του Μελά Γιαννιώτη,
Προέδρου της
«Ένωσης Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος»
και του Ομίλου
«ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ».
Στις 25 Νοεμβρίου 2009 ψηφίσθηκε η πολυσυζητημένη Οδηγία 2009/138/ΕΚ και δημοσιεύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2009 στην επίσημη εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων το κείμενό της, που αποτελείται από 312 άρθρα, 6 παραρτήματα με πίνακες καταργούμενων δεκάδων άλλων Κοινοτικών Οδηγιών και πολυσέλιδο πίνακα προθεσμιών ενσωμάτωσης στο Εθνικό Δίκαιο, άλλων και αμέτρητων Οδηγιών.
Πρόκειται δηλαδή για μία ογκώδη και περιπλοκώδη Οδηγία, που μόνον η απλή ανάγνωση απαιτεί όχι μόνον μεγάλο χρόνο, αλλά κυρίως εξειδικευμένες γνώσεις πολλών ειδικοτήτων και επιστημών. Όλα αυτά δείχνουν και βεβαιώνουν ότι το περιεχόμενό της αφορά πολύ σημαντικό και πραγματικά δυσεπίλυτο θέμα, πολλών και ισχυρών συγκρουόμενων συμφερόντων και πιέσεων.
Και πράγματι, παρόμοιο είναι το τεράστιο θέμα της φερεγγυότητας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων, που, πέραν της καθαρά οικονομικής του πλευράς και του εξ αυτού γνωστού και συνήθως αθέμιτου και πονηρού ανταγωνισμού επιβολής συμφερόντων, υπάρχει το ακόμη πολύ σοβαρότερο μέρος του έντονα κοινωνικού χαρακτήρα, που οφείλει να έχει και να επιτελεί η κάθε ασφαλιστική επιχείρηση (αυτό ενδιαφέρει και αφορά το κάθε κοινωνικό σύνολο των πολιτών και καταναλωτών), άμεσα συνδεδεμένου και με το εθνικό συμφέρον κάθε κράτους.
Τα δύο τελευταία, αλλά πρώτιστης αξίας και σημασίας για την κάθε χωριστή κοινωνία και χώρα, παραμένουν αφώτιστα και αποκρυβόμενα για τους γνωστούς λόγους εμπορίου, δια του έντεχνα προβαλλόμενου διεθνισμού ή και ευρωπαϊσμού, που σε δύσκολες και δόλιες καταστάσεις κερδοσκοπίας, όχι μόνον διεθνής και ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν υπάρχει, αλλά αντίθετα δακτυλοδείκτεται και δυσφημείται διεθνώς η κάθε χωριστή κοινωνία, λαός, κράτος και έθνος, όπως ακριβώς συμβαίνει τώρα με την χώρα μας, που αφελώς συνεχίζει να ομιλεί και να πιστεύει σε «συμμάχους και εταίρους» της, που ποτέ δεν υπήρξαν και ούτε θα υπάρξουν, κατά τις έννοιες των λέξεων αυτών.
Η ισχύς της πολυοδηγίας αυτής, που δια των πρωτοφανών σε όγκο και ευρύτητα νέων διατάξεων και καταργήσεων παλαιών, ορίσθηκε σε είκοσι ημέρες μετά την δημοσίευσή της και συγκεκριμένα από 6 Ιανουαρίου 2010 και διευκρίνιση δια του άρθρου 311 περί των άρθρων, που έχουν άμεση εφαρμογή (είναι τα περισσότερα) και εκείνων που θα εφαρμοσθούν από 1 Νοεμβρίου 2012 (τα λιγότερα). Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της Οδηγίας αυτής ήδη υπερισχύει του υπάρχοντος Εθνικού Δικαίου μας.
Με το άρθρο 309 ορίζονται επακριβώς τα άρθρα που υποχρεωτικά θα ενσωματωθούν στις εθνικές νομοθεσίες από τον Ιανουάριο του 2010 μέχρι και το αργότερο την 31η Οκτωβρίου 2010, ενώ για τα υπόλοιπα, που θα ισχύσουν από 1 Νοεμβρίου 2012, δεν ορίζεται προθεσμία ενσωμάτωσης, προφανώς ως αυτονόητης.
Η ίδια πολυοδηγία έχει ως προΐμιό της 142 επιδιωκόμενους σκοπούς, που είναι υποχρεωτικοί για τον κάθε εθνικό νομοθέτη, ενώ το κείμενο των ενσωματούμενων άρθρων μπορεί να διαφέρει ως προς την επίτευξη του σκοπού χωρίς να τον αλλοιώνει.
Οι βασικότεροι -και όλως ενδεικτικά- από τους σκοπούς αυτούς είναι:
– Ο υπ΄ αρ. 2 για την κατάργηση των διαφορών δικαίου μεταξύ κρατών μελών, σχετικά με τους κανόνες λειτουργίας των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών επιχειρήσεων.
– Ο υπ΄ αρ. 3 για την θέσπιση συντονισμένων κανόνων εποπτείας ασφαλιστικών ομίλων, εξυγίανσης και εκκαθάρισης ασφαλιστικών επιχειρήσεων.
– Ο εξαιρετικά σημαντικός για την Ελλάδα υπ΄ αρ. 4, για εξαίρεση από την Οδηγία αυτή ασφαλιστικών επιχειρήσεων λόγω μεγέθους ή συγκεκριμένων εργασιών τους (π.χ. μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλάδου αυτοκινήτων και άλλων συγκεκριμένων εργασιών τους).
– Ο ακόμη ευεργετικότερος για τις πολύ μικρές ασφαλιστικές επιχειρήσεις της Ελλάδας αρ. 5, που ρητά τις εξαιρεί αν δεν υπερβαίνουν τα 5 εκ. € κύκλο εργασιών τους. Και θα δούμε από το δαιμόνιο του Έλληνα να λειτουργεί μικρές ασφαλιστικές επιχειρήσεις με 4,99 εκ. € ασφάλιστρα, που θα εμβολίζουν τις «μεγάλες».
– Ο υπ΄ αρ. 15, σχετικά με την αποτίμηση και υπολογισμό του ενεργητικού, υποχρεώσεων και αποθεμάτων. Εδώ ήδη αλλάζουν πολλά και πολλά ανατρέπονται, προς όφελος εκείνων των ασφαλιστικών που έχουν πολλά ακίνητα, όπως οι ελληνικές και όχι ξένες.
– Ο «κατά ελληνική παραγγελία» αρ. 19, που ρητά, καθαρά και ξάστερα ορίζει ότι η εφαρμογή της παρούσας Οδηγίας για την φερεγγυότητα «δεν θα πρέπει να είναι υπερβολικά επαχθής για τις μικρομεσαίες ασφαλιστικές επιχειρήσεις», όπως είναι η πλειοψηφία των ιδιωτικών ελληνικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων.
Και από την ρητή διάταξη αυτή, που ήδη ισχύει, μπορεί να συλληφθεί κάθε κατεργάρης και προπαγανδιστής περί του αντιθέτου.
– Ο επόμενος, αρ. 20, είναι ευεργετικότερος και προστατευτικότερος για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις «που ειδικεύονται σε ειδικού τύπου ασφαλίσεις», όπως κλάδου αυτοκινήτου των περισσότερων ιδιωτικών ελληνικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων, ενώ η Οδηγία αυτή «δεν θα πρέπει να είναι επαχθής γι΄ αυτές», με ορθή εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας και «να επιτρέπεται ρητά στις ίδιες να χρησιμοποιούν δικά τους δεδομένα για τον ακριβή καθορισμό των παραμέτρων για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας»!!!
Αυτός ο σκοπός και στόχος της Οδηγίας «πονά» ιδιαίτερα τις μη εξειδικευόμενες και σε πολλούς άλλους κινδύνους εκτιθέμενες ασφαλιστικές επιχειρήσεις και εξ αυτών οι πονηρές παραπλανήσεις τους περί δήθεν «επαχθών» και «ασήκωτων» υποχρεώσεων για τις εξειδικευόμενες και μικρομεσαίες ασφαλιστικές επιχειρήσεις της χώρας μας.
Τις πράγματι επαχθέστατες και ασήκωτες δικές τους υποχρεώσεις από την Οδηγία αυτή προσπαθούν να υποκρύψουν και να αποσιωπήσουν, δείχνουσες και αναφερόμενες στις προστατευόμενες μικρομεσαίες και απλών λειτουργιών.
– Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται στους σκοπούς αρ. 31 και 32, όπου ορίζεται ότι η οργάνωση στην πράξη «δεν θα πρέπει να συνεπάγεται επαχθείς απαιτήσεις» σε ασφαλιστικές επιχειρήσεις μη πολύπλοκες και μικρής κλίμακας εργασιών, που απολαύουν αντίστοιχων εξαιρέσεων.
– Στον αρ. 44 υπάρχει «βόμβα» για τις «Μικτές» λεγόμενες ασφαλιστικές επιχειρήσεις, δηλαδή μία επιχείρηση που ασκεί η ίδια και ασφαλίσεις ζωής και γενικών, όπως πρόσφατα «σκοτώθηκαν» να εμφανισθούν οι περισσότερες, διότι «θα πρέπει να υπόκεινται στις ίδιες κεφαλαιακές απαιτήσεις που ισχύουν για αντίστοιχο ασφαλιστικό όμιλο» και άρα φρούδες οι ελπιζόμενες διαφυγές και εσωτερικές μεταφορές, δια «δημιουργικής λογιστικής» υπό των «Μικτών».
– Στον αρ. 53 γίνεται ρητή αναφορά σε «αναλογιστικές και στατιστικές μεθόδους για τον υπολογισμό των αποθεμάτων εναρμονισμένες σε ολόκληρη την Κοινότητα, ώστε να επιτυγχάνεται μεγαλύτερη συγκρισιμότητα και διαφάνεια». Συνεπώς, αποκλείεται πλέον να ισχύουν άλλα στην Ελλάδα και σε βάρος των εγχώριων και άλλα στην Κοινότητα ολόκληρη, όπως νομοθετήθηκε πέρυσι (16-2-09) με το άρθρο 58 του περί ΤΕΚΕ νόμου και φαντάσθηκαν οι «Μικτές» ότι δεν τις εγγίζει ο έτσι και αλλιώς νεκρός νόμος αυτός.
– Στον επόμενο αρ. 54 (σκοπό και στόχο της Οδηγίας), ρητά αναφέρεται ότι «το ύψος των τεχνικών προβλέψεων (αποθέματα) θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τα χαρακτηριστικά του οικείου ασφαλιστικού χαρτοφυλακίου».
Και εδώ σαφέστατα υπερτερούν οι εξειδικευόμενες μικρομεσαίες ασφαλιστικές επιχειρήσεις, για τις οποίες γίνεται ρητή μνεία στον σκοπό αρ. 59, με πρόβλεψη, από τον εθνικό νομοθέτη κάθε χώρας, «απλουστευμένων προσεγγίσεων υπολογισμού τεχνικών προβλέψεων αντίστοιχων προς την ειδική κατάστασή τους»!
Τώρα και δι΄ αυτών, δίδεται η ευκαιρία και η δυνατότητα να ανακτήσει το χαμένο έδαφος η Ελλάδα με τις μικρομεσαίες ασφαλιστικές επιχειρήσεις της. Αυτός και ο λόγος που διαστρεβλώνεται το περιεχόμενο της πολυοδηγίας αυτής και χρησιμοποιείται από τις καλώς πλέον στριμωγμένες πολυεθνικές και πολύπλοκες ως κινδυνολογία κατά των ιδιαίτερα και πολλαπλώς προστατευόμενων μικρομεσαίων ασφαλιστικών επιχειρήσεων, όπως είναι η πλειοψηφία των ιδιωτικών ελληνικών. Και βέβαια αναμένεται να επιληφθεί και αρμόδιος Εισαγγελέας, αλλά και η Επιτροπή Ανταγωνισμού και να κατατεθούν αγωγές για αθέμιτο και παραπλανητικό ανταγωνισμό, που σίγουρα θα τα δούμε και αυτά προσεχώς, όπως τα είδαμε και στις ίδιες μεθοδεύσεις επίμονης άρνησης εφαρμογής των απελευθερωτικών του ανταγωνισμού οδηγιών τρίτης γενιάς έτους 1992 και ήδη αντικαθιστάμενων από την νέα πολυοδηγία.
Όμοιες και παρόμοιες προστατευτικές διατάξεις υπέρ των μικρομεσαίων ασφαλιστικών επιχειρήσεων αναφέρονται μέχρι το τέλος των 142 σκοπών και στόχων της πολυοδηγίας, όπως σαφέστατα αποδεικνύεται από τους μέχρι τώρα εξετασθέντες και αναλυθέντες πρώτους εξήντα. Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να συνεχίσει την εξέταση και να το διαπιστώσει ο ίδιος. Η πλήρως «μασημένη τροφή» δεν κάνει καλό σε κανέναν.
Θα κλείσω την παρούσα μελέτη-ανάλυση με μία εξίσου ενδιαφέρουσα παρατήρηση στους σκοπούς αρ. 57 και τα εξ αυτών προκύπτοντα λεκτικά χρήσιμα και ευτράπελα.
Αντιγράφω επακριβώς τον επιδιωκόμενο σκοπό αρ. 57:
«Γα τον υπολογισμό των τεχνικών προβλέψεων, θα πρέπει να είναι δυνατόν να εφαρμόζονται εύλογες παρεμβολές και παρεκβολές από άμεσα παρατηρίσιμες αξίες της αγοράς».
Τονίζω την λέξη «παρεκβολές», που κατά συσχέτισή της με την λέξη «παρεμβολές», φαίνεται να σημαίνει το αντίθετο του παρεμβάλλω, όλως όμως αδόκιμος όρος, επί «παρατηρίσιμων αξιών της αγοράς», δηλαδή και για όσους γνωρίζουν τους εξειδικευμένους υπολογισμούς αυτούς και όχι τις καλύψεις τους, ξένα και άσχετα και με την ελληνική ασφαλιστική πραγματικότητα των συνήθων και απλών κινδύνων, που καλύπτουν οι περισσότερες μικρομεσαίες ελληνικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις και η πλειοψηφία των Ελλήνων ασφαλιζομένων.
Στην ελληνική δημοτική γλώσσα η λέξη «παρεκβολή» είναι ανύπαρκτη. Αντίθετα, στην αρχαία ελληνική γραμματεία, η λέξη «παρεκβολή» είναι γνωστή και σημαίνει «συλλογή κριτικών σημειώσεων», όπως π.χ. «Ευσταθίου παρεκβολαί εις Όμηρον» (ίδε Λεξικό Ελληνικής Γλώσσας LIDDEL & SCOTT, T3, σελ. 478).
Χρήσιμα συνεπώς και διττά, τερπνά και ωφέλιμα, τα ελληνογλωσσικά της πολυοδηγίας αυτής, αφού από τον υπολογισμό των ασφαλιστικών τεχνικών προβλέψεων και δια των «παρεκβολών» αυτών, φθάσαμε στον… Όμηρο.
