Γράφει η Αθηνά Τερζοπούλου
…
Από την άλλη δε, αφού είναι αδιανόητο να εξοφλήσουμε το δημόσιο χρέος μας και να δώσουμε πίσω τα χρήματα που χρωστάμε, γιατί επιμένουμε να κολυμπάμε αντίθετα στο ρεύμα και να έχουμε και την απαίτηση να φτάσουμε και στην ακτή;
Πάντως στις αρχές του 2014 η Ελλάδα θά’ χει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης . Δεν υπάρχει η νομική δυνατότητα αλλά ούτε και η πρόθεση να εκδιώξει η Ε.Ε οποιοδήποτε κράτος μέλος από την Ευρωζώνη.
Αν ανακοινώσουμε όμως ότι δεν θα τηρήσουμε το μνημόνιο, είναι δυνατόν να συνεχίζουν να μας δανείζουν η Ε.Ε και το Δ.Ν.Τ; Μήπως τότε η δημιουργία εθνικού νομίσματος καταστεί μονόδρομος; Εκτός αν συμβεί αυτό που στηρίζει ο Ρομπερτ Μαντελ, τιμημενος Καναδός οικονομολογος με βραβείο νόμπελ Οικονομίας, να εκδώσει δηλαδή η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα ευρωομόλογα και να εισρεύσουν εκατομμύρια όπως έκανε η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας. Και επειδή πολλά μέτρα που επιβάλλονται νομίζω πως είναι για να κερδίζουμε χρόνο, σ αυτήν την περίτπωση θα κερδίσουμε αρκετό.
Ο,τι κι αν επικρατήσει όμως, θα πρέπει να μην κρύβουμε ως Έλληνες κάτω από το χαλί ό,τι μας χαλάει. Δημοσιονομική πειθαρχία πρέπει να υπάρχει σε κάθε περίπτωση, αλλά να επιβάλλεται αυστηρά και στους οικονομικά κραταιούς. π.χ στους τραπεζίτες. Πρωτίστως όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι είτε με ευρώ είτε με δραχμή ή οιοδήποτε άλλο νόμισμα το ερώτημα έχει ρητορική αξία. Διότι αυτό που έχει ανυπέρβλητη αξία είναι να υπάρχει μέτρο και πειθαρχία σε κάθε επίπεδο. Και σ επίπεδο έργων και σ επίπεδο λόγων. Χωρίς “μέτρο” όλες οι συμπεριφορές είναι καταδικασμένες. Η μόνη υπερβολή που συγχωρείται είναι ο αγώνας για την επικράτηση “του μέτρου”.
Σημαντικό δε επίσης είναι μην πτοούμαστε από την κακοδαιμονία μας, γιατί όλος ο κόσμος βρίσκεται σε κρίση. Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν αβέβαιους καιρούς. Ωστόσο παρ όλες τις αναποδιές επιβιώνουν.
Οι ΗΠΑ έχουν τεράστιο δημόσιο χρέος. Οι Κινέζοι δε, κατέχουν το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ, στην ενδοχώρα τους όμως εκατομμύρια υποφέρουν.
Η δε Ρωσία σήμερα βιώνει τον κλυδωνισμό των δημοκρατικών θεσμών και την ευνοιοκρατία των καθεστωτικών.
Αν και ήταν δε το άνδρο του κομμουνισμού όπως και στην Κίνα, σήμερα μεσουρανεί η ιδιωτική πρωτοβουλία και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις μ επιτυχία. Στην Μόσχα που αριθμεί περί τα 15 εκατομμύρια, τελευταία η Δημοτική αρχή αναθέτει σε ιδιώτες την διεκπεραίωση σημαντικών θεμάτων όπως π.χ της καθαριότητας και έχει αλλάξει όψη.
Η συνύπαρξη βέβαια ενός λειτουργικού και ελεγχόμενου δημόσιου τομέα στο ρόλο ταυτόχρονα του συνετού ελεγκτή πατριωτών ιδιωτών είναι το ζητούμενο.
Τα πάντα αλλάζουν (ρεί) και τίποτα δεν μένει.
Μοιάζει παράξενο αλλά μέσα από δυσάρεστες καταστάσεις μπορούν να έρθουν τα καλύτερα.
Μια κρίση μπορεί να γίνει το ξυπνητήρι για να βάλουμε άλλες προτεραιότητες.
Μια κρίση μπορεί να μας φέρνει δάκρυα στα μάτια, αλλά το ουράνιο τόξο της ψυχής μπορεί να μας αποκαλύψει και φωτεινά χρώματα. Αρκεί ν’ανάβουμε και κανένα κεράκι στην όποια σκοτεινιά.
Καλή χρονιά.
