του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Δημοσιεύματα στον τύπο ενημερώνουν:
1. Ότι πολυεθνικές και ιδρύματα αμερικανικής προέλευσης και χρηματοδότησης θα έχουν λόγο στη διαμόρφωση προγραμμάτων διδασκαλίας στα σχολεία, κυρίως στα μαθήματα Γλώσσας και Ιστορίας. Όπως έγινε με το ανεκδιήγητο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού από την ομάδα Ρεπούση, που είχα την ‘’τύχη’’ να το διδάξω και – παρ’ όλο το άρτια στήσιμό του, από πλευράς αναζήτησης πρωτογενών ιστορικών πηγών με κριτική στάση απέναντί τους – όμως στη σχολική πράξη είδα ότι δεν διδάσκεται, δεν κατανοείται από τους μαθητές και ότι σε καίρια θέματα ήταν διαστροφικό της ιστορικής αλήθειας. Ευτυχώς αρκετοί μη εφησυχάζοντες, που είδαν όχι μόνο την αναποτελεσματικότητα του βιβλίου για σχολικό εγχειρίδιο, κυρίως είδαν την επικινδυνότητά του, αφού προωθούσε καθαρά οθωμανικο-τουρκικές θέσεις στα Ελληνόπουλα, ξεκίνησαν προσπάθεια και με αιχμή του αγώνα τον θουκυδίδειο Δάσκαλο Κώστα Ζουράρι, που το Δημοτικό Σχολείο Βελβεντού τον προσκάλεσε και διοργάνωσε στο Βελβεντό ομιλία-συζήτηση για το θέμα αυτό, και κάτω από την πίεση και άλλων φορέων και προσωπικοτήτων, ευτυχώς το βιβλίο (της κατά ζουράρειας έκφρασης ‘’νατοϊκής συμ-μωρίας’’) αποσύρθηκε.
2. Ότι το επίσημο τουρκικό σχολικό βιβλίο της ΣΤ΄ δημοτικού διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι ‘’τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή’’ (σελ. 19), ότι ‘’η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη’’ (σελ. 21) και ότι ‘’η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία’’ (σελ. 65). Η Τουρκία προωθεί τα επεκτατικά της σχέδια, τόσο άνετα, αντίθετα με την ιστορική αλήθεια που την διαστρέφει και πλαστογραφημένη την διδάσκει στα σχολεία της. Εμείς φερόμαστε σαν ένοχοι και φοβισμένοι αποφεύγουμε να μιλάμε για πατριωτισμό θέτοντάς τον σχεδόν υπό απαγόρευση. Για να καθησυχάσουμε τη συνείδησή μας, που ενδέχεται να μας ελέγξει, τον ταυτίσαμε με τον επάρατο εθνικισμό και ξενοιάσαμε. Οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης τι ήταν. Πατριώτες ήταν. Γιατί εγκαταλείπεται ο πατριωτισμός στη διάθεση γνωστών κομματικών μονομερών επιλογών; Δεν είναι ο πατριωτισμός υγιές αίσθημα και δεν αφορά ολόκληρο το λαό;
3. Ότι επιδιώκεται συρρίκνωση της Εκκλησίας ‘’στα του οίκου της’’, (εννοούν τους τέσσερις τοίχους του Ναού) λες και ο λαός με όλες τις πτυχές του βίου, τις πτώσεις και τις αναζητήσεις του, δεν είναι τάχα ο οίκος της, και σάμπως εκκλησία να είναι οι χρυσοφόρες λίμνες και οι κερδοφόρες επιχειρήσεις και επομένως να επιδιώκεται, με έτοιμη από εμάς επιχειρηματολογία, η αποψίλωση του απελευθερωτικού λόγου του Ευαγγελίου του Χριστού για τους λαούς. Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που νομίζουμε, αυτή που χτυπάμε, αυτή που βαλθήκαμε να καταστρέψουμε. Δεν έχει σχέση η Ορθοδοξία με μεσαιωνισμούς, μυστικισμούς, κληρικαλισμούς, γεωφέουδα και τράπεζες, που ακούμε. Δεν είναι η πίστη μας ατομικισμός, ούτε η πνευματική ζωή πουριτανισμός. Το να γίνουμε ορθόδοξοι δεν σημαίνει να κλειστούμε κάπου και να αυτοθαυμαζόμαστε, αλλά να αναχθούμε κάπου. Πέρα από τις μεταλλαγμένες ταυτόσημες πια ιδεολογίες, στο ύψος της ενυπόστατης αγάπης, που μας χωρεί όλους.
4. Ότι σχεδιάζεται ‘’ενοικίαση’’ πολύτιμων περιοχών της χώρας (χερσαίων ή θαλασσινών) σε πολυεθνικές, αντίθετα στον αποφθεγματικό λόγο του Ανδρέα Παπανδρέου, ‘’δεν παραχωρούμε σπιθαμή χερσαίου, θαλάσσιου ή εναέριου εθνικού χώρου σε κανέναν’’. Στην επώδυνη τρέχουσα πραγματικότητα έρχεται να προστεθεί, με δύναμη ενίσχυσης για την εσαεί ισχύ του λόγου και όχι για τον εν χρόνω εξανεμισμό του, η αγωνιώδης κραυγή του Μίκη Θεοδωράκη: ‘’η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο.’’ Εμπνευσμένος από τη βαθειά λαϊκή μουσική μας παράδοση ο Μίκης με ελληνική μουσική δημιουργία οικουμενικών διαστάσεων, δίνει τώρα και δείγματα θεολογικής έμπνευσης στη θεμελίωση της ενότητας του λαού μας. Ακούει κανείς;
5. Ότι ετοιμάζεται, με συμμετοχή και ελλήνων πολιτικών, η μεγάλη έκπληξη που ακούει στο όνομα ‘’ καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο’’ για παγκόσμια χρήση, που μοιάζει με σχεδιασμό του Άουσβιτς αλλά με ‘’φούρνους δροσιάς’’. Η φρίκη στο προσκήνιο.
Αν ο φόβος του λαού είναι φανταστικός και ενισχύεται σκοπίμως από δημοσιογραφικά κέντρα των ΜΜΕ, όπως πάλι καταγγέλλεται από άλλη καθησυχαστική πλευρά, ο καιρός και η στάση των νέων αρχόντων θα το δείξει. Όμως η έρευνα των προθέσεων, το ασταμάτητο ψάξιμο των πηγών και η συνεχής επαγρύπνηση του λαού, υποβοηθούμενη και από την ενεργό συμπαράσταση της διανόησης, που πρέπει να μιλήσει με αίσθημα ευθύνης, θα λειτουργούσε προς όφελος του συλλογικού σώματος της κοινωνίας και ποτέ προς όφελος των πάσης φύσεως τρωκτικών.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα των πνευματικών ανθρώπων ήταν και είναι να στέκονται δίπλα στο λαό και ν’ απευθύνουν λόγους παρρησίας απέναντι σε όσους καταχρηστικώς νέμονται την εξουσία. Αντίστροφα το χαρακτηριστικό των μικρόψυχων ανθρώπων είναι η ιταμή συμπεριφορά απέναντι στους αδύνατους και η δουλοπρέπεια απέναντι στους ισχυρούς.
Ο λαός από πολιτικούς με δουλοπρεπή συμπεριφορά απέναντι στους ισχυρούς, όχι μόνο δεν έχει να περιμένει τίποτα, μα πρέπει να φυλαχτεί από δαύτους και να σταματήσει (αφέντης δεν είναι;) την αναρρίχησή τους στα υπουργήματα της πολιτικής κονίστρας, που οι επιτήδειοι διαστροφείς τα μετατρέπουν σε μέσο ατομικού και ταξικού υπερ-πλουτισμού τους με αποτέλεσμα την πλήρη εξαθλίωση του λαού.
Η απειλή είναι άμεση και καταλυτική. Γι’ αυτό ‘’απαιτούμε από τους πολιτικούς να αγαπούν τον τόπο περισσότερο από τα στενά μυαλά και συμφέροντά τους, να σέβονται την ιστορία περισσότερο από όσο προσδοκούν την ψήφο, να πονούν για το κατάντημά μας περισσότερο απ’ όσο υποτάσσονται στις ξένες σκοπιμότητες’’ (Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος).
Το ‘’απαιτούμε’’ προϋποθέτει αφυπνισμένους και ενεργούς πολίτες. Η πρωτοβουλία για αυτοκάθαρση, αυτοκριτική και αυθυπέρβαση ανήκει στην πολιτική τάξη, που χρειάζεται τόλμη, ισχυρή βούληση και προπαντός ‘’μετάνοια’’, δηλαδή εσωτερική αλλαγή. Οι γνωστές συνθήκες καθιστούν την κίνηση μάλλον απίθανη. Δεν μπορεί ωστόσο η κατάσταση να είναι νομοτελειακή και μοιραία. Εμείς ελπίζουμε στην έναρξή της, ώστε οι άρχοντες που θα εκλεγούν στις επικείμενες εκλογές να αναδειχτούν όχι μόνο σε άρχοντες του τόπου μας αλλά και σε άρχοντες του τρόπου μας. Το δεύτερο σημαίνει πολλά. Και αυτό περιμένει και ο λαός.
9-11-2010
π. Κωνσταντίνος
Ι. Κώστας
παπαδάσκαλος
