Το πρόσφατο δολοφονικό κτύπημα με τους δύο νεκρούς και τον ένα τραυματία, στο Νέο Ηράκλειο της Αθήνας, έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, έφερε στο μυαλό μας παλαιότερα εφιαλτικά τρομοκρατικά κτυπήματα, που όμως από τον τρόπο που εκτελέστηκε, σύμφωνα με τις αφηγήσεις αυτόπτων μαρτύρων και τις κάμερες ασφαλείας των καταστημάτων της περιοχής, διακρίθηκε για τη μοναδικότητα, τη σκληρότητα, τον ″επαγγελματισμό″ και την κυνικότητα των εκτελεστών.
Όλα ήρθαν τα πάνω κάτω. Κάποιοι άρχισαν με περισή σπουδή να αξιοποιούν τη μοναδική ευκαιρία της αλλαγής της ατζέντας της επικαιρότητας, γιατί η θεωρία των δύο άκρων δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, αλλά και η ″εγκληματική″ Χρυσή Αυγή κατά τη δικαιοσύνη αιθεροβατούσε στο όριο της νομιμότητας.
Επιπλέον, το δράμα της μικρής Ελένης αποδείχθηκε φιάσκο. Δεν είχε αίμα, δεν είχε συγκλονιστικό φινάλε και η ευκαιρία μοναδική να απαγκιστρωθεί το σύστημα τόσο εντυπωσιακά από το αδιέξοδο της αδηφαγίας των ″όρνεων″ ελλείψει πτωμάτων. Άλλωστε ήδη είχαν αρχίσει να ″αραιώνουν″ από τα ″παράθυρα″ οι γνωστοί, άγνωστοι, οι οποίοι εκφράζουν άποψη επί παντός επιστητού, στα στημένα πάνελ με την ακατάσχετη φλυαρία τους.
Ανασκουμπώθηκαν, λοιπόν, οι ειδήμονες και άρχισαν την κινδυνολογία, τις προβλέψεις, τις αναλύσεις με στομφώδες ύφος και περισσή γνώση ξεπερνώντας και την πυθία στη διατύπωση του χρησμού τους περί εμφυλίου πολέμου στην Πατρίδα μας και άλλα παρεμφερή.
Πιστεύω πως η ανοησία και η σκοπιμότητα περίσσεψε και έπρεπε κάποιος να βάλλει ένα τέλος με σοβαρότητα και πειστικότητα. Ποιος, όμως, τέτοιες ώρες θα τολμούσε να μιλήσει ή να μην αξιοποιήσει τη μοναδική ευκαιρία αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και γιατί όχι να μην υπονοήσει τα χειρότερα, μία περίοδο που ο λαός στενάζει και διατρανώνει σε κάθε ευκαιρία ″μέχρι εδώ και μη παρέκει″;
Οι υποθέσεις πολλές, οι προβλέψεις περισσότερες και τα συμπεράσματα διατυπωμένα μέσα από διαλογισμό και περίσκεψη που μπροστά τους θα ωχριούσε και το Μαντείο των Δελφών.
Και εκεί που άρχισαν να ανεβαίνουν οι τόνοι και να διαφαίνονται απρόβλεπτες εξελίξεις, ακούστηκε μία φωνή, η οποία με στοργή και με αγάπη μιλούσε για αυτοσυγκράτηση (″δεν πρέπει σκεφτούν εκδίκηση″) και για αδελφοσύνη (″…στις φλέβες τους κυλάει το ίδιο αίμα″).
Μία φωνή γεμάτη αξιοπρέπεια, που αποκαλούσε τους επίδοξους δολοφόνους κυρίους (και μάλιστα χωρίς εισαγωγικά!), μία φωνή γεμάτη αποφασιστικότητα που δεν άφηνε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης και αμφιβολίας, γεμάτη μεγαλοψυχία για συγχώρεση, αλλά και ευγνωμοσύνη προς τον Ύψιστο για τον τρίτο τραυματία το … γιο της!!!
Η φωνή της Μάνας, η ψυχή της Ελληνίδας Μάνας βγαλμένη από τους αιώνες, περνώντας από το ″Ταν ή επί Τας″, της Σπάρτης, το ″Ζάλογγο″ του Σουλίου, το ″Έπος του ΄40″, της Ηπείρου και όχι μόνο.
Η φωνή της Μάνας, με τη Δωρική της έκφραση, τη γλυκύτητα της φωνής, την ηρεμία του βλέμματος και τη ζεστασιά της καρδιάς, που μόνο μια μάνα ξέρει να χαρίζει.
Όταν, λοιπόν, μιλά η Μάνα, η Ελληνίδα Μάνα, οι υπόλοιποι δεν δικαιούνται να ομιλούν, παρά να σιωπούν μπροστά στο Μεγαλείο της και να υποκλίνονται, ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού και ευγνωμοσύνης, γιατί στη Χώρα των αξιών και της ανδρείας, την Πατρίδα μας, μπορεί ακόμη και το πολύ καλό να είναι και αληθινό!
Με εκτίμηση
Γεώργιος Κωτσίδης
Επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης
Του Δήμου Εορδαίας
