Στα δύο έχει χωριστεί η κοινή γνώμη για τον αν είναι ωφέλιμη ή όχι για μία τοπική κοινωνία μία μεταλλευτική δραστηριότητα. Αυτό το δίλημμα ήρθε στην επιφάνεια από την επικαιρότητα, αφορμή τα γεγονότα στο χρυσωρυχείο Χαλκιδικής, το κλίμα που δημιουργείται στην Αλεξανδρούπολη πριν καν καλά καλά ξεκινήσει η εξόρυξη χρυσού, αλλά και νέο επενδυτικό πρόγραμμα για την λιγνιτική μονάδα “ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑ V”. Αρκετοί είναι οι υπέρμαχοι έχοντας ως επιχειρήματα ό,τι αυτή η δραστηριότητα θα φέρει ανάκαμψη και ανάπτυξη στην περιοχή, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και η εταιρία θα προσφέρει ανταποδοτικά έσοδα στο ταμείο του δήμου. Από την άλλη πλευρά αυτοί που είναι κατά, προασπίζονται το περιβάλλον και ότι αλλιώς ονειρεύονται το μέλλον της περιοχής τους.
Τελικά ποιος έχει δίκιο; Μόνο ο παθών είναι μαθών λέει ο σοφός λαός μας και ποιος άλλος είναι τόσο παθών όσο οι κάτοικοι του δήμου Κοζάνης και Πτολεμαΐδας, αλλά και πιο συγκεκριμένα οι κάτοικοι των κοινοτήτων που είναι μία ανάσα από τα λιγνιτωρυχεία. Στην δικία μας περίπτωση βέβαια υπάρχει και μία άλλη λαϊκή ρήση που ταιριάζει, στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Η ιστορία μας έχει αποδείξει ότι περί στραγγαλισμού της τοπικής κοινωνίας πρόκειται, εδώ και πάνω από 30 χρόνια, με το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια, ως προς τον έλεγχο και την προστασία του περιβάλλοντος και ως προς τα ανταποδοτικά οφέλη που θα έπρεπε να προσφέρει η εταιρία στην τοπική κοινωνία. Το μόνο φως στο τούνελ για την περιοχή σήμερα, η νέα επένδυση 1,4 δις. € της νέας λιγνιτικής μονάδας “ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑ V″.
Αν με ρωτάτε αν είμαι υπέρ ως προς τις επενδύσεις, φυσικά θα σας απαντήσω θετικά, αλλά με κάποιες προϋποθέσεις. Και υπό αυτές τις προϋποθέσεις όχι “red carpet” θα στρώσω, όπως είπε ο πρωθυπουργός, αλλά μπορδοροδοκόκκινη μπουχάρα. Πρώτον, το έργο δημιουργεί φυσικά νέες θέσεις εργασίας στην περιοχή επομένως έχουμε ανάκαμψη και ανάπτυξη σε ένα βαθμό. Ακόμα, η εταιρία θα πρέπει να εγγυηθεί την άμεση ενίσχυση του τοπικού πόρου, όπως άλλωστε ορίζει ο νόμος.
Επιπλέον, στο περιβαλλοντικό κομμάτι φυσικά θα υπάρξουν επιπτώσεις. Σε αυτό το σημείο βέβαια θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι υπάρχουν σήμερα μέθοδοι με τις οποίες μπορούμε να απορρυπαίνουμε μία περιοχή σε τέτοιο βαθμό που να μην προκαλεί περιβαλλοντικά προβλήματα στην μετέπειτα εποχή και έχει όντως δίκιο. Η τεχνογνωσία και τα μέσα υπάρχουν, παρόλα αυτά όντως τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Η γεωγραφική αλλαγή που θα επέλθει στην περιοχή είναι μία μορφή περιβαλλοντικής καταστροφής, όμως αυτή η αλλαγή δεν επηρεάζει την ζωή των πολιτών.
Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει το κράτος, ως εγγυητής, να παρακρατεί επιπλέον το κόστος της περιβαλλοντικής αποκατάστασης της περιοχής από τον πλούτο που θα παραχθεί. Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι, με το σχέδιο νόμου που θα κατατεθεί και θα καλύπτει νομικά τέτοιες δραστηριότητες γνωρίζουμε ότι το κράτος συνολικά θα κερδίζει, από έμμεσους και άμεσους φόρους, περίπου το 35% του συνολικού πλούτου που θα παραχθεί και εδώ έχω τις ενστάσεις μου. Πως είναι δυνατόν ο ιδιοκτήτης να κερδίζει το 35% και ο υπεύθυνος εξόρυξης και αξιοποίησης το 65%; Εδώ μιλάμε για τον εθνικό ορυκτό πλούτο!!! Ο λιγνίτης, ο χρυσός, το πετρέλαιο και όλα τα ορυκτά είναι ΕΘΝΙΚΉ ΙΔΙΟΚΤΗΣΊΑ και με αυτό το νομοσχέδιο προβλέπετε το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου της χώρας.
Για να αγκαλιάσουν οι τοπικές κοινωνίες τέτοιες επενδύσεις θα πρέπει το κράτος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Εγώ θέλω να σκέφτομαι αισιόδοξα ως προς το μέλλον της περιοχής μας γιατί η επόμενη μέρα έφτασε και πρέπει να πάρουμε αποφάσεις με ωριμότητα. Για ένα καλύτερο αύριο της Κοζάνης και των κατοίκων της.
Βασίλης Ε. Μαμάτσιος
Mέλος συμβουλίου
της Δημοτικής Κοινότητας Κοζάνης
