‘’Δεν συμμερίζομαι μια θεολογία που να αναγνωρίζει στους λαϊκούς οργανικό ρόλο στην ενδοεκκλησιαστική διαβούλευση, την ανάδειξη των ποιμένων κ.λπ.’’, γράφει στο κατά τα άλλα αξιόλογο άρθρο του για τον πατέρα Γ. Πυρουνάκη, ο Θανάσης Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, αρχισυντάκτης περιοδικού ‘’Σύναξη’’. (‘’Χριστιανική’’, φύλλο 816/18-2-10). Αυτήν την τοποθέτηση δεν την καταλαβαίνω. Δηλαδή, πώς. Το ‘’ψήφω κλήρου και λαού’’ πού πάει. Το γεγονός της εκλογής των επτά Διακόνων από όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας, πού θα το πάμε. Ο ‘’επισκοπικός μονισμός’’, θα λειτουργεί ερήμην και συνήθως έχοντας απέναντι το λαό; Θα υπάρχει σώμα πεφωτισμένων κληρικών που θα προωθεί τις πεφωτισμένες (πώς θα τις λαμβάνει;) αποφάσεις του στον ανίκανο να τις επεξεργαστεί και να τις διαμορφώσει λαό; Θα υπάρχει ευρύτερο σώμα πεφωτισμένων κληρικών και λαϊκών που θα τα κάνουν όλα αυτά; Διότι ο κόσμος, αυτός που θεωρείται ως ανίκανος (ή ικανός μεν, αλλά αναρμόδιος) να επεξεργάζεται θέσεις, βλέπει δυστυχώς την επικρατούσα ‘’συμβατότητα πλουτισμού και ευσέβειας’’ εκπροσώπων του εκκλησιαστικού γίγνεσθαι, βλέπει τον ‘’θεμιτό χριστιανικό πλούτο’’ και την από αυτόν απορρέουσα ‘’ευσεβοχλιδάτη’’ ζωή, και έχει εκτραπεί, κουρασμένος και αποκαμένος στην ‘’ιδιωτική εκκλησιαστικότητα’’ και ικανοποιείται από αυτήν συνεπικουρούμενος και από την πλειοψηφία των Πρεσβυτέρων και Επισκόπων διότι όλοι βολεύονται μέσα στην κυρίαρχη παντού ιδιώτευση. Άλλοι για να ‘’κυβερνούν’’ χωρίς οχλήσεις, άλλοι για να καρπούνται τα τυχερά, άλλοι για να βρίσκουν γιατρό στον πόνο τους. Η λέξη ΕΝΟΡΙΑ δεν ακούγεται ούτε σαν λέξη, πολύ περισσότερο σαν επιδίωξη επαναανακάλυψης. Ένας από τους λόγους της εμφανούς και ενεργούς παρουσίας των λεγόμενων ‘’γεροντάδων’’ στην ζωή και τις ενέργειες και τη σκέψη των πολιτών είναι και ο ρόλος του ανενεργούς θεατή και άφωνου ακροατή στον οποίο η εκκλησιαστική πρακτική, είναι από Θεού λένε όλοι σχεδόν, τους έχει αδρανοποιήσει. Και οι γεροντάδες, όχι όλοι, γιατί υπάρχουν και οι μυαλωμένοι, τους δίνουνε ρόλο, ‘’ομάδων κρούσης’’, όπως γράφει ο Θ. Παπαθανασίου.
Η φράση επίσης ‘’ο π. Γεώργιος είχε μεν τον ίδιο εξοπλισμό με τον κυρίαρχο θρησκευτικό περίγυρο της εποχής του, αλλά…’’, αδικεί τον αγώνα και το πρόσωπο του παπα-Πυρουνάκη. Ο ‘’κυρίαρχος θρησκευτικός περίγυρος’’ δεν είναι ‘’προνόμιο’’ μιας μόνο εποχής. Όσο για τον π. Γ. Πυρουνάκη θα ταίριαζε η φράση του Καραϊσκάκη για το Μάρκο Μπότσαρη (1790-1823): Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Ούτε το δαχτυλάκι του δεν του φτάνουμε. (Ιστορία ΣΤ΄ Δημοτικού).
7-3-2010
π. Κωνσταντίνος
Ι. Κώστας
παπαδάσκαλος
