Φοιτητές δίνουν “σάρκα και οστά” στις πιο… τρελές τους ιδέες, μέσα σ’ ένα διαφορετικό φυτώριο

Στους περισσότερους είναι γνωστά τα φυτώρια αθλητών, που «παράγουν» αθλητές υψηλών επιδόσεων και, όταν πρόκειται για ποδοσφαιριστές, ανάλογα υψηλού … κασέ. Πόσοι, όμως, γνωρίζουν ότι υπάρχουν κάποια άλλα φυτώρια, όπου γεννιούνται και αναπτύσσονται ιδέες ικανές να επηρεάσουν την τεχνολογική εξέλιξη και- γιατί όχι- και την οικονομία;
Αρκεί κάποιος ν’ αναλογιστεί την απήχηση που μπορεί να έχει ένα υποβρύχιο ρομποτικό σκάφος που «βουτά» σε βάθος δέκα μέτρων και έχει τη δυνατότητα, αυτόνομα, να εξερευνήσει το βυθό ή πόσο μπορεί ν’ αλλάξει τη ζωή ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες το λογισμικό για διεπιφάνεια επικοινωνίας με Η/Υ ενός κουμπιού (για παραπληγικά άτομα), σαν αυτό που επεξεργάζεται μία 24χρονη φοιτήτρια στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Αλλά και πόσο μπορεί ν’ αλλάξει το περιβάλλον γύρω μας από μία πρωτότυπη ιδέα μίας άλλης 25χρονης φοιτήτριας, που έχει βάλει στόχο να πρασινίσει τις προσόψεις κτιρίων, εκμεταλλευόμενη τα … κλιματιστικά των διαμερισμάτων.
Ένα τέτοιο φυτώριο ιδεών, όπου νέα παιδιά μπορούν να υλοποιήσουν τις πιο «τρελές» ιδέες τους έστησε το 2004 (τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων), ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Τεχνικής Γεωτρήσεων και Ρευστομηχανικής του Πολυτεχνείου Κρήτης Βασίλης Κελεσίδης.
Και μπορεί να χρειάστηκε να περάσει από χίλια κύματα για να κάνει το δικό του όνειρο πραγματικότητα, αλλά τελικά ο κ. Κελεσίδης τα κατάφερε, όπως εξηγεί ο ίδιος στο ΑΜΠΕ.
«Κόπιασα, επέμεινα και χειρίστηκα καταστάσεις με διπλωματία και υπομονή. Μπορεί η διαδρομή προς την επιτυχία του εγχειρήματος να ήταν δύσβατη, αλλά τελικά- ευτυχώς- υπήρξαν άνθρωποι που το πίστεψαν και δούλεψαν κι αυτοί με τη σειρά τους προς την κατεύθυνση πραγματοποίησής του» τονίζει, εξηγώντας πως το κυριότερο πρόβλημα ήταν η εξασφάλιση χρηματοδότησης.
Η έννοια της επιχειρηματικότητας για πολλά χρόνια απουσίαζε από τα περισσότερα ελληνικά πανεπιστήμια, σημειώνει ο κ.Κελεσίδης, διευκρινίζοντας πως ενώ πριν από τρία χρόνια το μάθημα επιχειρηματικότητας παρουσίαζε σχεδόν μηδενική συμμετοχή, συγκεντρώνοντας με το ζόρι 20 φοιτητές, φέτος το παρακολουθούν 160 άτομα!
Μεγάλο πρόβλημα, ωστόσο, παραμένει η διασύνδεση της έρευνας που γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια με τη βιομηχανία της χώρας και τους Έλληνες καταναλωτές.
«Όλοι μιλάμε για τη διασύνδεση, αλλά κανείς μας δεν κατόρθωσε να την πετύχει ακόμα» λέει χαρακτηριστικά.
Οι δυσκολίες και τα όνειρα των νέων δημιουργών
Ο 23χρονος φοιτητής, μηχανικός παραγωγής και διοίκησης, Αντρέας Καμπιανάκης, μαζί με τους Χρήστο Κωνσταντόπουλο και Αντρέα Γραμμένο, δουλεύουν εντατικά για τη δημιουργία ενός μικρού υποβρύχιου ρομποτικού σκάφους, 25 εκατοστών.
Αυτό το υποβρύχιο σκαφάκι, θα μπορεί, αυτόνομα, να «κολυμπά» προς την κατεύθυνση που θα το έχει κάποιος προγραμματίσει και, αποφεύγοντας τα εμπόδια που ενδεχομένως βρει μπροστά του, θα φορτώνει δεδομένα από το βυθό της θάλασσας, τα οποία και θα “επιστρέφει” πίσω στον ιδιοκτήτη του.
Η αρχική ιδέα των παιδιών αφορούσε μία αντίστοιχη κατασκευή, αλλά με τη μορφή αεροπλάνου. Ωστόσο, με προτροπή του καθηγητή τους Νίκου Τσουρβελούδη την τροποποίησαν και κατέληξαν στο ρομποτικό αυτό σκάφος. Ένα project με αρκετές δυσκολίες, όπως παραδέχονται, μιλώντας στο ΑΜΠΕ οι δημιουργοί του, τόσο σε τεχνικό όσο και σε γραφειοκρατικό επίπεδο (καθυστερήσεις στην έγκριση κονδυλίων, απαραίτητων για την αγορά του κατάλληλου εξοπλισμού).
“Περιμέναμε 11 μήνες προκειμένου να πάρουμε τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό που χρειαζόμασταν ώστε να προχωρήσουμε το project μας. Τώρα, εν μέσω εξεταστικής, τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε για να συνθέσουμε, να συναρμολογήσουμε και να κάνουμε τα απαραίτητα τεστ, ώστε να παρουσιάσουμε το έργο μας τον Αύγουστο” μας εξηγούν.
Από την πλευρά της, η 25χρονη Άλμα Τράλο, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής, φιλοδοξεί, μαζί με την ομάδα της, να πρασινίσουν τις προσόψεις των κτιρίων στις πόλεις -και όχι μόνο- μέσω της λειτουργίας του κλιματιστικού που τα περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά διαθέτουν.
Στόχος είναι να αξιοποιηθεί το απιονισμένο νερό που βγάζουν τα κλιματιστικά και με την εφαρμογή συγκεκριμένης τεχνικής να διοχετεύεται αυτό σε συγκεκριμένα υδροπονικά αναρριχώμενα φυτά, που με τα χρόνια θα μεγαλώσουν και έτσι θα πρασινίσουν τις όψεις των κτιρίων.
Επίσης, επεξεργάζονται τρόπους, μέσω των οποίων θα καταστεί εφικτή η εκμετάλλευση της ενέργειας, που βγαίνει από τις εξωτερικές μονάδες των κλιματιστικών, με στόχο να αξιοποιηθεί ο αέρας και ο ήλιος κι έτσι ο καταναλωτής να πετυχαίνει εξοικονόμηση, αφού «θα καίει δικό του ρεύμα» όπως μας εξηγεί.
Αυτό, συμπληρώνει, επιτυγχάνεται με την εγκατάσταση πιεζοηλεκτρικών πλακών, που τους ασκείς πίεση και μετατρέπουν την μηχανική ενέργεια σε ηλεκτρική, σε συνδυασμό με φωτοβολταϊκές λωρίδες, που δίνουν την ενέργεια από τον ήλιο και τον αέρα του κλιματιστικού.
«Δουλεύουμε πάρα πολλές ώρες κι ευτυχώς που το αγαπάμε τόσο πολύ, αλλιώς πιστεύω ότι θα δυσκολευόμασταν να στερηθούμε τις βόλτες και τα μπάνια» λέει χαρακτηριστικά η Άλμα.
Η συναισθηματική φόρτιση που της δημιούργησε η συζήτηση με κάποιον φίλο της για ένα κοριτσάκι, τη Στέλλα, που δεν μπορεί, λόγω της τετραπληγίας της, να λάβει γνώση, αυτόνομα, μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, οδήγησε την 24χρονη φοιτήτρια ηλεκτρονικών μηχανολόγων και μηχανικών Η/Υ Βιλελμήνη Καλαμπρατσίδου από τη Δράμα στη δημιουργία του δικού της καινοτόμου έργου.
«Το γεγονός ότι αυτό το παιδί δεν έχει διέξοδο επικοινωνίας και έκφρασης, αλλά ούτε και τη δυνατότητα να ψυχαγωγηθεί μόνο του, βάζοντας π.χ. μία ταινία να δει στον υπολογιστή ή και να ακούσει τα αγαπημένα του μουσικά κομμάτια, με οδήγησε στην ιδέα δημιουργίας ενός λογισμικού, του πρώτου στα ελληνικά, το οποίο και θα περαστεί στον Η/Υ και με το πάτημα ενός κουμπιού θα του δίνει όλες αυτές τις δυνατότητες που σήμερα στερείται» μας διευκρινίζει η νεαρή φοιτήτρια.
Η 24χρονη σκοπεύει να δωρίσει το πρώτο λογισμικό στη Στέλλα, που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης γι’ αυτήν, ενώ, όπως τονίζει με έμφαση, θα κάνει τα αδύνατα δυνατά, προκειμένου να δει το έργο της να κυκλοφορεί στην αγορά και να διευκολύνει τετραπληγικά άτομα.
Η “γέννηση” και η πορεία του φυτωρίου ιδεών
Το “Φυτώριο Ιδεών Φοιτητών Πανεπιστημίων-UNISTEP”, υλοποιήθηκε για πρώτη φορά την περίοδο 2004-2006, στο πλαίσιο του κοινοτικού προγράμματος καινοτόμων δράσεων- CRINNO, Κρήτη Καινοτόμος Περιφέρεια- και πραγματοποιήθηκε από τα ιδρύματα της Περιφέρειας Κρήτης, του Πολυτεχνείου, του Πανεπιστημίου και του Ιδρύματος Τεχνολογίας Έρευνας του νησιού.
Στη συνέχεια, αυτό το εγχείρημα υλοποιήθηκε μέσω του UNISTEP PLUS, στο πλαίσιο του Περιφερειακού Πόλου Καινοτομίας Κρήτης 2006-2008. Στις δύο πρώτες φάσεις «λειτουργίας» του φυτωρίου αναπτύχθηκαν 20+15 πρωτότυπα, διάφορα θέματα, όπως: εύχρηστη βάση δεδομένων για αντικείμενα επιπλοποιίας, σύστημα καύσης βιομάζας, μονάδα παραγωγής βιοντίζελ, μη δαπανηρή μέθοδος μικροεκχύλισης, σύστημα ταυτοποίησης μυκήτων κ.ά.
Τι έχουν απογίνει, όμως, τα πρωτότυπα αυτά σχέδια; Επτά από τα πρώτα 20 πρωτότυπα είχαν συνέχεια, με αποκορύφωμα, ένα εξ αυτών να οδηγήσει στη δημιουργία δύο νέων εταιρειών, που λειτουργούν σήμερα στο Επιστημονικό και Τεχνολογικό Πάρκο Κρήτης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η αξιολόγηση του έργου Περιφερειακός Πόλος Καινοτομίας Κρήτης αναγνώρισε την πρωτοβουλία Φυτώριο Ιδεών ως παρακαταθήκη για το μέλλον. “Ατυχώς”, όπως λέει ο κ. Κελεσίδης, κατέστη αδύνατη η άμεση συνέχιση της προσπάθειας αυτής, καθώς δεν υπήρχε το κατάλληλο χρηματοδοτικό πλαίσιο, χάνοντας μέρος της δυναμικής που είχε ήδη αναπτυχθεί.
Μόλις το 2011, δηλαδή ύστερα από παύση τριών χρόνων, με την έναρξη της Μονάδας Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας (ΜΚΕ), στην οποία εντάχθηκε το Φυτώριο Ιδεών, το έργο βρέθηκε σε τροχιά επανεκκίνησης, αλλά μόνο στο Πολυτεχνείο Κρήτης και μόνο ως το Σεπτέμβριο του 2013.
Οι ενέργειες που υλοποιούνται αφορούν σε: υποβολή και αξιολόγηση των προτάσεων από τους φοιτητές σχετικά με τη δημιουργία πρωτοτύπων, βασισμένα σε μια επιχειρηματική τους ιδέα, επιλογή των ομάδων που θα δώσουν «ζωή» στα πρωτότυπα, αξιολόγηση δυνατότητας δημιουργίας νέας επιχείρησης σε συνεργασία με τους καθοδηγητές, παράδοση βιβλίου που θα περιλαμβάνει όλες τις ενέργειες και τα αποτελέσματα που προκύπτουν από τη δράση «Φυτώριο Ιδεών».
Στην τελευταία φάση υλοποίησης του διαφορετικού αυτού φυτωρίου, μέσω της ΜΚΕ, παρέχεται χρηματοδότηση με κάλυψη δαπανών για υλοποίηση εργαστηριακών μετρήσεων και για αγορά οτιδήποτε είναι αναγκαίου (μικρός εξοπλισμός, αναλώσιμα) για την κατασκευή των πρωτοτύπων, σε διάστημα 24 μηνών (σε δύο κύκλους των 12 μηνών και ανάπτυξης 4+4 πρωτοτύπων).