ΜΕΡΟΣ 4ον
TEΛΕΥΤΑΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΥ
ΤΑΝΙΔΗ
• Λογισμοί:
Θα κλάψεις δυνατά, όταν νιώσεις τον ελληνικό λαό της εποχής εκείνης πεινασμένο και ξυπόλυτο, δυστυχισμένο και απελπισμένο, μαυροφορεμένο και κομματιασμένο να επιχειρεί την δεύτερη περίοδο της αποτυχημένης εθνικής παλιγγενεσίας. Όταν νιώσεις την απελπισία και την απογοήτευσή του για τον αγώνα που έκανε, το αίμα που έχυσε και τις οικονομικές θυσίες που υπέστη, μέσα σ` ένα κλίμα άκρως διχαστικό. Ο Βενιζέλος και οι φιλελεύθεροι με τους Άγγλους, θριαμβολογούσαν ότι πήραν την «κόκκινη μηλιά» και οι λαϊκοί στην συνέχεια, μεθυσμένοι με το όραμα της μεγάλης Ελλάδας, κυνηγούσαν τους Τούρκους στα βάθη της Ασίας. Μία τρίτη μειοψηφική μερίδα αγνών και λογικών Ελλήνων, που είχαν κλίσει μέσα στην καρδιά τους την Ελλάδα σκέπτονταν αμήχανοι την απόληξη Η συνθηματολογία πάθιαζε, τουλάχιστον τους θερμόαιμους, τους έκανε μισητούς μεταξύ τους: «Του Βενιζέλου το μυαλό και του Δαγκλή το βόλι. Θα μας ανοίξουν τα στενά να μπούμε και στην Πόλη». Ήταν το εμβατήριο των Βενιζελικών. Οι Κωνσταντινικοί φώναζαν κι` αυτοί παθιασμένα το δίστιχο της εποχής: «Να πίνεις ούζο και κρασί, να λες στην Παναγιά μας, έτσι εμείς τον θέλουμε τον μέγα βασιλιά μας». Τα πάθη και τα μίση αυτού του παραταξιακού διχασμού άγγιζαν την σχιζοφρένεια. Ο Κ. Ζαβιτσιάνος θα μας πει: «Δυστυχώς, από τας αρχάς του παγκοσμίου πολέμου και μέχρι της υπογραφής της συνθήκης της Λωζάννης, εχθροί και φίλοι της Ελλάδος, αντιμετώπισαν όχι καν μία Ελλάδα διχογνωμούσα, αλλά κυριολεκτικώς δύο Ελλάδες αλληλοσπαρασσόμενες». Κατάσταση, που δεν είχε καμία σχέση με το παρελθόν, με την πτώση της «αιώνιας Πόλης», με το σκλαβωμένο γένος στους Τούρκους, που παρά τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς δεν έσβησε. Οι σκλάβοι έγιναν κλέφτες, αρματολοί, δάσκαλοι του γένους, ηγέτες του διαφωτισμού και προετοίμασαν όλοι μαζί τον αγώνα του εικοσιένα.
Και ήρθε η ανάσταση σ` ένα κομμάτι του ελληνισμού, αλλά ύστερα από έναν αιώνα, ήλθε και η καταστροφή για τον υπόλοιπο. Φθάσαμε στις 13 Σεπτεμβρίου 1922 και είδαμε την ημέρα αυτή το τραγικό φινάλε της ελληνικής μικρασιατικής εκστρατείας. Αντικρίσαμε τις φλόγες της καιόμενης Σμύρνης. Τις φλόγες, που λαμπάδιασαν την «Γκιαούρ Ισμίρ», την «Άπιστη Πόλη». Ήλθε η 12 Οκτωβρίου 1922, και είδαμε τον ολοκληρωτικό ξεριζωμό των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Ο Κεμάλ Αττατούρκ αποφάσισε να εξαφανίσει το ελληνικό γένος της Ιωνίας, της Ανατολικής Θράκης, του Πόντου με την φωτιά, το σίδερο, την σφαγή, τα μαρτύρια, την ανταλλαγή των πληθυσμών. Και ακόμη να τουρκέψει τους αλλόθρησκους πληθυσμούς της Κιλικίας (γενέτειρας του Αποστόλου Παύλου), της Καππαδοκίας, της Καισαρείας, να ξεριζώσει τον ελληνισμό από τα μεγάλα εκείνα κέντρα του ελληνικού πνεύματος. Κι` αυτό το δέχτηκε ο «πολιτισμένος» κόσμος. Βλέπετε, όχι μόνο οι Γερμανοί, αλλά και οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι θεωρούσαν τον λαό αυτόν «περιούσιο» και έμπιστο σύμμαχο, αν και υπήρξε πάντοτε καιροσκοπικά ύπουλος και επικίνδυνος. Αυτός ο φιλοτουρκισμός των ηγετών των ΗΠΑ και της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενώσεως, είναι αποτέλεσμα του υλισμού που γκρεμίζει ολόκληρο τον πολιτισμό μας.
Ο Αμερικανός Τζων Χόρτον, διανοούμενος, ανθρωπιστής και συγγραφέας έζησε περίπου τριάντα χρόνια στην Σμύρνη και την υπόλοιπη Τουρκία και ως εκ τούτου γνώρισε πολύ καλά τους Τούρκους Έγραψε λοιπόν για τα αισθήματα και τον χαρακτήρα τους: «Έφυγα από την Σμύρνη και την Τουρκία νιώθοντας βαθιά ντροπή γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένος». Και σχολιάζοντας την οικονομική διείσδυση των Ευρωπαίων στην Ανατολή είπε: «Όσοι τρέφουν ελπίδες για μία άλλη αντίληψη θ` απογοητευτούν με τρόπο οδυνηρό, εάν συνάπτουν συμβάσεις ή επενδύουν μεγάλα χρηματικά ποσά στηριζόμενοι σε ιδέες της Δύσεως για τον χαρακτήρα της Ανατολής». Και ακόμη, στο ίδιο βιβλίο ο Χόρτον, διατυπώνει αυτή την πολύ τολμηρή πρόβλεψη: «Η Σμύρνη θα δημιουργηθεί και πάλι, όταν αναπτυχθεί άλλη μια φορά ένας ζωντανός και προοδευτικός δυτικός πολιτισμός στην Ιωνία. Η ιστορία απέδειξε ότι οι Έλληνες… είναι ο λαός που τελικά προορίζεται να εισαγάγει την ευρωπαϊκή πρόοδο στην Μικρά Ασία, εκτός εάν στην πραγματικότητα ο χριστιανισμός χρεοκοπήσει εντελώς και μαζί μ` αυτόν και ο πολιτισμός που στηρίζεται επάνω του».
Τελικά, από το 1922, οι αλύτρωτες πατρίδες, έμειναν μαυροφορεμένες. Όμως η ελπίδα δεν έσβησε. Η Ελλάδα, έκτοτε, αγωνίζεται μετέωρη στο Αιγαίο και στα νησιά της, εκεί, όπου αναπτύχθηκαν, επίσης, ο λυρισμός, η φιλοσοφία και οι επιστήμες, εκεί, όπου κρίθηκαν το έπος του `21 και τα πεπρωμένα του έθνους, αλλά και του δυτικού πολιτισμού. Ωστόσο, έχασε από τότε το στήριγμα που της εξασφάλιζαν 2.500.000 αυτόχθονες Έλληνες κάτοικοι της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Ας έχουν το κρίμα αυτοί που συμφώνησαν και συνετέλεσαν στον ξεριζωμό.
Η καταστροφή της Σμύρνης και ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης είναι η τελευταία σκηνή ενός σταθερού προγράμματος εξοντώσεως του χριστιανισμού ολόκληρης της παλαιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με απερίγραπτες ωμότητες και απώτερο στόχο την οικουμενικότητα του ισλαμισμού. Να σημειώσουμε εδώ ότι από το 1822 μέχρι το 1922, οι Τούρκοι έσφαξαν 1.873.822 Έλληνες χριστιανούς, ή ξερίζωσαν από τις εστίες τους, με μεθόδους αποτρόπαιης κτηνωδίας, περισσότερους από 4.000.000 Έλληνες και Αρμένιους.
Οι τελευταίοι Έλληνες στρατιώτες έφυγαν από την Σμύρνη στις 8 Σεπτεμβρίου. Πέντε ημέρες στα χέρια του Ντουρεντίν Πασά η Σμύρνη παρουσίαζε εικόνα φρικτής κολάσεως. Καμία άλλη πράξη της τουρκικής φυλής, σε όλη την διάρκεια της κηλιδωμένης από αίμα ιστορίας της, δεν παρουσίασε χειρότερες μορφές ακολασίας και βασανιστηρίων σε βάρος αμάχου πληθυσμού.
Ο Κεμάλ ο «εκσυγχρονιστής», που έφθασε στην Σμύρνη με το επιτελείο του στις 12 Σεπτεμβρίου 1922, έμεινε στο προάστιο Μπουρνόβα με την ερωμένη του Λαφιτέ Χανούμ. Από το μπαλκόνι, αλαζονικός και αναίσθητος, της έδειχνε στο βάθος τις φλόγες και τα αποκαΐδια της Σμύρνης, τα αμέτρητα πτώματα που σκαμπανέβαζαν τα κύματα στο λιμάνι και της είπε με ύφος θριαμβευτή: «Η Τουρκία γλίτωσε από τους χριστιανούς προδότες και τους ξένους».
Ο προοδευτικός, μεγάλος ανθρωπιστής και συγγραφέας Γουίλιαμ Γλάδστων, τέσσαρες φορές πρωθυπουργός της Αγγλίας, μας έχει αφήσει αυτές τις διαπιστώσεις για την τουρκική φυλή: «Οι Τούρκοι είναι το μόνο δείγμα της ανθρωπότητας, που έδειξε την μεγαλύτερη έλλειψη ανθρωπισμού. Οπουδήποτε κι` αν πήγαν, μια πλατιά κηλίδα αίματος έδειχνε τα ίχνη της διαβάσεώς τους και σ` όλη την έκταση της κυριαρχίας τους ο πολιτισμός εξαφανίζονταν. Παντού αντιπροσώπευαν μία κυβέρνηση βίας».
Ο στρατός, για μία ακόμη φορά επιβεβαίωσε την ηρωική αυτοθυσία του στο κάλεσμα της πατρίδος. Αλλά η ηγεσία μας, δούλη των παθών της και κατώτερη των περιστάσεων, στις θανάσιμες εκείνες στιγμές του ελληνισμού, μέτρια σε οξυδέρκεια και διορατικότητα, δεν μπόρεσε ν` αγγίξει το εθνικό μέλλον και μία σωστική εθνική ενότητα για να σώσει τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Γι` αυτό και ο Κεμάλ Ατατούρκ, πλήρης ευτυχίας δήλωνε: «Οι μόνοι νικημένοι μεταξύ των νικητών, είναι οι Έλληνες».
Η διχόνοια «η δολερή», που τότε την ονόμαζαν «εθνικό διχασμό», είναι ίσως η μοναδική αιτία της μεγαλύτερης συμφοράς του έθνους μας, αυτή άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο κορμί της πατρίδος. Δεν μας νίκησε ο Κεμάλ, «εμείς αυτονικηθήκαμε» Ο ελεύθερος ελληνικός λαός, νιώθει έντονα την περιπέτεια των προγόνων του, τον ξεριζωμό του μικρασιατικού και του θρακικού ελληνισμού. Ας μην υπάρξει λοιπόν άλλο λάθος, πέραν του τρομακτικού του 1922, που κοστολογήθηκε με τις «αλύτρωτες πατρίδες» και με τις εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών, τους αιώνιους φρουρούς αυτών των πατρίδων.
Αλλά είδαμε πως ο ελληνισμός δεν χρεοκόπησε και ούτε πρόκειται να χρεοκοπήσει, με όποια προβλήματα κι` αν έχει σήμερα, γιατί στο βάθος του υποσυνείδητού του προσδιορίζει το πραγματικό νόημα και τον προορισμό του ανθρώπου. Ίσως μία μικρή μειοψηφία Ελλήνων, με ακατάσχετη φιληδονία του χρήματος, να προσπαθεί να δολοφονήσει τις ηθικές αξίες του, ασφαλώς στο τέλος δεν θα το πετύχει.
Η Ελλάδα, πιστή στις υποθήκες των προγόνων της, εξακολουθεί και σήμερα, να είναι ο ναός της πίστεως στα ανθρώπινα ιδεώδη, η Αφροδίτη του πνευματικού κάλλους για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Αυτό το δίδαγμα θα πρέπει, επιτέλους, να μας συνετίσει. Όπως φαίνεται, οι ίδιοι σκηνοθέτες, οι «σύμμαχοι» μας, ή ορισμένοι απ` αυτούς, γράφουν το σενάριο μιας νέας συμφοράς του ελληνισμού. Αλίμονο, αν δεν βρεθούμε έτοιμοι στο κάλεσμα της πατρίδας μας για την σωτηρία της με οιοδήποτε τίμημα. Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, για να στείλουμε ακόμη μία φορά στο κόσμο αυτό το μήνυμα.-
Info.
Γ.Ε.Σ./ Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.
α) Συμμετοχή της Ελλάδος εις το Α.΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β).Ο Ελληνικός Στρατός στην Σμύρνη.
γ) Η Εκστρατεία στην Μικρά Ασία.
δ) Οι Επιχειρήσεις στην Θράκη.
ε) Οι επιθετικές Επιχειρήσεις.
στ) Οι υποχωρητικοί αγώνες Α.΄ και Β.΄ Στρατού.
ζ) Διεθνείς Συνθήκες και Συμβάσεις (Χ. Νικολάου).
η) Προσωπικό Ημερολόγιο Ιωάν. Μεταξά (τόμος 6ος εκδόσεις Γκοβότση).
θ)Αλησμόνητες πατρίδες του Ελληνισμού. (τόμος 7ος Εκδόσεις Κεσόπουλοι).
ι) Ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού. (Ν. Σολεϊντάκη).
