“Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι, και Μαμμωνάδες Βάρβαροι και Χαύνοι Λεβεντίνοι, λύκοι, κοπάδια οι πιστικοί και ψωριασμένοι σκύλοι, κι οι Χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη.” (Κωστής Παλαμάς)
Το πελατειακό πολιτικό σύστημα μεγαλούργησε κατά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, όπερ σημαίνει μετάλλαξη του πολίτη σε ψηφοφόρο , κάτι ανάμεσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και κομματικής στρούγγας !
Η μεταπολίτευση έχει καταφέρει αυτό το απίστευτο φαινόμενο να το μετατρέψει και σε θέατρο του παραλόγου, με την αξιοπιστία των πολιτικών να έχει πέσει πολύ χαμηλά και το πολιτικό σύστημα να βουτηχθεί σε απατεωνιές και σε σκάνδαλα κάθε μορφής και είδους !
Πόσο τυχαία να είναι η αποκάλυψη στην αρχή της «κρίσης» από τον ξένο «τύπο», ότι ο ΓΑΠ είχε μιλήσει με τα χειρότερα λόγια για τους Έλληνες (κυβερνώ μία διεφθαρμένη χώρα με διεφθαρμένους πολίτες), στον Ζακ – Κλόντ Γιούνκερ; Πόση σχέση έχει η συνέχεια με τους Γερμανούς να αποκαλούν τους Έλληνες απατεώνες που έπρεπε να διδαχθούν την οικονομική πειθαρχία; Συνέχεια όλων αυτών δεν πρέπει να θεωρηθούν και οι απαξιωτικές εκφράσεις του κ. Φούχτελ για τους Έλληνες εργαζόμενους, καμπανάκι για ένα σύγχρονο Imperium; Δεν ήταν όλα βάσει σχεδίου για να κρύψουν οι πολιτικοί τις δικές τους ευθύνες και οι «δανειστές» να περάσουν την επιθετική πολιτική τους;
Τώρα βέβαια που οι ξένοι έχουν την άμεση επαφή με το φαινόμενο που λέγεται «Έλληνας πολιτικός», θα έχουν σίγουρα καταλήξει και σε ασφαλή συμπεράσματα. Λέει ο Μιχ. Ιγνατίου επ΄αυτού: « Τους έχουν πλήρως απαξιώσει, δεν έχουν την παραμικρή εμπιστοσύνη σ΄αυτούς και οπωσδήποτε δεν θα τους δάνειζαν ούτε το παλτό τους. Πόσο μάλλον το αυτοκίνητό τους».
Όσο και αν προσπαθούν οι πολιτικοί να σκεπάσουν τις δικές τους ευθύνες με δηλώσεις όπως αυτή «μαζί τα φάγαμε» , δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τα πολλά λόγια και τα μηδενικά έργα. Το τιμόνι της αμαξοστοιχίας «ΕΛΛΑΣ» αυτοί το κρατούσαν στα χέρια τους, αυτοί κυβερνούσαν και αυτοί είχαν την δύναμη.
Οι ευθύνες των πολιτών; Φυσικά και υπάρχουν ευθύνες. Αυτές βρίσκονται κυρίως στην επανάληψη του λάθους στην κάλπη. Είναι όταν ο ψηφοφόρος επιμένει να παραμένει ψηφοφόρος και όχι πολίτης και όταν κυρίως επιμένει να ψηφίζει τους ίδιους που τον οδήγησαν σε καθεστώς ελεγχόμενης πτώχευσης. Ε! Μια κάποια ευθύνη σίγουρα την έχει! Η «λίστα Λαγκάρντ» είναι ένα ακόμα δείγμα αξιοπιστίας των πολιτικών μας και αν ακόμα μπορεί κάποιος να τους εμπιστεύεται άλλο . Αντί να ελεγχθούν αυτοί που έκρυψαν την «λίστα», ελέγχεται ο δημοσιογράφος που έπραξε το αυτονόητο!!!
Όλα αυτά οδηγούν σε τραγελαφικές καταστάσεις , που άλλοτε σε κάνουν να κλαίς και άλλοτε να γελάς.
Θα προτιμούσαμε όμως να χαμογελάσουμε, αναφερόμενοι σε μία εύθυμη ιστοριούλα που συνέβει σε κάποια πολύ γνωστή μας χώρα «δυτικά του τρίτου κόσμου». Είχαν και εκεί επεμβάσεις δανειστών στα εσωτερικά τους, πελατειακό πολιτικό σύστημα μηδενικών έργων, σκάνδαλα πολιτικών δίχως να τιμωρείται κανείς και «κουρεμένα» ομόλογα. Όπως λέει ο Γ.Δελαστίκ, «η επαναγορά ομολόγων του Δημοσίου που κατέχουν ιδιώτες , σημαίνει ότι η συγκυβέρνηση θα …ληστέψει πάλι τα ήδη «κουρεμένα» ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων, επιφέροντας νέες μειώσεις στις συντάξεις».
Να η ΕΠΙΚΑΙΡΗ ιστοριούλα…
Ο Υπουργός ζήτησε στο γραφείο του ένα call girl.
Έρχεται λοιπόν το κορίτσι, με κάθε διακριτικότητα που απαιτούν τέτοιες περιστάσεις, μπαίνει στο γραφείο του Υπουργού, ενημερώνονται οι αρμόδιοι ότι ο Υπουργός είναι σε Σύσκεψη, αλλά… Μετά από λίγα λεπτά βγαίνει η κοπέλα έξαλλη στους διαδρόμους του Υπουργείου κραυγάζοντας: «Ε, ΟΧΙ ΠΙΑ! ΑΥΤΟ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ! Μπορεί να είμαστε πόρνες αλλά έχουμε και εμείς αξιοπρέπεια όπως όλοι οι άνθρωποι!»
Σπεύδουν ανήσυχοι οι Γραμματείς του υπουργικού γραφείου για να αποφύγουν το σκάνδαλο.
-«Σώπα κοπέλα μου, μη φωνάζεις! Τι διαστροφή σου ζήτησε ο ανώμαλος;»
-«Να με πληρώσει – λέει – με Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου!!!»
Πόση αξιοπιστία τελικά μπορεί να έχουν πολιτικοί αυτού του διαμετρήματος για να τύχουν της εμπιστοσύνης μας και ειδικά όταν μια σημαντική μερίδα αυτών είναι άνευ επαγγέλματος;
Όλοι αντιλαμβάνονται πως η περίοδος των Μνημονίων αποτελεί κακουργηματική πράξη, με θύματα τους πολίτες αυτής της χώρας. Η συμφιλίωση με την αρρώστια δεν έχει καμιά λογική και η πληγή της αδικίας δεν μπορεί να ξεχαστεί δίχως απόδοση δικαιοσύνης. Η σύσταση εξεταστικής επιτροπής, όσον αφορά την υπαγωγή της Ελλάδας στην Τρόϊκα των Μνημονίων, υπήρξε προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού.
Είναι και απαίτηση των χιλιάδων – εκατομμυρίων ανέργων, φωνή από τον τάφο των συμπολιτών μας που αυτοκτόνησαν, όλων των απελπισμένων και ειδικά της νεολαίας που εξαναγκάζεται να μεταναστεύσει για επιβίωση. Αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη που να ικανοποιεί όλους όσους άδικα επλήγησαν , δεν είναι μακριά ο χρόνος που αυτή θα απονέμεται άναρχα στα πεζοδρόμια…!
Διαμαντής Θ.Βαχτσιαβάνος
