Ο «λαϊκισμός», το θλιβερό αυτό φαινόμενο, είναι πάντοτε ένα δείγμα της αριστερής πολιτικής. Καθώς αυτός σημαίνει εκμαυλισμό συνειδήσεων και ηθικό μηδενισμό.
Εις περιόδους κρίσης, όπως η σημερινή, ο λαϊκισμός γίνεται εντονότερος, προκλητικότερος και δημιουργεί εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις.
Πολλοί παραδέχονται ότι ο λαϊκισμός σήμερα είναι απόρροια της κρίσης, Αντίθετα όμως, η κρίση είναι το αποτέλεσμα αυτού του λαϊκισμού. Αν και αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί οι αριστεροί λαϊκιστές αντιδρούν εις κάθε προοδευτική αλλαγή και κάθε μεταρρύθμιση που αποσκοπούν εις την οικονομία του κράτους και εις κάθε μεγάλη ή μικρή ιδιωτική επένδυση προς όφελος του συνόλου των πολιτών.
Επιδίωξή τους είναι να καταλύσουν κάθε έννοια ηθικής, κοινωνικής συνοχής και δημοκρατικής νομιμότητας με μοναδικό στόχο να οδηγήσουν την Ελλάδα εις την δίνη ενός νέου εμφυλίου πολέμου.
Οι τακτικές τους είναι αντίθετες με τις σκέψεις κάθε λογικού ανθρώπου που στέκεται κριτικά απέναντί τους. Διότι πίσω από τον λαϊκισμό τους κρύβεται ο φθόνος, η ισοπέδωση, η ασυδοσία, η αναξιοπιστία, η εμπάθεια, η αυθαιρεσία, το μίσος προς κάθε επιτυχημένο ή πλούσιο πολίτη καθώς και η έλλειψη σεβασμού απέναντι στον διπλανό και κάθε συνάνθρωπο. Είναι να απορεί κανείς με τις παρανοϊκές μεθόδους των αριστερών οι οποίοι αν και κατά το πλείστον κρατικοδίαιτοι προσπαθούν να ενσπείρουν εις τον λαό την ανυπακοή απέναντι στο κράτος και να επιβάλλουν εις την Ελλάδα, μέσω ενός μικροπρεπούς αναρχισμού, ένα καθεστώς πιστό εις τους σχεδιασμούς του ερυθρού επεκτατισμού.
Μία ενδεχόμενη άνοδος της αριστεράς στην εξουσία θα οδηγήσει την χώρα εις την γενικευμένη ανομία και την άτακτη χρεοκοπία με τραγικές συνέπειες διά τον λαό και το μέλλον της χώρας.
Διότι ο λαϊκισμός παράγεται και προωθείται από ακραίες ομάδες πολιτικού μηδενισμού και συλλογικής παράνοιας που επιμένουν στην αλλαγή τακτικής στη χώρα, εννοώντας βεβαίως την ανατολικού τύπου πολιτική. Η οποία πολιτική εις όποια χώρα του κόσμου και αν εισήλθε, αλλοίωσε, κατέστρεψε και εξάλειψε συνειδητά θεσμούς και αξίες όπως είναι η Δημοκρατία και η Ελευθερία.
Αυτό που πρωτίστως χρειάζεται κατά την παρούσα περίοδο η χώρα είναι: Αυστηρός κυβερνητικός έλεγχος όλων των ΜΜΕ, δημοσίων και ιδιωτικών. Ριζικές μεταρρυθμίσεις της δημόσιας διοίκησης και τοπικής μεγάλης ή μικρής αυτοδιοίκησης, καθώς και επαρκής έλεγχος της λειτουργίας της οικονομίας.
Απαραίτητη προϋπόθεση επίσης πρέπει να αποτελούν οι επενδύσεις που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και φυσικά αξιοπιστία στις σχέσεις με τους εταίρους μας, τόσο εις το εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και εις τον υπόλοιπο Δυτικό Κόσμο.
Χρυσάνθη Νικολαϊδου – Θραψανιωτάκη
