Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψή μου στη τοπική κοινότητα Σιδερών του Δήμου Κοζάνης για τις ανάγκες κάλυψης τηλεοπτικού ρεπορτάζ αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την έντονη θλίψη και απογοήτευσή μου για όσα κατέγραψα και κυρίως για όσα δεν είδα. Παντελής έλλειψη βασικών υποδομών σε μία απομακρυσμένη γωνιά της Ελλάδας, που μπορεί να αριθμεί λίγους κατοίκους, στην πλειοψηφία τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, συμβάλλει όμως τα μέγιστα στην στήριξη της τοπικής οικονομίας.Κτηνοτρόφοι κάθε ηλικίας με εμφανή στα χέρια τους τις δυσκολίες της δουλειάς πασχίζουν να κρατηθούν «όρθιοι» έχοντας πολλά προβλήματα που εν έτη 2014 θα έπρεπε να αποτελούν παρελθόν. Κάνουν λόγο για ζητήματα που δυσχεραίνουν την καθημερινή λειτουργία των ιδίων και κατ’ επέκταση όλης της κτηνοτροφικής δραστηριότητας.
Αλήθεια, πόσο οξύμωρο μοιάζει να μιλάμε από τη μία για εκσυγχρονισμό της γεωργίας και κτηνοτροφίας όταν απουσιάζουν τα στοιχειώδη; Απολύτως απαραίτητα στην ουσία όπως ρεύμα, νερό και αγροτική οδοποιία…
Για τους κτηνοτρόφους των Σιδερών που βόσκουν τα ζώα τους ελεύθερα στη φύση η κατάσταση είναι τραγική. Κυρίαρχο εμπόδιο για αυτούς η αδυναμία, κατά περίπτωση δυσκολία να ποτίσουν τα ζωντανά τους. Παλιές δεξαμενές που λόγω έλλειψης συντήρησης έχουν υποστεί και την ανάλογη φθορά, δεν μπορούν να συγκρατήσουν το νερό της βροχής για να διοχετευτεί στις ποτίστρες που πλησιάζουν αγελάδες και πρόβατα για να δροσιστούν , σπασμένοι αγωγοί, ακατάλληλες σωληνώσεις, κατεστραμμένες ποτίστρες συνθέτουν το σκηνικό της καθημερινότητας των κτηνοτρόφων μίας ορεινής περιοχής με αρκετά μεγάλες αποστάσεις και δύσκολο ανάγλυφο.
Κι όμως επιμένουν και δεν εγκαταλείπουν…ακόμη κι αν χρειάζεται να διανύσουν χιλιόμετρα, να μεταφέρουν οι ίδιοι νερό ακόμη ακόμη να κάνουν και 200άρι για να ανοιγοκλείσουν την χαλασμένη βάνα στην προσπάθειά τους να μην χάσουν ούτε μία σταγόνα νερό…πολύτιμο άλλωστε!
Αντίστοιχες εικόνες επικρατούν και σε άλλες περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας ίσως και σε ολόκληρη τη χώρα. Δεν ξέρω βέβαια αν υπάρχουν και άνθρωποι που καταβάλλουν την ίδια προσπάθεια…κι αν υπάρχουν για πόσο ακόμα;
Ακούμε συνεχώς για στροφή στον πρωτογενή τομέα ως μία διέξοδο από την κρίση, προτρέπουμε τους νέους, άνεργους κυρίως, έστω κι αν δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το αντικείμενο να μείνουν στον τόπο τους και να επενδύσουν στην αγροτική γη και στην κτηνοτροφία, ευαγγελιζόμαστε την ανάπτυξη με όρους ανύπαρκτους κι όλα αυτά ενώ κάποιοι δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις και τις κατάλληλες συνθήκες όχι απλώς να υλοποιηθούν τα βασικά αλλά και να ριζώσουν, να αποτελέσουν τα θεμέλια για τις επόμενες γενιές.
Απαιτείται, λοιπόν, από πλευράς αρμοδίων επαναπροσδιορισμός του τι στηρίζουμε και ποιον για να μην φτάσουμε στο σημείο η ελληνική ύπαιθρος να μαραζώσει και οι άνθρωποί της να αφανιστούν.
Σημείωση: Οι δημοσιογράφοι καλούνται να καταγράψουν αυτό που βλέπουν, στο ρόλο του αυτόπτη μάρτυρα σε ένα συμβάν,
και να αναδείξουν το πρόβλημα, το οποίο εν συνεχεία οφείλουν να γνωστοποιήσουν. Τη λύση θα τη δώσουν οι αρμόδιοι σε θέσεις αιρετές και μη!
*Απόφοιτος Α.Π.Θ.
Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ
