Η υπέρβαση της πολιτικής και το Εθνικό συμφέρον

Η χώρα μας «βρέθηκε στην γωνία» στριμωγμένη από τους ισχυρούς (και ταυτόχρονα αδύναμους για καίριες λύσεις) ευρωπαίους ηγέτες. Το πρόβλημα έπαψε να είναι μόνον οικονομικό. Έγινε βαθιά πολιτικό, ευρωπαϊκό και κατά μια έννοια .
Τα ευρωπαϊκά πρωτοσέλιδα συνέδεσαν την ικανότητα ευρωπαϊκής λύσης για την Ελλάδα με την ίδια την ύπαρξη της Ενωσης και της ευρωζώνης, θέτοντας τίτλους όπως «Αντίο Ευρώπη ?».
`Εννοιες όπως ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ευρωπαϊκή συνοχή, ευρωπαϊκή ευθύνη μπήκαν ξανά έντονα στο προσκήνιο και η χώρα μας βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα.
Εδώ που βρισκόμαστε υποχωρεί πραγματικά η πολιτική με τρέχουσα τρέχουσα τουλάχιστον έννοια και η μόνη λύση είναι η εθνική συστράτευση για εφαρμογή μέτρων σταθερότητας και ευρωβοήθεια κύρια σε επίπεδο πολιτικής στήριξης .
Ετσι η στάση της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και του Προέδρου της Αντώνη Σαμαρά να στηρίξει την προσπάθεια του έλληνα πρωθυπουργού στην Ευρώπη και « να βάλει πλάτη στα δύσκολα » δεν είναι απλώς επαινετή, αλλά ευχόμαστε να ανοίγει μια νέα σελίδα στην άσκηση πολιτικής που υπερβαίνει το στενό κομματικό συμφέρον και προτάσσει την εθνική σωτηρία και το εθνικό συμφέρον προτείνοντας λύσεις και όχι στείρα αντιπολιτευόμενη.
Τις πταίει ; Σίγουρα κανείς δεν πείθει καταλογίζοντας ευθύνες μόνον στις τελευταίες κυβερνήσεις της Ν.Δ. Και όταν οι του ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να αποσείσουν από πάνω τους το πολιτικό κόστος προτάσσοντας αυτό το επιχείρημα ελέγχονται για έλλειψη σοβαρότητας. Σαφώς και η διόγκωση του δημόσιου χρέους έγινε και από τις προγενέστερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι και το κόμμα που διόγκωσε σε εγκληματικό βαθμό τον δημόσιο τομέα και δημιούργησε το πρότυπο μιας κρατικοδίαιτης χώρας όπου σχεδόν όλοι αναζητούν πόρτα, παράθυρο ή παραθυράκι για να αγκιστρωθούν στο πολύπαθο ευρύτερο δημόσιο είτε ως υπάλληλοι, είτε ως πρώϊμοι συνταξιούχοι, είτε ως διπλοθεσίτες και διπλόμισθοι ή διπλοσυνταξιούχοι ή επιδοτούμενοι ή αποζημιουμένοι.
Χωρίς κανείς να αποποιείται των ευθυνών και των κυβερνήσεων Καραμανλή που δεν τόλμησαν να βάλουν χέρι στο άρρωστο κατεστημένο που οι άλλοι δημιούργησαν.
Αντί λοιπόν να βρίζουμε τους Ευρωπαίους (εμείς άραγε τι είμαστε ;) και να θεωρούμε ότι ως «ομφαλός της γης» δικαιούμαστε εσαεί προνομιακής μεταχείρισης και αμνηστίας ας κάνουμε ο καθένας την αυτοκριτική του και κύρια όσοι διαχειρίσθηκαν τις τύχες αυτού του τόπου μετά την μεταπολίτευση και ας αντιληφθούμε ότι πριν την ευρωπαϊκή ευθύνη (στην οποία ως άτομο εμμένω και πιστεύω) υπάρχει η ελληνική συνευθύνη για την οικονομική κατάντια της χώρας μας και η τελευταία καταλαμβάνει διαχρονικά κύρια την εξουσία, αλλά και τον λαό ως νοοτροπία που βέβαια και πάλι η εξουσία δημιούργησε.
Η απόφαση της Συνόδου δεν είναι λύση που δόθηκε είναι ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΚΕΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που έχασε διαβουλευόμενη πέντε ολόκληρους πολύτιμους μήνες και υποτίμησε το δημοσιονομικό χάος θα πρέπει τώρα άμεσα να θεσπίσει και όχι να ανακοινώσει την ταχύρρυθμη αναπτυξιακή πολιτική της για να μειώσει τις επιπτώσεις της ύφεσης που είναι ήδη το επόμενο τέρας με το οποίο καλείται να παλέψει η χώρα.
Η σύνοδος κορυφής με τις αποφάσεις της έδωσε μία ανάσα, τα δύσκολα είναι μπροστά μας και τώρα είναι που χρειάζεται ένταση προσπαθειών για αναστήλωση της ελληνικής οικονομίας.
Το κυβερνητικό σχήμα θα πρέπει να δουλέψει στο σύνολό του με εξαιρετικές ταχύτητες και με συντονισμό και όχι με τους ρυθμούς και τις παλλινωδίες που μέχρι σήμερα είδαμε.
Ο λαός της Ελλάδας αποδεικνύεται στις περιστάσεις έκτακτης ανάγκης γενναίος αρκεί και οι ιθύνοντες και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος με έργα ευθύνης και επιτέλους χωρίς λόγια να τον πείσουν ότι όντως με συντονισμένες προσπάθειες κα θυσίες όλων μπορούμε να ανακάμψουμε οικονομικά και να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπιστία και υπερηφάνεια ως χώρα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων με το φιλότιμο και την περηφάνεια της μπορεί να βάλει στην γωνία τους καιροσκόπους και τους συκοφάντες της Ελλάδας αρκεί να εμπνευστεί να δώσει αυτόν τον συλλογικό αγώνα εξόδου από την κρίση με πνεύμα εθνικό, δημιουργικό.
Το αισιόδοξο από την εμπειρία της μεγάλης οικονομικής και συνάμα πολιτικής κρίσης ελπίζω ότι θα είναι η απομόνωση όλων των καιροσκόπων, επικίνδυνων και ταυτόχρονα φιλόδοξων ανήμπορων από τον δημόσιο βίο.