέναντι στους συνανθρώπους του σε επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο δεν μπορεί να είναι μπροστάρης στα κοινά και από τέτοιους έχουμε πολυάριθμους, οι οποίοι είναι και σε μικρογραφία η κοινωνία τον ‘πολιτικών’ σε όλες τις βαθμίδες.
Εάν ξανατραγουδήσουμε “και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα-ήσυχα και απλά εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίζουμε αδερφέ μου. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε, να καταλαβαινόμαστε τώρα”. Τότε θα κάνουμε περισσότερα, τότε θα κάνουμε τους νέους και τους αγέννητους να είναι περήφανοι για μας. Διαφορετικά οι αντιδράσεις μας θα είναι για προσωπική εκτόνωση και αυτό δεν αφορά το ΜΕΛΛΟΝ.
ΜΑΥΡΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Email: theodmau@yahoo.gr
