Δεν θα συμπληρώσει έκτο χρόνο η κυβέρνηση της ΝΔ

Συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια της «νέας διακυβέρνησης» και είναι μια καλή ευκαιρία να καταγράψει κανείς τα όσα υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν και δεν έκαναν, καθώς επίσης και τα όσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει. Δύσκολο το εγχείρημα, μεγάλη η λίστα για όλα αυτά, πολύ μεγάλη.
Ας κάνουμε τότε κάτι άλλο: ας καταγράψουμε τι έγινε όλα αυτά τα πέντε χρόνια. Εδώ τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Μία και μόνο λέξη αρκεί ως πρώτη απάντηση: δεν έγινε τίποτα, απολύτως τίποτα. Όμως αυτή είναι η εύκολη απάντηση και είναι μια λάθος απάντηση. Όποιος ισχυριστεί ότι απλώς δεν έγινε τίποτα όλα αυτά τα πέντε χρόνια βλέπει μόνο τη μισή αλήθεια, βλέπει τα πράγματα μηχανιστικά και τεχνοκρατικά.
Πράγματι, κάποιος που θα προσπαθήσει να απαριθμήσει τα έργα αυτής της κυβέρνησης δεν θα βρει τίποτα. Από πλευράς έργων ο χρόνος σταμάτησε στο 2004. Ας προσπαθήσει να μας πει κάποιος τι νέο έγινε στο Νομό μας όλα αυτά τα πέντε χρόνια; Προχώρησε κάτι στο επίπεδο των έργων υποδομής; Ολοκληρώθηκε ο κόμβος των Κοίλων; Ναι, άνοιξε για δυό – τρεις μήνες και ξανάκλεισε γιατί έγινε για το θεαθήναι μόνο ένα μέρος αυτού που έπρεπε να γίνει. Έγινε ο δρόμος Κοζάνης – Σερβίων; Όχι, αλλά κάποιοι λένε ότι θα είναι έτοιμος των Ιούνιο, άραγε όμως για ποιόν Ιούνιο μιλάνε, για αυτόν που έρχεται σε τρεις μήνες ή για κάποιον άλλο Ιούνιο, άλλου χρόνου; Έγιναν οι δύο Σταθμοί Εξυπηρέτησης Αυτοκινήτων (ΣΕΑ) Πολυμύλου και Σιάτιστας; Ούτε καν ξεκίνησαν. Έγινε τίποτα για την ανάπτυξη της λίμνης Πολυφύτου, την ανάπτυξη του Βοΐου, τη δημιουργία Τεχνολογικού Πάρκου Εορδαίας; Εκείνο το περίφημο χιονοδρομικό στο Βελβεντό, οι Ελβετοί επενδυτές, τα λίφτ, τα τελεφερίκ, πού είναι όλα αυτά; Τώρα πια δεν βρίσκονται ούτε καν στη φαντασία του κου Λεούδη.
Τίποτα λοιπόν, απολύτως τίποτα εδώ και πέντε χρόνια. Δυστυχώς όμως αυτή είναι η αισιόδοξη πλευρά των πέντε χρόνων διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Μακάρι το πρόβλημα να ήταν το ότι δεν έκανε τίποτα. Η αλήθεια είναι πολύ χειρότερη και τη βιώνουν καθημερινά οι πολίτες του Νομού μας και όλης της Ελλάδας. Συρρίκνωση, απαξίωση, υποχώρηση και διάλυση χαρακτηρίζουν όλους τους τομείς του κράτους και της οικονομίας σήμερα. Μαζί με αυτά υπάρχει το στυλ διακυβέρνησης που χαρακτηρίζεται από αναλγησία, ψέματα, παραποίηση της αλήθειας, μιζέρια, κακομοιριά, κουτοπηνηριά, οκνηρία και αμεριμνησία.
Πάνω από όλα όμως η επικοινωνία, που έχει αναγορευτεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό σε υπέρτατη τέχνη. Κινήσεις χεριών και σώματος που θέλουν να δείξουν πυγμή και αποφασιστικότητα και φρύδια που σμίγουν με οργή έναντι πραγματικών και φανταστικών αντιπάλων. Και όποτε γίνεται κάτι, όποτε ξεσπάει κάποιο σκάνδαλο, έχουμε διαρροές του τύπου «ο πρωθυπουργός είναι θυμωμένος». Οι πρωθυπουργοί δεν θυμώνουν λες και κάνουν συζήτηση στο καφενείο ή δεν τους αρέσει ο τρόπος που ο προπονητής της ομάδα τους στήνει την ομάδα. Οι πρωθυπουργοί κυβερνούν με ψυχραιμία και ασχολούνται με την επίλυση των προβλημάτων. Επιλύουν τα προβλήματα και ανακοινώνουν τη λύση τους. Αντίθετα, αυτή η κυβέρνηση δεν έλυσε ούτε ένα πρόβλημα εδώ και πέντε χρόνια. Έχουμε συνεχώς λέξεις όπως «θωρακίζουμε», «ενισχύουμε», «σχεδιάζουμε», «επιλύουμε» και άλλα ηχηρά παρόμοια όλα σε χρόνο διαρκή ενεστώτα και τίποτα σε χρόνο παρατατικό, αφού τίποτα δεν τελειώνει. Ακούμε διαρκώς τους υπουργούς να λένε ότι πρέπει να ανασκουμπωθούμε, πρέπει να δουλέψουμε, πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα, πρέπει να είμαστε κοντά στον πολίτη. Ε, κάντε τα λοιπόν κάποτε, πέντε χρόνια γιατί δεν τα κάνετε όλα αυτά;
Η μεγάλη λοιπόν ζημιά για τον τόπο δεν ήταν ότι δεν έγινε απολύτως τίποτα από πλευράς έργων αλλά ότι έγιναν τόσα πολλά ώστε να εξαθλιωθεί το ύφος της εξουσίας και το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό κλίμα στη χώρα. Το χειρότερο είναι ότι οι προσδοκίες των πολιτών έχουν πιάσει πάτο. Αυτό που κινητοποιεί μια χώρα είναι οι προσδοκίες του λαού, η ελπίδα για το καλύτερο. Η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να μηδενίσει τις προσδοκίες των πολιτών όλα αυτά τα χρόνια και τώρα με τη διεθνή κρίση στο αποκορύφωμά της βγαίνει ο πρωθυπουργός και περιγράφει με τα πιο μαύρα χρώματα το μέλλον του τόπου. Καμία ελπίδα, καμία προοπτική και φυσικά για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου που δεν του έδωσε συναίνεση σε αυτά τα θολά, αόριστα και γενικόλογα περίφημα έξι σημεία.
Για παράδειγμα το έκτο σημείο ότι δηλαδή τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πρέπει να ενθαρρύνουν κινητοποιήσεις των εργαζομένων που προκαλούν κοινωνική αναταραχή. Ποιός ορίζει τι είναι και πότε έχουμε κοινωνική αναταραχή; Εάν (ακραίο παράδειγμα) κόψουμε στη μέση το μισθό των εργαζομένων και αυτοί αντιδράσουν τότε έχουμε κοινωνική αναταραχή; Ή μήπως δεν πρέπει να πει τίποτα το ΠΑΣΟΚ; Δηλαδή ζήτησε ο πρωθυπουργός να συμμαχήσουν όλοι ενάντια στους εργαζόμενους και αυτό είναι συναίνεση. Και την άλλη μέρα βγήκε και με το συνηθισμένο θυμωμένο ύφος έπαιξε την ίδια γνωστή παράσταση στη βουλή. Όλα για το θεαθήναι.
Όλη αυτή η κατάσταση μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει καταπληκτικό υλικό για θεατρικές κωμωδίες του μέλλοντος, όπου ο θεατής με την απόσταση ασφαλείας που θα τον χωρίζει από το σήμερα θα μπορεί να γελάει με την ψυχή του απολαμβάνοντας τα έργα και τις ημέρες της πλέον ανίκανης κυβέρνησης όλων των εποχών. Αυτά όμως είναι στο μακρινό μέλλον, όταν οι τραγικές συνέπειες αυτής της κυβέρνησης θα έχουν εκλείψει και αφού πρώτα ο ελληνικός λαός καταβάλλει για πολλά χρόνια σκληρό τίμημα. Σήμερα τα πράγματα δεν είναι καθόλου κωμικά, αντίθετα είναι εξόχως τραγικά και γίνονται τραγικότερα κάθε μέρα που περνάει. Αυτός είναι και ο λόγος που o Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αυριανός πρωθυπουργός ζητάει άμεσα εκλογές. Γιατί κάθε μέρα που η Νέα Δημοκρατία μένει στην κυβέρνηση μας πηγαίνει όλο και πιο βαθιά σε μια πρωτόγνωρη ύφεση και κρίση, όχι μόνο οικονομική, αλλά πάνω από όλα θεσμική και κοινωνική.