Η επιστολή της Ντίλαν Φάροου, οι κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση και όλες οι πλευρές μιας υπόθεσης που βοηθούν να έχουμε πιο σφαιρική άποψη για το θέμα, πριν καταδικάσουμε τον κοσμαγάπητο σκηνοθέτη.
11 χρόνια μετά τις βαριές κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση, η θετή κόρη του Woody Allen, Dylan Farrow, παίρνει την πρωτοβουλία και στέλνει ειδική επιστολή στους New York Times, εκφράζοντας για πρώτη φορά δημόσια τη θέση της (ως θύμα) σε ένα ζήτημα που έχει διχάσει την κοινή γνώμη.
Ακολουθεί η επιστολή:
Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία του Woody Allen; Πριν απαντήσετε, θα πρέπει να γνωρίζετε τα εξής:
Όταν ήμουν 7 χρονών, ο Woody Allen με πήρε από το χέρι σε μία σκοτεινή σαν ντουλάπα σοφίτα, στο δεύτερο όροφο του σπιτιού μας. Μου είπε να ξαπλώσω μπρούμυτα και να παίξω με το ηλεκτρικό τρενάκι του αδελφού μου. Τότε μου επιτέθηκε σεξουαλικά. Ενώ το έκανε μου μιλούσε και μου ψυθίριζε ότι ήμουν καλό κορίτσι, ότι αυτό ήταν το μυστικό μας και μου υποσχέθηκε ότι θα πηγαίναμε στο Παρίσι και θα γινόμουν αστέρι στις ταινίες του. Θυμάμαι να εστιάζω το βλέμμα μου στο τρενάκι καθώς αυτό έκανε κύκλους γύρω από τη σοφίτα. Από εκείνη την ημέρα και μετά μου είναι δύσκολο να βλέπω τρενάκια.
Από τότε που μπορούσα να θυμάμαι, ο πατέρας μου έκανε πράγματα που δεν μου άρεσαν. Δεν μου άρεσε το πόσο συχνά με έπαιρνε μακριά από τη μαμά μου, τα αδέλφια και τους φίλους μου για να είμαι μόνη μαζί του. Δεν μου άρεσε όταν έχωνε τον αντίχειρά του στο στόμα μου. Δεν μου άρεσε όταν έπρεπε να ξαπλώνω στο κρεβάτι μαζί του κάτω από τα σεντόνια ενώ φορούσε μόνο τα εσώρουχά του. Δεν μου άρεσε όταν έβαζε το κεφάλι του στη γυμνή μου αγκαλιά και τον ένιωθα να εισπνέει και να εκπνέει. Κρυβόμουν κάτω από τα κρεβάτια ή κλειδωνόμουν στο μπάνιο για να αποφεύγω αυτές τις συναντήσεις, αλλά με έβρισκε πάντα. Αυτά τα πράγματα συνέβαιναν τόσο συχνά, τόσο επιμελώς κρυμμένα από τη μητέρα μου που θα με προστάτευε αν τα γνώριζε, που σχεδόν μου έμοιαζαν φυσιολογικά. Σκεφτόμουν πως κάπως όλοι οι πατεράδες έδειχναν την αγάπη στις κόρες τους. Αυτό που συνέβη όμως στη σοφίτα έμοιαζε διαφορετικό. Δεν μπορούσα πλέον να το κρατήσω μυστικό.
Όταν ρώτησα τη μαμά μου αν κι ο πατέρας της της έκανε όσα μου έκανε ο Γούντι Άλλεν, πραγματικά δεν γνώριζα την απάντηση. Επίσης, δεν γνώριζα το χαμό που θα ακολουθούσε. Δεν περίμενα ότι ο πατέρας μου θα χρησιμοποιούσε τη σχέση με την αδελφή μου για να καλύψει την κακοποίηση που είχα υποστεί. Δεν περίμενα ότι θα κατηγορούσε τη μητέρα μου ότι μου φύτεψε στο μυαλό την ιστορία στο μυαλό κι ότι θα την αποκαλούσε ψεύτρα που με υπερασπίστηκε.
Δεν περίμενα ότι θα έπρεπε να πω και να ξαναπώ την ιστορία μου από τον ένα γιατρό στον άλλο, και που με πίεζαν για να δουν αν έλεγα ψέματα εξαιτίας μίας δικαστικής διαμάχης που δεν καταλάβαινα. Κάποια στιγμή η μητέρα μου μου είπε ότι δεν θα υπήρχε πρόβλημα αν έλεγα ψέματα, κι ότι θα μπορούσα να τα πάρω όλα πίσω. Δεν μπορούσα. Ήταν όλα αλήθεια. Αλλά οι κατηγορίες εναντίον ενός ισχυρού είναι δύσκολο να τις αποδεχθούν. Υπήρχαν ειδικοί έτοιμοι να αρνηθούντην αξιοπιστία μου. Υπήρχαν γιατροί έτοιμοι να εναντιωθούν σ’ ένα κακοποιημένο παιδί.
Αφού ο πατέρας μου έχασε το δικαίωμα του να με βλέπει, η μητέρα μου δεν θέλησε να τον κυνηγήσει δικαστικά, παρά τις πιθανές αποδείξεις που είχε βρει η Πολιτεία του Κονέκτικατ, και αυτό , σύμφωνα με τα λόγια του κατηγόρου, λόγω της εύθραυστης κατάστασης του “παιδιού θύματος”. Ο Γούντι Άλλεν δεν καταδικάστηκε ποτέ για κανένα έγκλημα. Το ότι γλίτωσε από αυτά που έκανε με στοίχειωσε καθώς μεγάλωνα. Είχα τύψεις που του είχα επιτρέψει να είναι κοντά σε άλλα κοριτσάκια. Έτρεμα στην ιδέα να με αγγίζουν οι άντρες. Ανέπτυξα διατροφική διαταραχή. Άρχισα να κόβω τον εαυτό μου. Το μαρτύριο χειροτέρεψε εξαιτίας του Χόλιγουντ. Όλοι εκτός από λίγους σπουδαίους ανθρώπους (τους ήρωές μου) έκαναν τα στραβά μάτια. Για τους περισσότερους ήταν εύκολο να αποδεχθούν την ασάφεια, να πουν “ποιος ξέρει τι έγινε στ’ αλήθεια” και να υποκριθούν ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Ηθοποιοί τον εκθείασαν σε απονομές βραβείων. Τα κανάλια τον πρόβαλλαν στην TV.Οι κριτικοί τον έβαλαν στα περιοδικά. Κάθε φορά που έβλεπα το πρόσωπο του βιαστή μου -σε κάποια αφίσα, σε t-shirt, στην τηλεόραση- έκρυβα τον πανικό μου, μέχρι να βρω ένα μέρος που θα ήμουν μόνη μου και όπου θα κατέρρεα.
Την περασμένη εβδομάδα, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του Άλλεν για ένα ακόμη Όσκαρ. Αλλά αυτή τη φορά αρνήθηκα να καταρρεύσω. Για τόσο καιρό η αποδοχή που είχε ο Γούντι Άλλεν με έκανε να σιωπώ. Ένιωθα ότι ήταν μία προσωπική επίπληξη, σαν τα βραβεία και τα καλά λόγια να είναι ένας τρόπος για να μου πουν να το βουλώσω και να τον αφήσω ήσυχο. Αλλά όσοι έχουν βίωσει σεξουαλική κακοποίηση – που με βοήθησαν, με υποστήριξαν στην απόφασή μου να ξεπεράσω τους φόβους μου ότι θα με πουν ψεύτρα, ότι θα μου πουν πως οι αναμνήσεις μου δεν είναι αληθινές.- μου έδωσαν λόγους για να μην παραμείνω σιωπηλή, απλά για να μάθουν και ότι δεν χρειάζεται να παραμείνουν σιωπηλοί κι αυτοί.
Σήμερα, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Είμαι παντρεμένη και ευτυχισμένη. Έχω την υποστήριξη των υπέροχων αδερφών μου. Έχω μια μητέρα που βρήκε μέσα της τεράστια δύναμη για να μας σώσει απ’ το χάος που ένας κυνηγός έφερε στο σπίτι μας.
Αλλά άλλοι είναι ακόμα φοβισμένοι, ευάλωτοι και προσπαθούν να βρουν το κουράγιο να πουν την αλήθεια. Το μήνυμα που στέλνει το Χόλιγουν έχει γι’ αυτούς μεγάλη σημασία.
Κι τι θα γινόταν αν ήταν το παιδί σου, Cate Blanchett; Louis CK; Alex Baldwin; Κι αν ήσουν εσύ, Emma Stone; Ή εσύ Scarlett Johansson; Με ήξερες όταν ήμουν κοριτσάκι, Diane Keaton. Με ξέχασες;
Ο Woody Allen είναι η ζωντανή απόδειξη της αδιαφορίας της κοινωνίας για τους επιζώντες σεξουαλικών επιθέσεων.
Οπότε, φανταστείτε την επτάχρονη κόρη σας να οδηγείται σε μια σοφίτα, από τον Woody Allen. Φανταστείτε την να ξοδεύει μια ολόκληρη ζωή να ανακατεύεται όταν ακούει το όνομά του. Φανταστείτε έναν κόσμο που βραβεύει το βιαστή της.
Τα φαντάζεστε όλα αυτά;
Τώρα, ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία του Γούντι Άλλεν;
.
.
.
.
.
Η εν λόγω επιστολή, όπως πολύ εύλογα θα περίμενε κανείς, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και ενστάσεων.
Μεταξύ αυτών, το tweet του (αναφερόμενου και στην επιστολή) ηθοποιού Alex Baldwin ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Τι στο καλό συμβαίνει με εσάς και πιστεύετε πως όλοι πρέπει να σχολιάσουμε τον προσωπικό αγώνα της οικογένειας; Δηλαδή, ξέρετε ποιος είναι ένοχος; Ποιος λέει ψέματα; Το ξέρετε προσωπικά αυτό; Ψεύδεστε εάν πιστεύετε πως έχω εγώ, η οποιοσδήποτε άλλος outsider, θέση στο ζήτημα αυτής της οικογένειας».
Η Cate Blanchett με τη σειρά της απάντησε πιο συγκρατημένα στις ερωτήσεις που της τέθηκαν σχετικά με το ζήτημα αναφέροντας «Προφανώς πρόκειται για ένα διαρκές και επίπονο οικογενειακό δράμα και ελπίζω να καταλήξουν σε κάποιου είδους απόφαση και ειρήνη».
Κάποιοι δεν δίστασαν να κατηγορήσουν το σκηνοθέτη και να αναφερθούν σε αυτόν με ηχηρούς τίτλους και χαρακτηρισμούς όπως «παιδεραστής» και «ανώμαλος» ενώ άλλοι κάνουν λόγο για διαστρέβλωση της αλήθειας και ψευδείς κατηγορίες που σκοπό έχουν να βλάψουν τη φήμη και το κύρος του σκηνοθέτη, και μάλιστα σε μία κρίσιμη περίοδο που ο ίδιος είναι ο υποψήφιος για Όσκαρ.
Στη συνέχεια ο δικηγόρος του Woody Allen, Elkan Abramowitz προχώρησε στην επίσημη απάντηση στο φλέγον θέμα δηλώνοντας πως «O κύριος Woody Allen διάβασε το άρθρο και το θεωρεί ψευδές και ντροπιαστικό» με το επιχείρημα πως την περίοδο των γεγονότων διεξήχθη διεξοδική έρευνα από διορισμένους εμπειρογνώμονες οι οποίοι και κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι αποδείξεις της κακοποίησης ήταν αναξιόπιστες και ελλιπείς και πως η Dylan Farrow αδυνατούσε και συνεχίζει να αδυνατεί να διακρίνει την πραγματικότητα από τη φαντασία.
Συνεχίζοντας, ο Abramowitz υπαινίχθηκε το ενδεχόμενο ψυχικής κακοποίησης της Dylan όχι από μέρους του Allen, αλλά από μέρους της ίδιας της πρώην συντρόφου του, Mia, η οποία, όπως υποστηρίζουν αρκετοί, ανάγκαζε την κόρη της Dylan να λέει και εν τέλει να πιστέψει τα ίδια της τα ψέματα. Με άλλα λόγια κάνουν λόγο για πλύση εγκεφάλου.
Τα συμπεράσματα αφήνονται στην κρίση σας.
