Είναι γνωστό από την ιστορία, ότι η μετανάστευση, ο αποικισμός, η αποδημία των Ελλήνων αποτέλεσαν βασικές εκδηλώσεις πολιτισμού, ωραίων δημιουργιών και επιβλητικής ανόδου.
Η ιστορική πορεία του Ελληνισμού είναι συνυφασμένη με την αποδημία. Στην αρχαία εποχή ο αποικισμός των Ελλήνων ήταν κανόνας ζωής. Οι Έλληνες εξαπλώθηκαν στα πέρατα του κόσμου και δημιούργησαν παντού φωτεινά κέντρα πολιτισμού, τα οποία άσκησαν μεγάλη επίδραση μόνο για τους ίδιους τους Έλληνες, αλλά και για την εξέλιξη της ανθρωπότητας με συνέπειες κοσμοϊστορικές.
Ελληνική αποδημία δεν είναι νοητή χωρίς πρόοδο. Γιατί οι Έλληνες από τη χαραυγή της ιστορίας όπου κι αν πήγαν για να εγκατασταθούν, δημιούργησαν πολιτισμό και ανέπτυξαν την ανθρώπινη υπόσταση ηθικά, πνευματικά και οικονομικά. Τις ευεργετικές αυτές επιδράσεις αισθάνεται η ανθρωπότητα και μέχρι τις μέρες μας. Σήμερα εξαιτίας του αρχαίου Ελληνικού αποικισμού, με τις σφύζουσες από παλμό και άνθηση Ελληνικές εστίες, τότε η Ελληνική ζωή εξελισσόταν δημιουργικά στο χώρο του Μεσογείου και τον Εύξεινο πόντο, το ελληνικό πνεύμα είναι έντονο στις εκδηλώσεις των σύγχρονων λαών και των ανθρώπων οι οποίοι ζουν και αναπτύσσονται στον ίδιο ζωτικό χώρο όπου θαυματούργησαν οι Έλληνες άποικοι.
Ο Ελληνικός λαός εξαπλώνεται και συσπειρώνεται δια μέσου των αιώνων και ανέρχεται και προοδεύει και ακμάζει και προχωρά.
Το 146 π.Χ η Ελλάς έπεσε για να υποδουλωθεί στους Ρωμαίους κατακτητές, αλλά επέδρασε ευεργετικά. Αξέχαστη είναι η φράση του Ρωμαίου Ορατίου. Η Ελλάδα κατακτηθείσα από τον άγριο νικητή, κατέκτησε αυτόν με τον πολιτισμό που έφερε στο αγροίκο Λάτιο. Παντού και πάντοτε το Ελληνικό πνεύμα καταύγασε τις ψυχές των κοινωνιών. Στα φωτοβόλα κέντρα των Ελλήνων της Διασποράς της αρχαιότητας, στηρίχθηκαν ο πολιτισμός, η αλκή και η ακτινοβολία των μεγάλων ιδεών και αξιών, για να οδηγηθεί η ανθρωπότητα στο σημερινό μεγαλείο της καταπληκτικής προόδου.
Με δέος ιερό, με συγκίνηση και θαυμασμό, με εθνική ανάταση και ηθική αγαλλίαση πρέπει να ατενίζουμε τους αδελφούς μας Έλληνες και σήμερα οι οποίοι ζουν σ’ όλες τις χώρες του κόσμου. Είναι αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν μια άλλη Ελλάδα ακμαία πνευματικά και οικονομικά εύρωστη, δυναμική, ανερχόμενη, προοδεύουσα και ακτινοβολούσα έξω και μακριά από τη Μητροπολιτική Ελλάδα.
Οι απόδημοι Έλληνες και τώρα είναι φορείς πολιτισμού και προόδου. Η Εθνική πίστη και η χριστιανική τους αρετή είναι δίδυμη μεγαλουργός δύναμη, η οποία τους οδηγεί στη δημιουργική δράση και στην επιτυχία.
Από την εθνική τους συνείδηση αντλούν τη ζωτικότητα για να δημιουργούν την πιο μεγαλειώδη και θαυμαστή πραγματικότητα. Το φαινόμενο αυτό που είναι κατ’ εξοχή ελληνικό, μπορεί να έχει ερμηνεία του μόνο στην αστείρευτη δραστηριότητα και την άλκη της ιστορικής μας φυλής. Και έχει ασφαλώς δίκαιο ο επιφανής Αμερικανός πολιτικός Αβερέλ Χάριμαν, ο οποίος τόνισε σε ομιλία του πριν από χρόνια.
«Εσείς οι Έλληνες της Αμερικής είσθε τόσο καλύτεροι Αμερικανοί, όσο περισσότερο αγαπάτε την Ελλάδα».
Πολύ παλιότερα στις 22 Φεβρουαρίου 1910, δηλαδή πριν από 100 χρόνια, ο τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Θεόδωρος Ρούζβελτ σε εκφωνηθέντα δημόσια λόγο του είπε τα εξής :
«Εμείς οι Αμερικανοί δίνουμε την κατάρα μας σε κάθε ξένο, ο οποίος ενώ έρχεται στη χώρα μας, για να έχει πόρους διαβίωσης, στρέφει τα βλέμματά του, προς τα πίσω, προς τη γενέτειρά του. Δίνουμε σε αυτόν την κατάρα να πάθει ότι έπαθε η γυναίκα του Λώτ στα Σόδομα και τα Γόμορα. Από την κατάρα αυτή φρονώ αδίστακτα πως πρέπει να εξαιρέσουμε τους Έλληνες οι οποίοι δικαιούνται όχι μόνο να στρέψουν τα βλέμματά τους προς τα εκεί, αλλά και να επιστρέψουν στον ένδοξο τόπο της γενέτειρας Πατρίδας τους, όταν θέλουν και όσοι θέλουν να το πραγματοποιήσουν».
Οι Έλληνες παντού είναι συμπαθείς, σ’ όλες τις χώρες όπου ζουν και εργάζονται. Και εκδηλώνουν της αγάπη τους και τη στοργή τους προς την Ελλάδα, πάντα με υπερήφανο το πύρωμα της εθνικής έξαρσης στην ψυχή τους, για να υπηρετούν, να ευεργετούν, να βοηθούν, να ωφελούν αυτή με κάθε τρόπο. Δεν υπάρχει χώρα η επικράτεια, αλλά οποιαδήποτε μικρή περιοχή του κόσμου στην οποία να μη ζουν Έλληνες. Από την Αλάσκα και τον Καναδά, ως τη γη του Πυρός, την Αργεντινή και τη Χιλή στο νέο κόσμο, από την Αίγυπτο ως το Καίηπ Τάουν, από το Κογκό ως το Αντέμ, από τις ακτές του ανατολικού Αιγαίου ως την Ιαπωνία, στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ζουν και υπάρχουν και εργάζονται και δημιουργούν Έλληνες. Αυτές οι Ελληνικές κοινότητες αποτελούν τις ακραίες προφυλακές Των Ελληνοχριστιανικών μας ιδανικών στα πέρατα της οικουμένης. Κάθε Ελληνοχριστιανική κοινότητα του εξωτερικού είναι φάρος που φωτίζει, είναι κινητήρια δύναμη αέναη, είναι πόλος έλξης για τη συγκέντρωση, την διατήρηση, την εξάπλωση και την κυριαρχία του Ελληνισμού. Κάθε Έλληνας που ζει στην ξένη είναι φερέπατρις, έχει στο νου του και μέσα στην ψυχή του την Ελλάδα.
Τόση ήταν η εκτίμηση των ξένων για τους Έλληνες, ιδίως στην Αμερική, όπως διαφαίνεται από τον βαρυσήμαντο λόγο του Κλάρενς Ντάρροου, στην Αμερικανική Γερουσία.
«Αντί να αγωνιζόμαστε να κάνουμε τους Έλληνες Αμερικανούς είναι άπειρα προτιμότερο και κοινωνικά ωφέλιμο, εάν καταβάλουμε φροντίδες, για να κάνουμε τους Αμερικανούς Έλληνες».
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
