Η τοπική αυτοδιοίκηση οδηγήθηκε σε συνθήκες διάλυσης, εξαιτίας των αλλεπάλληλων μεταρρυθμίσεων που έγιναν για το «καλό» της (Καποδίστριας-Καλλικράτης) και ουσιαστικά κατέληξε κλινικά νεκρή λόγω της πολιτικής των μνημονίων. Έπαψε μεθοδικά και σχεδιασμένα να είναι και Τοπική και Αυτοδιοίκηση.
Φορτώθηκε αρμοδιότητες τις οποίες βεβαίως θα έπρεπε να αναλάβει, με την προϋπόθεση όμως, να μην στερηθεί τους απαραίτητους πόρους. Ο στόχος των κυβερνώντων είναι διπλός. Πρώτον να απαλλαγεί η κυβέρνηση από δαπάνες υπέρ των πολιτών που όφειλε να κάνει και δεύτερο να κρατήσει και να εντάξει στα κεντρικά ταμεία φόρους, που εισπράττονται στο όνομα των κοινωνικών δαπανών. Μετέτρεψε με αυτόν τον τρόπο τους Δήμους, στο μακρύ χέρι της κεντρικής διοίκησης, για την επιβολή νέων δυσβάσταχτων φόρων στους πολίτες.
Υιοθέτησε τη λογική «ανταποδοτικότητας» και τις αρχές της «ιδιωτικής επιχειρηματικότητας»σαν την υπέρτατη αξία στη δημόσια διοίκηση, που έχει σαν αποτέλεσμα την ασύδοτη εκμετάλλευση των δημόσιων χώρων, την σκανδαλώδη παραχώρηση του στα ιδιωτικά συμφέροντα, τέλη και εισιτήρια στις κοινοτικές παροχές, έργα βιτρίνας για να φιλοτεχνηθεί το προφίλ του δημάρχου.
Όλα αυτά έρχονται σε κατάφορη αντίθεση με την κοινωνική πραγματικότητα όπου:
Η ανεργία συνεχίζει να εκτινάσσεται σε εξωπραγματικά επίπεδα.
Οι μισθοί και οι συντάξεις καταρρέουν, σε αντίθεση με τους φόρους που έγιναν δυσβάσταχτοι.
Η δημόσια παιδεία, η υγεία, και η κοινωνική πρόνοια διαλύονται.
Η χώρα μετατρέπεται σε αποικία χρέους και παραδίδεται μαζί με τους Έλληνες στα ξένα συμφέροντα.
Η χώρα δεν μπορεί να βγει από το σημερινό τέλμα με όρους και λογικές που μας έφεραν μέχρι εδώ. Πολύ δε περισσότερο δεν μπορούν οι ίδιοι άνθρωποι, που ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση, να διαχειριστούν το μέλλον χώρας. Η απάντηση είναι μια και μοναδική. Ρήξη και υπέρβαση αυτών των πολιτικών.
Ασυμβίβαστη ρήξη με τη πρασινογάλαζη νοοτροπία νομής και διαχείρισης της εξουσίας.
Ασυμβίβαστη ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές της κάθε τρόικας εσωτερικής και εξωτερικής.
Ασυμβίβαστη ρήξη όχι μόνο σαν μονάδες αλλά σαν συλλογικότητες και κινήματα, τελικά σαν εθνική συλλογικότητα.
Σε αυτή την οριακή κατάσταση που φθάσαμε οφείλουμε να αντλήσουμε διδάγματα από την πρόσφατη ιστορία μας. Να θυμηθούμε ότι στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς χώρα μας και κάτω από πολύ δυσκολότερες συνθήκες από τις σημερινές, συγκροτήθηκαν και λειτούργησαν συσσίτια, σχολεία, νοσοκομεία, ακόμη και πολιτισμός. Και αυτό όχι με όρους συμβιβασμού με τον καταχτητή και τους δοσίλογους, αλλά με την αλληλεγγύη και την αυταπάρνηση του λαού μας που έβαλε το συλλογικό πάνω από το ατομικό συμφέρον. Το δίδαγμα είναι ότι η ρήξη είναι εφικτή τόσο σε κεντρικό επίπεδο, όσο πολύ περισσότερο στο ειδικό της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Δεν μπορεί να υπάρξει λύση στα προβλήματα μιας τοπικής κοινωνίας, αν δεν συνδεθούν με την κεντρική πολιτική σκηνή. Είναι απαραίτητο να αναπτυχθούν αγώνες, ώστε να μεταβούμε σε ένα μετατροικανό τοπίο με βαθιές αλλαγές στο οικονομικό, πολιτικό και θεσμικό πεδίο προς όφελος της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Απόψεις που ισχυρίζονται ότι καθήκον της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι να βελτιώσει λίγο την κατάσταση, με καλύτερη διαχείριση, το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν νερό στο μήλο της μνημονιακής λογικής. Να συγκροτηθεί ένα πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό ρεύμα, για να προβληθούν νέα οραματικά και αξιακά στοιχεία που θα σχετίζονται με τα μεγάλα προβλήματα των ημερών μας.
Ο στόχος είναι μια δημοτική αρχή με ενεργοποιημένη και δρώσα την τοπική κοινωνία, τον καθημερινό άνθρωπο. Μόνον έτσι ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης, μπορεί να καταστεί όχι μόνο αποτελεσματικός, αλλά να διευρύνει συνεχώς και τα δικά του όρια.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΑΤΣΩΝΑΣ
