Του Θεόφιλου Πετρίδη, δικηγόρου
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο ιδρυτής του φασισμού Μπενίτο Μουσολίνι διάλεξε την 28η Οκτωβρίου ως ημέρα κηρύξεως του πολέμου εναντίον της χώρας μας.
Η ημερομηνία αυτή μας φέρνει στο νου γεγονότα θλιβερά και θυμίσεις σκοτεινές που ανάγονται στην εποχή της αρπαγής της εξουσίας από τον Μουσολίνι στις 28 Οκτωβρίου 1922, δέκα οκτώ χρόνια νωρίτερα.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940 ο Μουσολίνι ήθελε να γιορτάσει τα 18 χρόνια της εξουσίας του, με μια μεγάλη νίκη εναντίον της Ελλάδος. Δέκα οκτώ χρόνια στυγνής καταπιέσεως και δακρύων του Ιταλικού λαού που χωρίς την θέλησή του οδηγήθηκε βίαια στον πόλεμο, με την προσδοκία κατακτήσεως της πατρίδος μας, για να αποπροσανατολίσει τον Ιταλικό λαό από τα μεγάλα προβλήματα που δημιουργούσε ο πόλεμος του Άξονα εναντίον της ανθρωπότητος, στον oποίο πόλεμο τον ρόλο του συνεταίρου της χιτλερικής Γερμανίας ανέλαβε ο πρώτος αναρχικός καθηγητής Μπενίττο Μουσολίνι.
Ο Μουσολίνι, απεφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στις 28 Οκτωβρίου 1940, για να συνδέσει την ημερομηνία αυτή με την άνοδο του φασισμού στην εξουσία πριν 18 ακριβώς χρόνια, στις 28 Οκτωβρίου 1922 με την πορεία της συμμορίας των φασιστών προς τη Ρώμη.
Ο αρχηγός του φασισμού απεφάσιε τον πόλεμο αυτό χωρίς να σκοτίζεται, ούτε στο ελάχιστο, για την ειρηνική θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Όλα τα σοφίσματα που χρησιμοποιήθηκαν από αυτόν ήταν χωρίς την παραμικρή αξία.
Ήταν ένας παράλογος και ελεεινός πόλεμος χωρίς καμμία πρόφαση.
Παράλογος γιατί κανένα Ιταλικό συμφέρον δεν κινδύνευε. Απροσχημάτιστος διότι μια ενδεχόμενη γερμανική νίκη θα επέβαλε στην Ιταλία, όπως και σ’ όλο τον κόσμο, την κτηνώδη και αδιάλλακτη ηγεμονία του παρανοϊκού Χίτλερ. Χωρίς τιμή, τέλος, γιατί ο Μουσολίνι χτυπούσε την Ελλάδα που είχε υποστεί προηγουμένως στα ανοιχτά της Τήνου στις 15 Αυγούστου του ίδιου έτους, ένα άλλο δείγμα ύπουλης και βάρβαρης επιθέσεως.
Αλλά ας επανέλθωμε στην εξιστόρηση των γεγονότων που προηγήθηκαν της 28ης Οκτωβρίου 1922. Λίγες μέρες νωρίτερα, ξέσπασε πολιτική κρίση στην Ιταλική πολιτική σκηνή με την παραίτηση της κυβερνήσεως.
Φάκτα και την ανάθεση της εντολής σχηματισμού κυβερνήσεως στον συντηρητικό πολιτικό Σαλάνδρα. Η φασιστική συμμορία του Μουσολίνι που από το προηγούμενο έτος 1921, έθεσε υποψηφιότητα για την κατάληψη εξουσίας, μ’ όλους τους τρομοκρατικούς τρόπους (λεηλασίες, κάψιμο των γραφείων των σοσιαλιστικών και δημοκρατικών εφημερίδων, δολοφονίες δημοκρατών πολιτών κ.λ.π.).
Στις 26 Οκτωβρίου 1922, ο ηγέτης του φασισμού δήλωνε απειλητικά στο βασιλιά Βιττόριο Εμμανουέλε και στην συντηρητική κυβέρνηση Φάκτα πως αν δεν παραδοθεί η εξουσία στους φασίστες “θα την αναλάβουμε με την βία’’ και ανήγγειλε την περίφημη πορεία προς τη Ρώμη για την κατάληψη της εξουσίας από τον ίδιο τον Μουσολίνι και την τρομοκρατική συμμορία του την οποία αποτελούσαν : ο άλλοτε αρχηγός των Ιταλών αναρχικών Ιταλό Μπάλπο, γνωστός από την “κόκκινη εβδομάδα” του Ιουνίου 1914 καθώς και τρεις στρατηγοί ο Φάρα, ο Σετσερίνι και ο Ντε Μπόνο που δολοφονήθηκε αργότερα από τον ίδιο το Ντούτσε, τον Ιανουάριο του 1944 για “προδοσία”.
Όπως πληροφορούμεθα από τον μεγάλο Ιταλό πολιτικό Πιέτρο Νέννι, μία ευρεία ομάδα συνταγματικά σκεπτομένων πολιτικών προσπάθησε να φράξει τον δρόμο προς το φασισμό, με τον σχηματισμό συντηρητικής κυβερνήσεως, εναντίον της οποίας η φασιστική συμμορία του Μουσολίνι δεν θα είχε κανένα ε επιχείρημα.
Στη Ρώμη βρισκόμαστε στις παραμονές της αναλήψεως της εξουσίας από τον φασισμό- 26 Οκτωβρίου 1922 – η αναγγελία της κρίσεως της κυβερνήσεως Φάκτα και η ανάληψη της εντολής στον συνταγματικό συντηρητικό Σαλάνδρα έγιναν ευνοϊκά δεκτές σ’ όλους του Ιταλούς. Αλλά από το Μιλάνο, ο Μουσολίνι τρέμοντας την απομόνωση και την αργή διαδικασία αποσυνθέσεως του φασισμού, στον οποίο συνυπήρχαν και συγκατοικούσαν οι πιο διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις τα έπαιξε όλα για όλα, εξαπολύοντας το σύνθημα : “πορεία προς της Ρώμη για να πάρουμε δια της βίας την εξουσία’’.
Μοναρχία και φασισμός βρέθηκαν για λίγες ώρες αντιμέτωποι.
Ρίχτηκαν όμως η μια στην αγκαλιά του άλλου!
Το πως έγινε αυτό το σφιχταγκάλιασμα, μας το πληροφορεί ο παλαίμαχος πολιτικός και δημοσιογράφος Πιέτρο Νέννι.
Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1922 η κατάσταση ήταν η ακόλουθη:
Μπροστά στη διακήρυξη της φασιστικής εξεγέρσεως, η κυβέρνηση Φάκτα εκλήθη να παραμείνει, για τη διατήρηση της τάξεως.
Στους τοίχους και στις πλατείες εμφανίστηκε ένα βαρυσήμαντο μανιφέστο υπογεγραμμένο από όλη την κυβέρνηση στο οποίο αναφερόταν ότι: ‘’μπροστά στις στασιακές εκδηλώσεις, η κυβέρνηση δηλώνει κατηγορηματικά, ότι είναι αποφασισμένη να διατηρήσει την απόλυτη τάξη, πάση θυσία και δι’ όλων των μέσω”.
Όμως μια ώρα αργότερα η κατάσταση ανατράπηκε. Η διαταγή εκτάκτου ανάγκης που εξέδωσε η κυβέρνηση ανεκλήθη και ο βασιλιάς Βιττόριο Εμμανουέλε είχε για πρώτη φορά στη ζωή του αρνηθεί ένα διάταγμα της κυβερνήσεώς του. Αν ο βασιλιάς χτυπούσε τους στασιαστές ο φασισμός θα γινόταν συντρίμμια και η δημοκρατία θα έβγαινε κερδισμένη.
Όμως και εδώ έγινε κάτι που συναντήσαμε και στην ελληνική Ιστορία το 1967, όταν ο βασιλιάς υπέκυψε στους εκβιασμούς των επιόρκων συνταγματαρχών.
Ο βασιλιάς της Ιταλίας αντί να υπερασπισθεί το διάταγμα της νομίμου κυβερνήσεώς του, υπέκυψε στον εκβιασμό του Μουσολίνι και σχημάτισε στις 28 Οκτωβρίου 1922 κυβέρνηση, φασιστική, εντόνως αντιλαϊκή, η οποία κατήργησε και τα τελευταία υπολείμματα δημοκρατικής νομιμότητος και επέβαλε την πιο στυγνή και απροκάλυπτη τυραννία που γνώρισε η Ιταλία.
Στις 28 Οκτωβρίου 1922 με το αλληλοφίλημα βασιλιά και Μουσολίνι, άρχισε η τραγωδία Ιταλικού λαού, η οποία έγινε και τραγωδία του ελληνικού λαού, την 28 Οκτωβρίου 1940 και που έληξε μετά το τέλος του Βου Παγκοσμίου πολέμου.
