του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Έναν αλλιώτικο αγιασμό, με στοιχεία από την αγροτική, κηπουρική, αμπελουργική και ποιμενική ζωή των ανθρώπων της Επαρχίας, που μας μεταφέρει στη φυσική ζωή της γης και της καλλιέργειάς της από τους αγροτο-ποιμένες, από τα προϊόντα των οποίων εξαρτόμαστε όλοι εμείς ‘’οι του εύκολου λόγου’’ (όποιος έσκαψε γη, όχι ως χόμπι, αλλά για να ζήσει, καταλαβαίνει) τελέσαμε (1-2-2013), μνήμη του αγίου Τρύφωνα, στη Θεία Λειτουργία, στον ιερό ενοριακό ναό του αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω Βελβεντού, με τη συμμετοχή πολλών καλλιεργητών της γης και βοσκών του χωριού μας και της γύρω περιοχής. Ο άγιος Τρύφων ήταν χηνοβοσκός. Είναι ο προστάτης των κηπουρών, γεωργών, αμπελουργών και των βοσκών.
Η αίσθηση από τη λειτουργική πράξη του αγιασμού στη μνήμη του αγίου Τρύφωνα στο Ναό του χωριού, όπου λίγα μέτρα μακριά από το Ναό ρέει ο χείμαρρος με το παφλάζον πεντακάθαρο νερό από το Φλάμπουρο των Πιερίων ορέων, όπου λίγα μέτρα πιο πάνω οι βοσκοί βγάζουν τα πρόβατα στον ήλιο, όπου τα πεύκα θροΐζουν το βουνίσιο αέρα του γλυκού χειμώνα και πιο πέρα οι γεωργοί κλαδεύουν τις μηλιές-ροδακινιές τους, η αίσθηση του αγιασμού εδώ είναι τελείως διαφορετική από εκείνη των τσιμεντένιων και ρυπογόνων μεγαλουπόλεων.
Βγαίνει ο παπάς από το Ναό με το βασιλικό του αγιασμού ραντίζοντας παντού, για να αγγίξει την ψυχή του λαού, αληθοποιώντας το φρόνημά του και φωτίζοντας τη συνείδησή του με το άκτιστο φως της Θείας Χάρης που εμπεριέχει ο Αγιασμός και τον υποδέχονται (και τον αποδέχονται) ελεύθερα οι άνθρωποι και ολάκερη η κτίση. Και ανοίγεται άφοβα το ανθρώπινο πρόσωπο, μέσω του αγιασμού, στην ετερότητα και επιδιώκει τη δυνατότητα σχέσης, γιατί ο ‘’άλλος’’ δεν είναι η ‘’τιμωρία-κόλασή’’ του, είναι το αγαπώμενο ‘’απολεσθέν μισό’’ της συλλογικής του ύπαρξης.
Η θεολογία της Εκκλησίας (με τον αγιασμό και τις αγιασματικές ευχές του αγίου Τρύφωνα) περνά αδιάκοπα στο λαό με τρόπο επαγωγικό και εποπτικό, όχι τόσο μέσω του κηρύγματος, όσο μέσω της θείας λατρείας. Αρκεί να διαβάσει κανείς καλά τον ‘’αγιασμό’’ για να διαπιστώσει τη στάση της απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και τον τρόπο με τον οποίο προσανατολίζει το λαό στη σχέση του μαζί της. ‘’Κύριε ο Θεός ημών…ο πάσης ορατής και αοράτου κτίσεως δημιουργός…την σην ευλογίαν κατάπεμψον, τον ρύπον των παθών αποσμήχουσαν…’’. Καλό μήνα!
