Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, ο αρμόδιος ευρωπαίος επίτροπος για την Απασχόληση και τις Κοινωνικές Υποθέσεις Λάσλο Άντορ, έκανε την εξής απίστευτη δήλωση σε συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα: «Η αύξηση των μισθών συνεχίζει να υπολείπεται σε σχέση με την εξέλιξη της παραγωγικότητας εδώ και πάνω από δέκα χρόνια στη Γερμανία. Θα ήταν προτιμητέο οι μισθοί να αυξάνονται παράλληλα με την παραγωγικότητα».
Πρακτικά δηλαδή επέδειξε στους Γερμανούς πως θα πρέπει να αυξήσουν τους μισθούς τους ή θα πρέπει να μειώσουν την ανταγωνιστικότητά τους (ή να κάνουν και τα δύο ταυτόχρονα). Ακούγοντας εδώ και 4 χρόνια την Τρόικα και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) να υποδεικνύει μονότονα και σθεναρά στην Ελλάδα πως πρέπει να πράξει τα ακριβώς αντίθετα (δηλαδή να μειώσει τους μισθούς της και να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της), αναλογίζομαι δύο πράγματα:
Το πρώτο είναι το πως η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) της «ισότητας και των αξιών» επέτρεψε μέσα στον στενό πυρήνα του ενιαίου νομίσματος να δημιουργηθούν τελικά δύο τελείως διαφορετικοί «κόσμοι», που απέχουν έτη φωτός μεταξύ τους. Ο ευρωπαϊκός βοράς με βασικό πυλώνα του την Γερμανία, έχει πια ξεφύγει τόσο πολύ σε βιοτικό επίπεδο και ανταγωνιστικότητα που πλέον η ΕΕ δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα του διπλωματικού λόγου. «Πρέπει το κράτος σας να γίνει φτωχότερο και οι πολίτες σας πλουσιότεροι» τους λέει, επιτακτικά και ξεκάθαρα.
Από την άλλη έχουμε τον ευρωπαϊκό νότο, έχοντας την Ελλάδα ως τον πλέον αδύνατο κρίκο, να σαρώνεται στην μέγγενη της «δημοσιονομικής προσαρμογής» και να ξεχνά το βιοτικό επίπεδο που απολάμβαναν οι πολίτες του, μέχρι πριν λίγα χρόνια. «Πρέπει το κράτος σας να γίνει ισχυρότερο οικονομικά και οι πολίτες σας φτωχότεροι» είναι το βασικό μήνυμα της ΕΕ σε όλες τις χώρες του νότου από τότε που ξεκίνησε η κρίση.
Το δεύτερο που αναλογίζομαι είναι ότι οι ευρωπαίοι «φωστήρες» θεωρούν (ανοήτως κατά την προσωπική μου άποψη) πως η δημοσιονομική κατάσταση των κρατών και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών είναι δύο πλήρως συγκοινωνούντα δοχεία. ‘Όπου φεύγει το υγρό από το ένα δοχείο και συμπληρώνει το άλλο. Όσο πιο γεμάτο είναι το ένα δοχείο, τόσο πιο άδειο είναι το δεύτερο δοχείο – και αντίστροφα. Καθώς για αυτούς οικονομική ισότητα μεταξύ των κρατών, φαίνεται τελικά πως δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά μόνο ένα πράγμα: Δημοσιονομική ισότητα. Αυτό όμως, κάθε άλλο παρά οικονομική ισότητα αποτελεί Εξηγούμαι:
Ας υποθέσουμε πως η Γερμανία υλοποιεί τις υποδείξεις της ΕΕ, αυξάνει τους μισθούς της και μειώνει την ανταγωνιστικότητά της, συνθήκες που συνεπάγονται μια φυσιολογική αύξηση του δημοσίου χρέους, πχ στο 100% του ΑΕΠ (από το 81% που βρίσκεται σήμερα). Και ας υποθέσουμε πως και η Ελλάδα εναρμονίζεται πλήρως με τις υποδείξεις της ΕΕ, μειώνει περεταίρω τους μισθούς της, αυξάνει την ανταγωνιστικότητά της και καταφέρνει να ρίξει το δημόσιο χρέος της στο 100% του ΑΕΠ (από το 174% που βρίσκεται σήμερα).
Τότε μάλλον έχουμε «επιτυχία», σύμφωνα με τους Ευρωπαίους! Και ολόκληρη η ΕΕ θα βρίσκεται σε δημοσιονομική ισότητα! Βέβαια κανένας δεν απαντά στο ερώτημα του χάσματος των μισθών και του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων πολιτών. Διότι αν η Γερμανία «ακούσει» την ΕΕ και αυξήσει περεταίρω τους μισθούς της, ο μέσος μισθός της θα πάει από τα περίπου 4000 ευρώ (που βρίσκεται σήμερα,) πχ στα 6000 ευρώ. Παράλληλα αν η Ελλάδα «ακούσει» την ΕΕ και μειώσει περεταίρω της μισθούς της, ο μέσος μισθός από τα περίπου 1000 ευρώ που βρίσκεται σήμερα, θα πάει πχ στα 600 ευρώ. Δηλαδή κατά τον κ. Αντόρ, θα έχουμε «δημοσιονομική ισότητα» στην ΕΕ, με τους πολίτες του ενός κράτους μέλους να πληρώνονται μισθούς 10 φορές υψηλότερους, από τους μισθούς ενός δεύτερου κράτους μέλους!
Η μόνη λογική εξήγηση για την παραπάνω παραδοξότητα είναι ότι η ΕΕ και οι φωστήρες της έχουν βαλθεί συνειδητά να δημιουργήσουν «χώρες – είλωτες», εντός της ΕΕ. Ώστε οι μεγάλες ευρωπαϊκές βιομηχανίες να βρίσκουν φθηνά εργατικά χέρια εντός της ΕΕ, χωρίς να υποχρεώνονται να μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στην Κίνα και την Ινδία και να υπόκεινται στους αντίστοιχους δασμούς (εκτίμηση που υιοθετεί ο γράφων). Αυτό βέβαια δεν είναι τίποτα περισσότερο από ξεκάθαρη υποτέλεια κάποιων ευρωπαϊκών λαών, σε κάποιους άλλους. Είναι ο απόλυτος και τυπικός διαχωρισμός σε «εργάτες» και «αφεντικά» εντός της ΕΕ. Αν όμως δεν ισχύει, τότε σαφώς ο κ. Αντόρ και οι λοιποί ευρωπαίοι φωστήρες χρειάζονται επειγόντως μαθήματα βασικών οικονομικών.
Παύλος Κιλίντζης
pkilintzis@gmail.com
