Είναι γνωστό από την ιστορία ότι η μετανάστευση, ο αποικισμός, η αποδημία των Ελλήνων αποτέλεσαν βασικές εκδηλώσεις πολιτισμού, ωραίων δημιουργιών και επιβλητικής ανόδου.
Η ιστορική πορεία του ελληνισμού είναι συνυφασμένη με την αποδημία. Στην αρχαία εποχή ο αποικισμός των Ελλήνων ήταν κανόνας ζωής. Οι Έλληνες εξαπλώθηκαν στα πέρατα του κόσμου και δημιούργησαν παντού φωτεινά κέντρα πολιτισμού, τα οποία άσκησαν μέγιστη επίδραση όχι μόνο στους ίδιους τους Έλληνες, αλλά και στην εξέλιξη της ανθρωπότητας με κοσμοϊστορικές συνέπειες.
Ελληνική αποδημία δεν είναι νοητή χωρίς την πρόοδο. Γιατί οι Έλληνες από τη χαραυγή της Ιστορίας, όπου κι αν εγκαταστάθηκαν δημιούργησαν πολιτισμό και εξύψωσαν την ανθρώπινη υπόσταση, ηθικά πνευματικά και οικονομικά. Τις ευεργετικές αυτές επιδράσεις αισθάνεται η ανθρωπότητα και μέχρι τις μέρες μας. Σήμερα συνέπεια του αρχαίου ελληνισμού αποικισμού, με τις σφύζουσες από παλμό και άνθηση ελληνικές εστίες, η ελληνική ζωή εξελίσσεται δημιουργικά στο χώρο της Μεσογείου μέχρι τον Εύξεινο πόντο, το ελληνικό πνεύμα είναι έντονο στις εκδηλώσεις των σύγχρονων λαών, οι οποίοι ζουν και αναπτύσσονται στο ίδιο ζωικό χώρο όπου θαυματούργησαν οι Έλληνες άποικοι.
Ο Ελληνικός λαός εξαπλώνεται και συσπειρώνεται δια μέσου των αιώνων και ανέρχεται και προοδεύει και ακμάζει και προχωρεί.
Το 146 π.Χ, η Ελλάδα έπεσε υποδουλωμένη στους Ρωμαίους κατακτητές αλλά επέδρασε ευεργετικά. Μνημειώδης είναι η φράση του Ρωμαίου Οράτιου. «Η Ελλάδα κατακτηθείσα από τον άγριο νικητή, κατέκτησε αυτόν τον πολιτισμό που εισήγαγε στο Αγροίκο Λάτιο».
Στα φωτοβόλα κέντρα των Ελλήνων της διασποράς της αρχαιότητας στηρίχτηκαν ο πολιτισμός και η αλκή και η ακτινοβολία των μεγάλων ιδεών και αξιών, για να οδηγηθεί η ανθρωπότητα στο σημερινό μεγαλείο της καταπληκτικής περιόδου.
Με δέος ιερό, με συγκίνηση και θαυμασμό, με εθνική ανάταση και ηθική ευφροσύνη και αγαλλίαση πρέπει να ατενίζουμε τους αδελφούς μας Έλληνες και σήμερα, οι οποίοι ζουν σ’ όλες τις χώρες του κόσμου. Είναι αυτοί που δημιουργούν μια άλλη Ελλάδα, σφριγηλή, ακμαία, πνευματικά και οικονομικά εύρρωστη, δυναμική, ανερχόμενη, προοδεύουσα και ακτινοβολούσα, έξω και μακριά από τη Μητροπολιτική Ελλάδα.
Οι απόδημοι Έλληνες αποτελούν φορείς πολιτισμού και προόδου. Η εθνική πίστη και η χριστιανική τους αρετή είναι η δίδυμη μεγαλουργός δύναμη η οποία τους οδηγεί στη δημιουργική δράση και στην επιτυχία. Από την εθνική συνείδησή τους αντλούν τη ζωτικότητα για να δημιουργούν την πιο μεγαλειώδη και θαυμαστή πραγματικότητα. Το φαινόμενο αυτό κατ’ εξοχή ελληνικό μπορεί να έχει την ερμηνεία του μόνο στην αστείρευτη δραστηριότητα και την αλκή της ιστορικής μας φυλής. Και έχει ασφαλώς δίκαιο ο επικεφαλής Αμερικανός πολιτικός Άβερελ Χάριμαν, ο οποίος τόνισε σε ομιλία του παλιότερα: «Εσείς οι Έλληνες της Αμερικής είσθε τόσο καλύτεροι Αμερικανοί πολίτες, όσο περισσότερο αγαπάτε την Ελλάδα».
Πολύ νωρίτερα στις 22 Φεβρουαρίου 1910 ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Θεόδωρος Ρούζβελτ σε εκφωνηθέντα δημόσια λόγο του είπε με έμφαση τα ακόλουθα: «Εμείς οι Αμερικανοί δίνουμε την κατάρα μας σε κάθε ξένο ο οποίος ενώ έρχεται στη χώρα μας για να έχει πόρους διαβίωσης, στρέφει τα βλέμματά του προς τα πίσω προς τη γενέτειρά του. Δίνουμε σ’ αυτόν την κατάρα να πάθει ό, τι έπαθε η γυναίκα του Λωτ στα Σόδομα και Γόμορα. Από την κατάρα αυτή φρονώ αδίστακτα πως πρέπει να εξαιρέσουμε τους Έλληνες οι οποίοι δικαιούνται όχι μόνο να στρέψουν τα βλέμματά τους προς τα εκεί αλλά και να επιστρέψουν στον ένδοξο τόπο της γενέτειρας Πατρίδας τους, όταν θέλουν και όσοι θέλουν να το πραγματοποιήσουν».
Οι Έλληνες παντού είναι συμπαθείς, σ’ όλες τις χώρες όπου ζουν και εργάζονται. Και εκδηλώνουν της αγάπη τους και τη στοργή τους προς την Ελλάδα, πάντα με υπερήφανο το πύρωμα της εθνικής έξαρσης στην ψυχή τους, για να υπηρετούν, να ευεργετούν, να βοηθούν, να ωφελούν αυτή με κάθε τρόπο. Δεν υπάρχει χώρα η επικράτεια, αλλά οποιαδήποτε μικρή περιοχή του κόσμου στην οποία να μη ζουν Έλληνες. Από την Αλάσκα και τον Καναδά, ως τη γη του Πυρός, την Αργεντινή και τη Χιλή στο νέο κόσμο, από την Αίγυπτο ως το Καίηπ Τάουν, από το Κογκό ως το Αντέμ, από τις ακτές του ανατολικού Αιγαίου ως την Ιαπωνία, στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία μέχρι τα συμπλέγματα των έξι χιλιάδων νησιών του Σολομώντος και σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ζουν και υπάρχουν και εργάζονται και δημιουργούν Έλληνες.
Στις Ηνωμένες πολιτείες και στη Λατινική Αμερική ξεπερνούν τα 4.000.000 Έλληνες ομογενείς που ζουν και προοδεύουν και προβάλλουν τα αιτήματα και τα δίκαια των Ελλήνων στην κεντρική τους κυβέρνηση. Είναι παντού οργανωμένοι υπό τη θερμουργό πνοή και καθοδήγηση της ορθόδοξης εκκλησίας σε κοινότητες, με εκκλησίες, σχολεία, σωματεία, αγαθοεργούς συλλόγους, ομοσπονδίες, με πολιτιστικά κέντρα. Αυτές οι ελληνικές κοινότητες αποτελούν τις ακραίες προφυλακές των ελληνοχριστιανικών μας ιδανικών στα πέρατα της οικουμένης. Κάθε ελληνοχριστιανική κοινότητα του εξωτερικού είναι φάρος που φωτίζει, είναι κινητήρια δύναμη παντοτινή, είναι πόλος έλξης για τη συγκέντρωση και την έξαρση, για τη διατήρηση και την εξάπλωση και την κυριαρχία του Ελληνισμού.
Ο αριθμός των Ελλήνων στη Γερμανία πλησιάζει τις 400.000 και κατάγονται οι περισσότεροι από τη Βόρειο Ελλάδα. Η εθνική και πολιτιστική δραστηριότητα των Ελλήνων είναι υποδειγματική ή δε εξέλιξη στα γράμματα και τις τέχνες των Ελλήνων των νεότερων γενιών είναι εντυπωσιακή.
Όλοι οι απόδημοι Έλληνες ζουν την Ελλάδα στον υπερθετικό βαθμό, και σφυρηλατούν κάθε μέρα τους δεσμούς, με τους αδελφούς τους στη γενέτειρά μας. Κάθε Έλληνας που ζει στην ξένη είναι φερέπατρις.
Έχει στο νου του και μέσα στην ψυχή του την Ελλάδα.
Οι Αμερικανοί συναρπάζονται από το ηθικό θέσπισμα της Αντιγόνης του Σοφοκλή «ούτε συνέχθειν αλλά συμφιλείν έφφυν». Δηλαδή, πλάστηκα να αγαπώ και όχι να μισώ. Η διάσημη αυτή φράση είναι γραμμένη σε δύο πανεπιστήμια της Αμερικής και διδάσκεται στα φιλοσοφικά μαθήματα.
Η αγάπη των Αμερικανών προς τους Έλληνες φαίνεται ολοκάθαρα στους λόγους του διαπρεπούς νομομαθούς και δημοσιογράφου Ντάρροου, ο οποίος απευθυνόμενος προς την Αμερικανική Γερουσία είπε τούτο το βαρυσήμαντο: «Αντί να αγωνιζόμαστε να κάνουμε τους Έλληνες Αμερικανούς, είναι απείρως προτιμότερο και κοινωνικά λυσιτέστερο, αν καταβάλουμε φροντίδες, για να κάνουμε τους Αμερικανούς Έλληνες».
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
