Του Γιώργου Αδαμίδη
Προέδρου Σωματείου
΄΄ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ΄΄
Με αφορμή την ολιγοήμερη νοσηλεία μου στο Μποδοσάκειο Γενικό Νοσοκομείο Πτολεμαϊδας, για μια επέμβαση ρουτίνας στο πόδι και με αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι έγινα μάρτυρας δύο πολύ σοβαρών περιστατικών κακής λειτουργίας του Ε.Σ.Υ., αισθάνομαι την ανάγκη να αναφερθώ στην κατάντια στην οποία έχει περιέλθει η φροντίδα της υγείας των κατοίκων κυρίως της επαρχίας.
Έχοντας την ατυχία να βιώσω την τραγική προεγχειρητική εμπειρία του λανθασμένου χαρακτηρισμού του προσωπικού μου προβλήματος και της εσφαλμένης προετοιμασίας για την επέμβαση στην οποία έπρεπε να υποβληθώ, λίγα μόλις λεπτά πριν μπω στο χειρουργείο, καθώς και την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του προσωπικού, κατά τη διακομιδή από το χώρο εργασίας, συναδέλφου μου με σοβαρό πρόβλημα υγείας, η οποία έπεσε στην αντίληψη μου την ημέρα εξόδου μου από το Νοσοκομείο, δεν μπορώ παρά να καταγγείλω την απαράδεκτη αδιαφορία που επιδεικνύει το Υπουργείο Υγείας για την κατάσταση των Νοσοκομείων της χώρας.
Από την στιγμή που δρομολογήθηκε η κατασκευή και λειτουργία του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου Πτολεμαΐδας, ολόκληρη η τοπική κοινωνία εκτίμησε και πίστεψε (γιατί αυτή η ανάγκη υπήρχε στην ενεργειακή καρδιά της χώρας που καθημερινά σχεδόν έχει να αναφέρει εργατικά ατυχήματα) ότι στο κεφάλαιο Υγεία, γυρίζει πλέον η σελίδα. Ότι θα αλλάξει η ποιότητα των υπηρεσιών υγείας, ότι θα βελτιωθεί η ζωή, ότι θα αισθάνονται ασφάλεια και σιγουριά. Δυστυχώς, πολύ νωρίς ακόμα διαπίστωσαν ότι ένα τέλειο, κτιριακά, συγκρότημα που σήμερα έχει καταφέρει να έχει και έναν άρτιο μηχανολογικό εξοπλισμό, δε μπορεί να λειτουργήσει σωστά αφού «νοσεί» σε έμψυχο υλικό. Ελλείψεις εντοπίζονται παντού. Σε νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, γιατρούς, ειδικούς, ακόμα ακόμα και σε υλικά όπως γάζες, επιδέσμους, γάντια.
Αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι ευθύνες του υφιστάμενου προσωπικού, να λειτουργούν όλοι και όλα υπό το καθεστώς συνεχούς πίεσης και καταναγκασμού, τα λάθη να πολλαπλασιάζονται, οι συμπεριφορές να εκτραχύνονται, η αδιαφορία να εξαπλώνεται και ο πολίτης έντρομος να διαπιστώνει πως η Πολιτεία έχει ουσιαστικά αποποιηθεί την υποχρέωσή της, να προσφέρει δημόσιες υπηρεσίες υγείας στους πολίτες της.
Η ουσία είναι μία. Ότι καλό υπάρχει, υπάρχει και στηρίζεται στις πλάτες ανθρώπων που μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι οι πραγματικοί ήρωες – κυρίως νοσηλεύτριες- που ξεπερνώντας τον εαυτό τους, με κόπους και πραγματικά βάσανα καταφέρνουν να δώσουν μία ανάσα ζωής σε ολόκληρο το Νοσοκομείο.
Τρέμω στην σκέψη πως όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που η χώρα έχει περάσει στη φάση της πανδημίας από τον ιό Η1Ν1 και οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις που γίνονται κάνουν λόγο για το 50% του συνολικού πληθυσμού, το οποίο είναι βέβαιο ότι θα νοσήσει τον επόμενο ενάμιση χρόνο.
Αγανακτώ ταυτόχρονα γιατί αισθάνομαι την πλήρη αδιαφορία των ιθυνόντων ειδικά για την περιοχή μας, όταν ένας τόσο μεγάλος σε σχέση με άλλες περιοχές της Ελλάδας αριθμός εργαζομένων στην Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, στερείται υγειονομικής αναφοράς σε ένα Νοσοκομείο αντάξιο των απαιτήσεων και των προσδοκιών που έχουμε εξαιτίας της φύσης της εργασίας μας.
Λυπάμαι τέλος γιατί όλοι αυτοί που έχουν την ευθύνη να φροντίσουν για την λύση τόσο σοβαρών θεμάτων και προβλημάτων, αποδεικνύονται μέρα με την ημέρα, όλο και περισσότερο, κατώτεροι των περιστάσεων.
