Έτρεξε μόνος….Μας πήγε όλους πιο μακριά.
Πριν από περίπου έναν χρόνο χτύπησε το τηλέφωνό μου.
«Πίστη, θα κατέβω να τρέξω στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Ξεκίνησα προετοιμασία».
Ήταν ο αδελφός μου, ο Ρωμανός.
Δεν θυμάμαι τι του απάντησα. Φυσικά και ανησύχησα , αλλά θυμάμαι όμως πολύ καλά τι σκέφτηκα.
Θα τα καταφέρει. Και θα τα καταφέρει καλά.
Όχι γιατί ήξερα κάτι από μαραθωνίους. Αλλά γιατί ξέρω τον Ρωμανό.
Ο Ρωμανός δεν λέει ποτέ μεγάλα λόγια. Δεν διαφημίζει τις αποφάσεις του, δεν αναζητά επιβεβαίωση. Απλώς, όταν αποφασίσει κάτι, βρίσκει τον τρόπο να το κάνει πράξη.
Κι έτσι ξεκίνησε ένα δικό του, μοναχικό ταξίδι.
Μήνες προπονήσεων, αμφιβολιών, μικρών νικών και δύσκολων ημερών. Με τις δικές του ανησυχίες, τις δικές του υπερβάσεις, τα δικά του ανεβοκατεβάσματα.
Χωρίς προπονητή. Χωρίς ιδιαίτερη καθοδήγηση. Με συμβουλές από το ChatGPT, με όσα μάθαινε από τους συναθλητές του στον Σύλλογο Δρομέων και οδοιπόρων Εορδαίας και, κυρίως, με μια απίστευτη προσωπική πειθαρχία.
Δεν ήμουν δίπλα του σε κάθε προπόνηση. Δεν γνώριζα κάθε δυσκολία που αντιμετώπιζε. Ήξερα όμως ότι, όσο περνούσαν οι μήνες, εκείνος κρατούσε μια υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του.
Και ύστερα ήρθε η ημέρα του Μαραθωνίου.
Από τότε που ήμασταν παιδιά, ο Ρωμανός ήταν για μένα κάτι περισσότερο από ο μικρός μου αδελφός. Πάνω του «εκτόνωνα» όλο εκείνο το μητρικό ένστικτο που είχα από πολύ μικρή. Είχα αναλάβει πολλά δικά του πράγματα, είχα μάθει να τον προσέχω, να ανησυχώ γι’ αυτόν, να θέλω να βρίσκομαι εκεί όταν με χρειάζεται.
Και φυσικά την ημέρα του Μαραθωνίου αυτό δεν άλλαξε.
Ήθελα να είμαι εκεί, όσο περισσότερο μπορούσα, για να ξέρει πως, ακόμη και στα πιο δύσκολα χιλιόμετρα, κάποιος τον περιμένει.
Έτσι, φροντίσαμε σε διαφορετικά σημεία της διαδρομής να υπάρχουν πανό με μηνύματα για εκείνον.
Μαρίνα , Ανδρέα, Συμεών, Μάρθα και Γιώργο σας ευχαριστώ για αυτό
Εγώ διάλεξα ένα απαιτητικό σημείο, μετά το Μάτι.
Στεκόμουν εκεί «μαζί» με τον αδελφό μας, τον Γιώργο, κρατώντας το πανό που είχε τη φωτογραφία του.
Κοιτούσα συνεχώς την εφαρμογή του Μαραθωνίου, παρακολουθώντας την πορεία του.
Σε λίγα λεπτά θα περνούσε μπροστά μου.
Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενα.
Κοκάλωσα. Από την αγωνία, την υπερένταση, τη συγκίνηση. Από εκείνο το παράξενο μείγμα φόβου και περηφάνιας που νιώθεις όταν κάποιος που αγαπάς προσπαθεί να ξεπεράσει τα όριά του κι εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να τον βοηθήσεις.
Άρχισα να κλαίω και περίμενα να τον δω να περνάει. Να βεβαιωθώ ότι είναι καλά. Να του φωνάξω. Να του δώσω λίγη δύναμη για τη συνέχεια.
Και ξαφνικά τον είδα.
Να έρχεται τρέχοντας σταθερά
Κουρασμένος, αλλά όρθιος. Συγκεντρωμένος, αλλά χαμογελαστός.
Εγώ είχα πάει εκεί για να του δώσω δύναμη. Κι εκείνος, περνώντας από μπροστά μου, μου έδωσε περισσότερη απ’ όση μπορούσα να φανταστώ.
Αυτό το χαμόγελο δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Όταν απομακρύνθηκε, συνειδητοποίησα κάτι που με έκανε να νιώσω άσχημα.
Όση ώρα τον περίμενα, είχαν περάσει μπροστά μου εκατοντάδες δρομείς. Άνθρωποι που πάλευαν με την κούραση, τον πόνο, την απόσταση. Κι εγώ, απορροφημένη από την αγωνία μου, δεν είχα χειροκροτήσει σχεδόν κανέναν.
Έτσι, έμεινα εκεί για ακόμη ένα τέταρτο.
Άπλωνα το χέρι μου στους δρομείς, τους χειροκροτούσα, τους φώναζα να συνεχίσουν.
Και τους κοιτούσα στα μάτια.
Με τα δικά μου μάτια διαρκώς δακρυσμένα.
Είδα πρόσωπα εξαντλημένα. Πρόσωπα αποφασισμένα. Ανθρώπους που έτρεχαν με πόνο, με πείσμα, με χαμόγελο. Κάποιους που έμοιαζαν να έχουν φτάσει στα όριά τους και, παρ’ όλα αυτά, συνέχιζαν.
Δεν ήξερα τα ονόματά τους. Δεν γνώριζα τις ιστορίες τους.
Και σκέφτηκα πόσο λίγο γνωρίζουμε για τις προσωπικές διαδρομές των ανθρώπων που συναντάμε.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κουβαλά κάποιος μαζί του σε αυτά τα 42.195 μέτρα.
Μπορεί να είναι ένα όνειρο. Μια υπόσχεση. Μια απώλεια. Μια ανάγκη να αποδείξει κάτι στον εαυτό του. Μια ολόκληρη ζωή που ζητά μια καινούργια αρχή.
Ίσως γι’ αυτό ο Μαραθώνιος με συγκίνησε τόσο.
Γιατί εκεί οι ανθρώποι δεν τρέχουν απλά, επιμένουν.
Και κατάλαβα πως σε αυτό τον αγώνα, ο σημαντικότερος αντίπαλος δεν είναι ο χρόνος, ούτε η απόσταση. Είναι όλα εκείνα που σε έχουν κάνει, κάποτε, να πιστέψεις πως δεν μπορείς.
Και ύστερα ήρθε το Καλλιμάρμαρο.
Η αναμονή για τον τερματισμό του.
Κοιτούσα ξανά την εφαρμογή. Μετρούσα τα λεπτά. Προσπαθούσα να συγκρατήσω τη συγκίνησή μου.
Ώσπου τον είδα να μπαίνει στο στάδιο.
Ο Ρωμανός μου είχε τα καταφέρει.
Είχε διανύσει 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα. Είχε ολοκληρώσει τον πρώτο του Αυθεντικό Μαραθώνιο. Και μάλιστα με έναν εξαιρετικό χρόνο 4 ώρες 4 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα!
Αλλά εκείνη τη στιγμή ήταν το τελευταίο πράγμα που με ενδιέφερε.
Έβλεπα τον μικρό μου αδελφό να τερματίζει.
Το παιδί που κάποτε προσπαθούσα να προστατεύσω από τις δυσκολίες της ζωής, τώρα στεκόταν απέναντι σε μια τεράστια δυσκολία και την είχε ξεπεράσει με τις δικές του δυνάμεις.
Και εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω.
Δεν θυμάμαι να έχω βιώσει κάτι τόσο έντονο το τελευταίο διάστημα. Δεν θυμάμαι να έχω νιώσει μεγαλύτερη περηφάνια. Ούτε να έχω πάρει τόσο μεγάλη δύναμη από την προσπάθεια ενός άλλου ανθρώπου.
Και ξέρεις, Ρωμανέ , τι με συγκινεί περισσότερο;
Όχι μόνο ότι έτρεξες 42.195 μέτρα. Αλλά ότι πριν από έναν χρόνο έβαλες έναν στόχο και, αθόρυβα, με πείσμα και συνέπεια, έκανες ό,τι χρειαζόταν για να τον πετύχεις.
Χωρίς να το επιδιώξεις, η δική σου μοναχική προσπάθεια έγινε πηγή δύναμης και έμπνευσης για τους ανθρώπους γύρω σου. Και αυτό το θεωρώ σπουδαίο.
Η Μαρία Πολύζου έχει γράψει:
«Στον Μαραθώνιο άλλος άνθρωπος μπαίνεις και άλλος βγαίνεις».
Δεν ξέρω πόσο άλλαξες εσύ διανύοντας αυτά τα 42.195 μέτρα.
Ξέρω όμως ότι η δική σου διαδρομή άλλαξε κάτι και σε εμάς που σε παρακολουθήσαμε.
Γιατί τελικά μπορεί να τρέχεις μόνος σου έναν Μαραθώνιο, αλλά η δύναμη της προσπάθειάς σου να φτάνει πολύ πιο μακριά από τη γραμμή του τερματισμού.
Σε αγαπώ, Ρωμανέ μου. Είμαι απέραντα περήφανη για σένα.
Πίστη Κρυσταλλίδου
