Του Κώστα Αργυρού
Στο Συμβούλιο των Βρυξελλών η Ανγκέλα Μέρκελ έβαζε θέμα να “παγώσουν” τα δικαιώματα κρατών μελών που δεν τηρούν τους κανόνες της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αυτό όμως που σοκάρισε τους ακροατές της, πρωθυπουργούς των άλλων ευρωπαϊκών χωρών δεν ήταν τόσο η ιδέα της “τιμωρίας”, όσο η αιτιολόγησή της. Η γερμανίδα καγκελάριος εξίσωσε ουσιαστικά την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την τήρηση των κριτηρίων του Μάαστριχτ. Ηταν μια αντίληψη, που μπορεί να φώλιαζε σε πολλά προτεσταντικά, μικροαστικά μυαλά αλλά δεν είχε ξεστομίσει κανείς ξανά σε αίθουσα συνόδου κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών.
Φυσικά και υπήρξαν αντιδράσεις, από αρκετούς άλλους πολιτικούς και η κυρία Μέρκελ προτίμησε να μην πιέσει άλλο για το θέμα, ξέροντας ότι εν μέρει είχε πετύχει αυτό που ήθελε. Από εκείνη τη μέρα η δογματική προσήλωση στη λιτότητα είχε ουσιαστικά εισβάλει στις συνειδήσεις πολλών ως μια ανθρώπινη “αξία”. Με αυτή τη λογική θα αποφάσιζε να κινηθεί ουσιαστικά η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία από κείνο το σημείο και μετά, έστω και αν κάποιοι από τους μετέχοντες στις συνόδους κορυφής δεν είχαν κατανοήσει τι είχε συντελεστεί μέσα στο μυαλό τους.
Για τους Γερμανούς βεβαίως δεν ήταν τίποτα το καινούριο. Η αμαρτία πρέπει να τιμωρείται και ίσως και να ήταν αυτός ο λόγος που οι γενιές που αμάρτησαν στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα να αποφάσισαν για άλλες τόσες δεκαετίες περίπου να δείξουν μια εγκράτεια και σεβασμό προς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Η κυρία Μέρκελ όμως δεν αισθάνεται ότι τη βαραίνει καμιά αμαρτία. Η μοναδική υποχρέωση που φαίνεται να νοιώθει, είναι να ικανοποιεί κάθε φορά, αυτό που φαντάζει σαν κυρίαρχο στην κοινή γνώμη, να ενισχύει τάσεις που πλειοψηφούν, να αποφεύγει να πει δυσάρεστες αλήθειες σε ψηφοφόρους, που δεν θέλουν να τις ακούσουν. Στο παρελθόν δεν έχει διστάσει να υποστηρίξει ανάλογα με τις περιστάσεις εκ διαμέτρου διαφορετικές θέσεις Ετσι πορεύτηκε μέχρι τώρα και πορεύτηκε καλά (για την ίδια) αντικαθιστώντας με ένα παγερό πρακτικισμό την έλλειψη του οποιουδήποτε μακρόπνοου σχεδίου.
Το πρόβλημα είναι όμως ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει μια ενιαία κοινή γνώμη, για να παίξει το ρόλο της πυξίδας για την γερμανίδα πολιτικό και έτσι αυτή η τακτική δε μπορεί να εφαρμοστεί. Το αποτέλεσμα είναι να φαίνεται η γύμνια μιας ευρωπαϊκής πολιτικής, που “επιβιώνει” όσο απλόχερα την ταϊζουν με αριθμούς. Η γύμνια αυτή οδηγεί βεβαίως σε δυσφορία, διαφωνίες, συγκρούσεις, λειτουργεί διχαστικά για την Ευρώπη. Αυτά που περιμένει η γερμανική κοινή γνώμη απομακρύνονται ακόμα περισσότερα από εκείνα που προσδοκούν άλλοι λαοί. Κι όσο οι άλλοι λαοί θα παραμένουν διχασμένοι μεταξύ τους, θα σκέφτονται πώς θα σώσει ο καθένας το τομάρι του δεν θα έχουν να περιμένουν τίποτα από το Βερολίνο. Θα ακούν απαντήσεις σαν εκείνη που άκουσε ο πρόεδρος της Κύπρου όταν κάλεσε μέσα στην απόγνωσή του την γερμανίδα καγκελάριο: “Νομίζω πρέπει να μιλήσετε με την τρόικα”.
*O Κώστας Αργυρός είναι δημοσιογράφος, υποψήφιος για το Ευρωκοινοβούλιο με “Το Ποτάμι”
ΠΗΓΗ: news247.gr
