Με φροντίδα του Ποντιακού Συλλόγου Λιβαδειάς και με την αμέριστον στήριξη του κ. Αντιπεριφερειάρχη Βοιωτίας Μουλκιώτη Γεωργίου ετελέσθη Ιερόν μνημόσυνον, εις τον Μητροπολιτικόν Ναόν Λεβαδείας, υπέρ αιωνίας μνήμης των 353.000 αθώων Ποντίων θυμάτων της Τουρκικής Γενοκτόνου θηριωδίας κατά τα έτη 1916 έως 1922.
Παρέστησαν εις την εκδήλωσιν τιμώντας την μνήμη των αθώων θυμάτων ο Αντιπεριφερειάρχης κος Μουλκιώτης, ο Αντιδήμαρχος κος Παπαλάμπρος, ο Δ/κητής Αερ. Β. Αντίκυρας Σμήναρχος Κος Μαντάς, ο Υποδ/ντης της Αστυν. Δ/νσεως Λεβαδείας, ο Δ/ντής Β’ Βάθμιας Εκπ/σης κος Τσούρας, το Δ.Σ. του Ποντιακού Συλλόγου με επικεφαλής τον Πρόεδρόν του κο Υφαντίδην Τριαντάφυλλον.
Μετά την τέλεσιν του μνημοσύνου ο Πόντιος Υποπτέραρχος ε.α. κος Γιακουστίδης Κω/νος εις τον οποίον ανετέθη η εκφώνησις του επετειακού λόγου είπεν από στήθους και καρδίας τα εξής:
Αιδεσιμότατοι πρωθιερείς της Ι. Μητροπόλεως.
Κύριε Αντιπεριφερειάρχα, Κυρίες και Κύριοι εκπρόσωποι των Κρατικών και Δημοσίων Αρχών.
Αδελφοί Χριστιανοί.
Τελούμεν σήμερον Ιερόν μνημόσυνον Υπέρ Αιωνίας μνήμης και μακαρίας αναπαύσεως των 353.000 ψυχών των πατέρων και αδελφών μας Ποντίων Ελλήνων οι οποίοι δια πυρός και μαχαίρας έπεσαν θύματα της Γενοκτόνου θηριωδίας των Τούρκων κατά τα έτη 1916 έως 1922.
Προσευχόμεθα όθεν Υπέρ Αυτών ενώ παράλληλα είμεθα βέβαιοι ότι ο Πανάγαθος Κύριος απένειμεν ήδη εις Αυτούς τον της δικαιοσύνης στέφανον καθώς όπως λέγει ο απόστολος Παύλος ο στέφανος αυτός απονέμεται υπό του Παμβασιλέως «πάσει τοις ηγαπήκοσι την επιφάνειαν Αυτού» και τα θύματα της Γενοκτονίας του Πόντου εθυσιάσθησαν δια του Χριστού την πίστην την Αγίαν, διότι εάν είχαν απαρνηθεί την πίστιν τους, εάν είχαν εξισλαμισθεί, θα είχαν αποφύγει τους διωγμούς, τις μάστιγες και τελικώς τον φριχτόν θάνατον.
Κατά την ολιγόλεπτη ομιλία μου δεν θα αναφερθώ εις τις θηριωδίες και τις φρικαλεότητες της Γενοκτόνου μανίας των Τούρκων, διότι ο σκοπός μου δεν είναι η Υπερσυγκίνησις του χριστεπωνύμου πληρώματος.
Κύρος σκοπός της ομιλίας μου είναι η εξιστόρησις γεγονότων τα οποία δια λόγους διπλωματικών ισορροπιών ούτε διδάσκονται, ούτε υπομιμνήσκονται.
«Όλβιος εστίν όστις της ιστορίας έσχε μάθησιν» και εξ άλλου οι Λαοί οι οποίο λησμονούν την ιστορίαν τους πιθανότατα θα την ξαναζήσουν.
Δια τούτο επιθυμών να σας ενημερώσω επί των εξής ιστορικών γεγονότων. Η Τουρκία αφού το 1915 ολοκλήρωσε την Γενοκτονίαν των Αρμενίων Χριστιανών, αφού έσφαξε, κατέπνιξε και ολοκληρωτικά εξαφάνισε όλη την νεολαία του Αρμενικού λαού, δηλαδή 1,5 εκατομμύριο ανθρώπων, κυρίως δε μαθητών και μαθητριών ηλικίας 12 έως 18 ετών, είχε στόχο να διαπράξει το αυτό και ακόμη μεγαλύτερον έγκλημα εις βάρος του Ελληνοχριστιανικού πληθυσμού του Πόντου, ο οποίος υπήρχε εις τα Β. παράλια της Μ. Ασίας 1.500 χρόνια πριν από την άφιξιν των Σελτζούκων Τούρκων από τα βάθη της Ασίας.
Η γενοκτονία των Ελλήνων άρχισε το 1916, ενετάθη το 1918 όταν απεχώρησαν τα Χριστιανικά Ρωσικά στρατεύματα και ολοκληρώθηκε το 1922 όταν σχεδόν το σύνολον του Ελληνικού πληθυσμού μετεκινήθη προς τα Βόρεια ανατολικά παράλια των Ρωσικών πόλεων ή επαλινόστησεν εις την Μητέρα Ελλάδα.
Όπως προείπα ο αριθμός των θυμάτων θα ήτο υπερδιπλάσιος, αλλά ευτυχώς επεριορίσθη εις 353.000, από τους εξής παράγοντες.
α.Οι Έλληνες δεν έμειναν άπραγοι, δεν υπήρξαν πρόβατα επί σφαγήν, συνέστησαν ένοπλες ανταρτικές ομάδες υπό γενναίους καπεταναίους, οι οποίες επολέμισαν ένδοξα και επεριόρισαν αισθητώς την δολοφονική δραστηριότητα των Τσετέδων Τούρκων.
β. Εις την Τραπεζούντα ήτο τότε Μητροπολίτης ο μακαριστός Χρύσανθος, ο μετέπειτα Αρχ/πος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Χάριτι των σοφών σωστών και αρίστων θα έλεγα διπλωματικών ενεργειών του μεγάλου Αυτού Ιεράρχου επεριορίσθη εις το ελάχιστον η Γενοκτονία εις την μεγάλην αυτή Δ/κήν περιφέρειαν της Τραπεζούντος.
γ. Ο τρίτος παράγων ήτο η συμπεριφορά των πληρωμάτων των Ρωσικών πλοίων εμπορικών και πολεμικών. Όπως γράφει στην αυτοβιογραφία του ο μέγας Αυτός Ιεράρχης Χρύσανθος, τα πληρώματα των ρωσικών πλοίων αν και επηρεασμένα ήδη από τον Μπολσεβικισμόν εφέρθησαν προς τους διωκόμενους Έλληνες πολύ καλλίτερα από τα πληρώματα των χριστιανικών Ευρωπαϊκών πλοίων, τα οποία την ίδιαν χρονολογίαν δεν εβοήθησαν τους Έλληνες της Σμύρνης κατά τον ΄΄συνοστισμόν του 1922΄΄.
Ο πληθυσμός της Σμύρνης τη μόνη βοήθεια που είχε ήτο από τον Μητροπολίτην του Χρυσόστομον, όστις ενώ είχε την δυνατότητα διαφυγής παρέμεινε εκεί και έσωσεν χιλιάδες Χριστιανούς της Μητροπόλεώς του και τελικώς εθυσιάσθη για το ποίμνιόν του.
Δικαίως όθεν η Εκκλησία μας τον ανεκήρυξε Άγιον.
Μεταξύ των 353.000 θυμάτων του Πόντου υπάρχουν χιλιάδες Ιερείς και Μοναχοί και εκατοντάδες Αρχιμανδρίτες και Αρχιερείς. Ο Κλήρος πάντοτε πρωτοστατεί σε όλους τους αγώνες και όλες τις θυσίες του Ελληνικού Λαού.
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ουδεμία θυσία γίνεται επί ματαίω. Η θυσία των Ιερολοχιτών στο Δραγατσάνι, η σφαγή της Χίου, η ερήμωσις των Ψαρών, η έξοδος του Μεσολογγίου, η θυσία του Αθανασίου Διάκου στην Αλαμάνα, του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι, όλες αυτές απετέλεσαν τους ακρογωνιαίους λίθους της απελευθέρωσις του Ελληνικού Γένους.
Αγαπητοί Χριστιανοί, πρέπει να αγαπάμε και να υποστηρίζουμε τους Έλληνες κληρικούς, διότι Ελληνισμός και Χριστιανισμός είναι έννοιες συνυφασμένες και αδιαίρετες. Ο κλήρος πρέπει να στηρίζεται από εμάς τους λαϊκούς, όπως το Ιερατείον αγαπά και υποστηρίζει τα αδύναμα κυρίως μέλη της Ελληνικής κοινωνίας.
Αιδεσιμότατε πάτερ, όσα είπα δια τους Έλληνες ιερείς και αρχιερείς, τα είπα ελαυνόμενος εκ φιλαληθείας και όχι εκ φιλοφροσύνης.
Τελειώνοντας θέλω να ενθυμείσθε ότι ο Πόντος υπήρξε πατρίδα μας και δεν τον λησμονούμε. Ο μακαρίτης Λ. Ιασωνίδης είπεν «ξηρανθεί ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθα Σου. Ω! πατρώα Γη του Πόντου».
Ούτε τον Πόντο λησμονούμε, αλλά ούτε και τους 353.000 αθώους οι οποίοι εθυσιάσθησαν και έμειναν Ακρίτες της εκείσε ελληνικής περιοχής.
Καλώ όθεν όλους υμάς να αναφωνήσουμε
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ.
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΄΄ΔΙΑΒΗΜΑ΄΄ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΡΙΤΗ 29 ΜΑΪΟΥ 2012
