Αν ζούσε σήμερα ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, θα έβλεπε πως στην Ελλάδα τουλάχιστον, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που προσκυνούν την «μεγαλοσύνη» του. Που προσπαθούν να κάνουν και τους άλλους να αναπνέουν με τον δικό του «μεγαλοπρεπή» αέρα!
Διαπιστώνουμε και ενίοτε αγανακτούμε, για τις συχνά ωμές και απροκάλυπτες παρεμβάσεις «διανοουμένων», αποκαίδια της συμφοράς, που άπτονται της ιστορικής συνέχειας της φυλής μας. Είναι σαν παρεμβάσεις ξένων στα εσωτερικά μας, που μιλούν, παραμιλούν και προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για την νέα θεώρηση πραγμάτων και έχουν ως τελικό στόχο την απώλεια της εθνικής μνήμης! Μια προσεκτικά καλομελετημένη προσπάθεια, που επιδιώκει την διαμόρφωση μιας άλλης συνείδησης, μέσα από την «νέα ιστορία» τύπου Ρεπούση, Δραγώνα ή Βερέμη-ΣΚΑΙ!
«Συνωστισμός» ανθρώπων και στο Ζάλογγο κατά την καθηγήτρια γαλλικών Ρεπούση. Νέα πρόκληση μετά τον «συνωστισμό» της Σμύρνης. Μια ακόμη προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορικής πραγματικότητας από την βουλευτή ΔΗΜΑΡ και πάσης ανοησίας.
Αν αυτός ο τόπος επέζησε αιώνες τώρα, αυτό οφείλεται στην ιστορική μνήμη. Αυτό που συμβαίνει με την ΔΗΜΑΡ-Ρεπούση, είναι μια «φιλότιμη» προσπάθεια να ξαναγραφεί η ελληνική ιστορία κατά τους πόθους των παγκοσμιοποιητών. Μια επιχείρηση αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης και δυστυχώς, η προσπάθεια γίνεται από ανθρώπους που δηλώνουν… αριστεροί!
Είναι όμως αριστεροί ή απλά υπηρέτες κάποιου συγκεκριμένου σκοπού; Η αριστερά όμως γιατί τους ανέχεται, παρέχοντάς τους βουλευτική ασυλία, αμαυρώνοντας έτσι την ιστορία και τον πατριωτισμό της;
Αν πάλι κάποιοι δεν αντέχουν αυτόν τον τόπο, την ελληνική ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα και τα σύμβολά του, γιατί δεν πάνε να ζήσουν κάπου αλλού;
Το «στίγμα» για τα σημερινά μελλούμενα «έδειξε» ο Κίσινγκερ από το 1973. Δεν διαφέρει σε τίποτα εκείνη η «οδηγία», από την «νέα ιστορία» Ρεπούση, την συμφωνία Τζέμ-ΓΑΠ για τα βιβλία ιστορίας, στην πρόταση Διαμαντοπούλου για 2η γλώσσα (αγγλική) από το δημοτικό, την αλλοίωση του πληθυσμού μέσω της συμφωνίας «Δουβλίνο 2», κλπ!».
Πόσο τυχαία και η προσφώνηση της Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη στον νέο(τότε) πρόεδρο Δημοκρατίας Κάρ. Παπούλια(2005): «…Τα ελληνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν…Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα παραβιάζονται από αρχές εξουσίας πέραν των γνωστών καθιερωμένων και η Δημοκρατία θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης…»
Οι λαοί μεθοδικά αποκόπτονται από τις ρίζες τους και φαίνεται πως η «νέα» Ευρώπη «βοηθάει» προς αυτήν την κατεύθυνση. Αναφορά πάνω σε αυτό το γεγονός κάνει ο καθηγητής Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου, στο νέο του βιβλίο « Η Εθνική μας Παράδοση»: «Πριν πολλά χρόνια ένας εκ των βασικών εμπνευστών της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ονόματι Richard Condenhove Kalergi, στο βιβλίο του “Praktischer idealismus” γράφει μεταξύ άλλων, ότι «…οι κάτοικοι των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης δεν θα είναι οι παλαιοί λαοί της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά ένα είδος υπανθρώπων που θα προέρχεται από επιμιξία…Οι λαοί της Ευρώπης θα διασταυρωθούν με ασιατικές και έγχρωμες φυλές, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πολυεθνικό κοπάδι χωρίς ποιότητα και εύκολα ελεγχόμενο από την άρχουσα τάξη…».
Τί από όλα αυτά δεν γίνεται; Με την κατάργηση των «αρχαίων» και την καθιέρωση του μονοτονικού, αλλοιώθηκε η ελληνική γλώσσα. Με το «Δουβλίνο 2» η Ελλάδα έγινε «αποθήκη» λαθρομεταναστών, συρρικνώνεται δημογραφικά βοηθούσης και της οικονομικής κρίσης και γίνεται επιπλέον προσπάθεια να αλλάξει η ιστορία, τα σύμβολα, η θρησκεία και ότι την συνδέει με το παρελθόν!
Χωρίς την εθνική τους παράδοση τα έθνη θα σβήσουν, γι΄αυτό η παγκοσμιοποίηση θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και «ειδικευμένους υπαλλήλους» της, γι΄αυτό το σκοπό!
Ο ελληνισμός αφανίστηκε από Μ. Ασία, Θράκη, Αν. Ρωμυλία, Ίμβρο, Τένεδο, Β. Ήπειρο και τώρα στην Κύπρο, σε εξέλιξη το νέο αναθεωρημένο «Σχέδιο Ανάν!».
Από το 1914 άρχισε το ολοκαύτωμα του Ποντιακού Ελληνισμού. Στην Ρεπούση θα θυμίζαμε πως τότε, αρχηγός της εν Τουρκία Γερμανικής αποστολής ήταν ο Λίμαν φον Σάνδερς, ο οποίος περιοδεύων ανα την Μ.Ασία και αντιλαμβανόμενος την ευρωστία και τη δύναμη του ελληνικού στοιχείου, είπε στους τούρκους: «Αυτούς εδώ τι τους φυλάτε; Έν όσω αφήνετε αυτά εδώ (εκκλησίες, σχολεία), σεις θα είσθε οι είλωτες των ελλήνων».
Έως το 1922οι νεό-τουρκοι του Κεμάλ, με την «βοήθεια» των γερμανών φίλων τους…άφησαν στη γη του Πόντου μόνον πτώματα και ματωμένα χώματα. Πάντως ο φον Λίμαν Σάνδερς πουθενά δεν αναφέρθηκε για συνωστισμό!!!
Η σημασία της εθνικής παράδοσης, ως προς την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας είναι καίριας σημασίας, γι΄αυτό και η Παγκοσμιοποίηση προωθεί τρόπους αποδόμησης στοιχείων που έχουν σχέση με αυτό που αποκαλούμε έθνος, ιστορία, πολιτισμό, σύμβολα, ήθη και έθιμα. Ότι δηλαδή ενώνει με τους προγόνους!
Η Ελλάδα και ο ελληνισμός βιώνουν σήμερα-όχι τυχαία-την οικονομική εξαθλίωση και μια ιδιότυπη μαστροπεία πάνω σε κάθε τι που συνδέει με το παρελθόν. Συμμέτοχοι-συνένοχοι το πολιτικό και πανεπιστημιακό κατεστημένο και οι «νέο-ιστορικοί» τύπου Ρεπούση, Δραγώνα, Θάνου Βερέμη!
O WILL DURANT στο 10/τομο έργο του «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» γράφει: «Εκτός από τα μηχανήματα, δεν υπάρχει τίποτα στον αιώνιο πολιτισμό μας που να μην προέρχεται από την Ελλάδα. Σχολεία, γυμναστήρια, αριθμητική, γεωμετρία, ιστορία, ρητορική, μουσική, τραγωδία, κωμωδία, φιλοσοφία, θεολογία, σκεπτικισμός, στωϊκότητα, επικούρεια φιλοσοφία, ηθική, πολιτισμός, ιδεολογία, φιλανθρωπία, κυνισμός τυραννία, πλουτοκρατία, δημοκρατία. Δεν υπάρχει τίποτα στον ελληνικό πολιτισμό, που να μην φωτίζει τον δικό μας. Η Ελλάδα κληροδότησε στην Ευρώπη τις επιστήμες της, την φιλοσοφία της, τα γράμματά της και την τέχνη της αλλά και τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις Αμφικτιονίες της, που αποτελούν την ζωντανή βάση του πολιτισμού του σύγχρονου κόσμου. Η ελληνική επιστήμη υπήρξε το μεγαλύτερο πνευματικό κατόρθωμα της ανθρωπότητας».
Αυτή την ελληνική πραγματικότητα έχουν βάλει στο στόχαστρο οι Παγκοσμιοποιητές και την πυροβολούν με πληρωμένους μαστόρους. Αν δεν το πετύχουν, δεν θα προχωρήσουν τα σχέδια τους!
Την σημασία της εθνικής παράδοσης μας τον «θυμίζει» ο Αισχύλος, μέσα από την τραγωδία του «Αγαμέμνων»: «Ρίζης γαρ ούσης φυλλάς ίκετ΄εις δόμους σκιάν υπερτείνασα Σειρίου Κυνός». Δηλ. «διότι, όταν η ρίζα ζει, το δένδρο βγάζει φύλλα και απ΄το σπίτι επάνω μέσα στα κυνικά καύματα (στην κάψα του καλοκαιριού) την σκιά του απλώνει».
Αυτή την ρίζα θέλησαν να κόψουν οι νεότουρκοι του Κεμάλ το 1922, στη Σμύρνη και στον Πόντο, για να μιλάνε «κάποιοι» σήμερα για «συνωστισμό», χωρίς ντροπή από βουλευτικά έδρανα. Αυτή τη ρίζα που συνδέει με το παρελθόν, θέλουν να κόψουν με κάθε τρόπο!
Τα κόκκινα βουνά της Ανατολής δεν είναι έτσι μόνον από το φλογισμένο ηλιοβασίλεμα, αλλά και από το αίμα τόσων αθώων. Μια γενοκτονία που ζητάει ακόμα δικαίωση!
Διαμαντής.Θ.Βαχτσιαβάνος
