του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
‘’Είπε δε παραβολήν προς αυτούς λέγων. Ανθρώπου τινός πλουσίου ευφόρησεν η χώρα. Και διελογίζετο εν εαυτώ λέγων: Τι ποιήσω, ότι ουκ έχω πού συνάξω τους καρπούς μου; Και είπε: Τούτο ποιήσω. Καθελώ μου τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω, και συνάξω εκεί πάντα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου..’’. (Λουκ. 12, 16-18).
Τους είπε (ο Χριστός) την εξής παραβολή: ‘’Κάποιου πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια έδωσαν πλούσια σοδειά. Κι εκείνος σκεφτόταν και έλεγε: ‘’τι να κάνω; Δεν έχω μέρος να συγκεντρώσω τα γεννήματά μου! Να τι θα κάνω’’, είπε. ‘’Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες για να συγκεντρώσω εκεί όλη τη σοδειά μου και τα αγαθά μου..’’.
Στις κατ’ επίφαση ‘’κοινωνίες’’ εθνικών και τοπικών ή και μικρο-τοπικών επιπέδων παρατηρείται η ίδια φιλοσοφία της ιδιοτέλειας: της ατομικής, εθνικής, ταξικής και τοπικής και η φιλοσοφία του φόβου από τυχούσα κατεδάφιση των ‘’αποθηκών με αγαθά’’ με τη μείζονα ισχυροποίηση των αποθηκών – τειχών για τη διασφάλιση της ιδιοτελούς εθνικής, τοπικής ή ταξικής χρήσης τους και με την παράλληλη αποτροπή του πολιτισμού των συγκοινωνούντων δοχείων, που είναι ο πολιτισμός της αξιοπρέπειας, της ανθρωπιάς του ‘’κατ’ εικόνα’’ και όχι του ‘’φιλάνθρωπου’’ οίκτου.
Στη φιλοσοφία της διασφάλισης των ‘’αγαθών’’, που μπορεί να είναι όχι μόνο τα υλικά μα και τα λεγόμενα πνευματικά, χτίζονται πολιτικές ενστίκτου και σέκτας, γι’ αυτό και είναι αλαζονικές, φανατικές και απωθητικές, που καλλιεργούν το φόβο στους εγκλείστους και τρέφονται από αυτόν. Υπάρχει αλληλο-τροφοδότηση. Όσο αυξάνουν το φόβο στους πολίτες, τόσο δυναμώνουν οι πολιτικές αυτές. Φαύλος κύκλος.
Όσοι εισηγούνται ανοίγματα αφοβίας (όχι φιλανθρωπίας και λύπησης για κρυφή έπαρση, αυτοϊκανοποίηση και συνακόλουθα διατήρησης των ταξικών προνομίων), αλλά ισότιμης φιλαδελφίας με αντίληψη της κοινής και ασύνορης ‘’συγκληρονομίας’’, στιγματίζονται από τους μέντορες της ασφαλισμένης και μείζονος ‘’αποθήκης’’ και στοχοποιούνται ως ‘’εχθροί’’ του έθνους, του τόπου, της τάξης και της κατ’ αυτούς κοινωνίας.
Ευτυχώς υπάρχει και το Ευαγγέλιο της Εκκλησίας, που δε φοβήθηκε ποτέ, παρ’ όλες τις εξωτερικές πιέσεις και τις εσωτερικές δολιχοδρομήσεις, να διασαλπίζει στους ανθρώπους το λόγο του Χριστού για την ‘’ανοησία’’ της φιλοσοφίας της ‘’αποθήκης’’- ιδιοτέλειας, που με την προοπτική της αιωνιότητας θεμελιώνει οικουμενική κοινωνία χωρίς ‘’αποθήκες’’.
