Κατά την προσεχή Κυριακή της Απόκρεως 10 Μαρτίου 2013 και εις τον Ιερόν Ναόν Αγίας ΛΥΔΙΑΣ ομωνύμου Ο.Χ Αδελφότητος ΛΥΔΙΑ θα τελεστή το 40νθήμερον πολυαρχιερατικόν Μνημόσυνον του Αρχιμανδρίτου π. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΥ πνευματικού Πατρός της ΛΥΔΙΑΣ κ Τηλεοράσεως 4Ε -πρ. Αρχιερατικού Επιτρόπου Εορδαίας. Κατά το πρόγραμμα θα τελεστεί αρχιερατική Θ. Λειτουργία, Μνημόσυνον και τρισάγιον εις το Μνήμα του.
Λόγω των πολλών αγώνων και προσφορών του εις το Έθνος και την Εκκλησίαν προβλέπεται συρροή – προσκύνημα πολλού κόσμου και πολλών Δυτικομακεδόνων, καθ’ ότι κατάγονται από το χωριό Κυπαρίσσι Γρεβενών.
Εις Μνημόσυνον
του ΑΝΑΣΤ. ΜΠΕΛΛΟΥ
Αρχιμανδρίτης
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ. ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ
Κυπαρίσσι Γρεβενών 1-1-1930 – +29-30/1/2013 Ασπροβάλτα Θεσ/νίκης
<<Αστήρ Πολύφωτος του νοητού Στερεώματος:
Το πάγχρυσον στόμα του Λόγου...>>
(Από το Δοξαστικόν πλγ. Β-Κυριακής Αγ. Πατέρων)
Το ψυχρόν και υγρόν 12ήμερον Χριστουγέννων 2012 και πρωτοχρονιάς- Θεοφανείων 2013 συμπύκνωσε τα συμπτώματα κλονισμού μου της υγείας του σεβαστού πνευματικού πατρός της Ορθοδόξου Χριστιανικής Αδελφότητος Αγία ΛΥΔΙΑ η Φιλιππησία και του Τηλεοπτικού Σταθμού 4Ε (Ασπροβάλτας και Θεσ/νίκης) και ενέκλεισε τον Αρχιμ. Θεόφιλον Ζησόπουλον, τον γίγαντα αυτόν αγωνιστήν, εις το Νοσηλευτήριον <<Αγιος Λουκάς>> Θες/νίκης, όπου την 29ην Ιανουαρίου, εξεμέτρησε το επίγειον ζήν, μεταστάς εις τας Ουράνιους Μονάς, <<ένθα ούκ έστι πόνος, ου θλίψις, αλλά ζωή ατελεύτητος>> στην Θριαμβεύουσαν Εκκλησίαν.
ΜΕΤΑΞΥ των προσευχομένων, τεθλιμένων πνευματικών τέκνων του Υψιπετούς Δυτικομακεδόνος Ιερομόναχου, εθνικοθρησκευτικού αγωνιστού, συμπεριληφθήκαμε και ημείς, ως οικογένεια εκδόσεις και ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ Μπέλλων, γιατί κατά τον σκοπόν μας <<επικοινωνία – προβολή Δυτικομακεδόνων >>, των απανταχού της Γης διασπαρέντων και όντως πτερουγιζόντων εις το γενέθλιον χώρον, εις τον ευρύτερον Εκκλησιαστικόν, Μητροπολιτικήν Ενορία Σισανίου και Σιατίστης, και Περιφερειακήν Ενότητα Δυτικής Μακεδονίας, ενοιώσαμε, πως ειδικός μας συνάνθρωπος πατήρ, συνεργάτης, ευλογήσας και τον οίκον μας, πάσχει και αποχωρίζεται ημών.
ΚΑΙ αυτός, της περιπτώσεώς μας, υπήρξεν ο μεταστάς, αφού διέλαμψε, για περισσότερον του μισού αιώνος και είχεν όλα τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου ανδρός πατρός και ηγέτου, που ειμπορούσε να αλλάξη τη μοίρα των Ελληνοχριστιανών και όλων των Ορθόδοξων, ο μακαριστός ήδη Αρχιμανδρίτης ΘΕΟΦΙΛΟΣ (Θεόδωρος) δευτερότοκος υιός του Γεωργίου Θ. Ζησόπουλου (από το Μπίσιοβο – Δύσβατο – Κυπαρίσσι Γρεβενών) και της Παρασκευής Γκώγκου (από την Καλλονήν Γρεβενών), που έζησαν στο Κυπαρίσσι του Δήμου Αγίου Κοσμά, τώρα Γρεβενών, της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης (Αρχιερατικής Περιφέρειας Καλλονής) των πέντε Γρεβενιτοχωριών του Ιεραπ. ΚΟΣΜΑ.
ΤΗΝ πρωτοχρονιά του 1930 κατά το από 7,2,2013 πιστοποιητικόν Δήμου Γρεβενών εγεννήθη ο π. Θεόφιλος και ως Θεόδωρος μεγάλωσεν εκεί, στο όμορφο Μπίσιοβο, σε Πίνδιο Κλίμα και πολιτιστικό περιβάλλον των ισκιομερίων του Γράμμου των Γρεβενών και Βοϊου, στα Κοπατσοχώρια και Μαστοροχώρια Γρεβενών και Βοϊου άκουσε τα εγκύκλια μαθήματα και έπαιξε στην αυλήν του Ενοριακού Ναού Αγίου Γεωργίου, ως λαμπαδάριος και ψαλτάκος, άμα και Παναγυριώτης στον Αι Ηλία της Καλλονής, όπου και όποτε, ρούφηξε τις Ελληνοχριστιανικές παραδόσεις, ακούοντας και τις ιστορίες για τις Επαναστάσεις των Ζιακαίων, των Μακεδονομάχων και τα Τρόπαια των Πινδομάχων και των Αντιστασιακών (1943).
Η Τριπλή Κατοχή τον δίδαξε πολλά μεταξύ των συμμοριοπλήκτων εις το Γυμνάσιον των Γρεβενών, όπου γνωρίστηκε με τα συνεπαρχιωτόπουλα – χωρικόπαιδα, που ηρέμησαν καθώς άκουαν – ζούσαν τις ιστορίες – θυσία του Μητροπολίτου Αιμιλιανού και προστρέχοντας στο Κατηχητικό Σχολείο, διψώντας για μόρφωση και πλειότερο Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, οπότε, θεία Ευλογία, πλησίασαν τον φλογερόν Κήρυκα του Ευαγγελίου, του έθνους και της ανθρωπιάς τον Αρχιμανδρίτην Αυγουστίνον Καντιώτην , τον οποίον ακολούθησαν και οι άλλοι τρεις – γνωστοί, οι Στέργιος Σάκκος, αργότερα Καθηγητής Α.Π.Θ + Πάσχα 2012, Γεώργιος Ιω. Ραπτόπουλος, ο νυν Αρχιμανδρίτης π. Της Αδελφότητος <<η Οσία Ξένη – πατέρας των Φυλακισμένων, ο Θωμάς Πασσαλής νυν Μητροπολίτη Φλωρίνης, αποτελέσαντες το τετράστυλον του.
ΓΥΡΩ στα 1950 βρίσκεται στη Θεσ/νίκη ως φοιτητής στη Θεολογική Σχολή του Α.Π Θες/νίκης απ’ την οποίαν και απεφοίτησε το 1954, διακρινόμενος εις τις όλες Οργανωσιακές ομάδες, και Οικοτροφεία, κινήσεις των Κατηχητικών Σχολείων, σπουδάζων και συμβάλλων εις την όλην ανόρθωσιν του κράτος και της Κοινωνίας, στρατευθείς δε υπηρέτησεν εις την Θρησκευτικήν Υπηρεσίαν Στρατού/ ΓΕΣ προσφέρων και συμβάλλοντας πολύ εις την όλην οργανωτικήν εμφάνισιν και πορείαν αυτής μέχρι σήμερον και με αυτά τα εφόδια και άλλες κοινωνίες εμπειρίες εισήλθεν εις την Εκκλησίαν, χειροτονηθείς το 1956 ως διάκονος Θεόφιλος και το 1959 ως ιερεύς – οφικιούχος Αρχιμανδρίτης, των αδελφοτήτων ΔΟΡΚΑΣ (1958) και ο Ο.Χ Αδελφότης ΛΥΔΙΑ (1965). Χειροτονήθηκε στην Ι. Μητρόπολιν Πολύχνης –Κικλισίου και υπηρέτησε και στις Μητροπόλεις Ελευθεροπόλεως, Μεσσηνίας και Κασσανδρίας.
ΠΕΡΙΟΧΗ επιτυχούς δράσεως του οι περιοχές Κιλκίς και Λαγκαδά, δυτικές περιοχές Θες/νίκης όπου και αναπτύχθηκε η ΛΥΔΙΑ (στην Ασπροβάλτα Θεσ/νικης – ανήκοντας στην Ι. Μητρόπολιν Σερρών) προς τιμήν και δόξαν, άμα και επιτυχώς, στο όνομα της Α Ευρωπαίας Χριστιανής ΛΥΔΙΑΣ της Φιλιππησίας με το γνωστό Βαπτιστήριο και Ναό στη Φιλίππου Καβάλας και η οποία ΟΧΑ ΛΥΔΙΑ αναπτύχθηκε, πρόκοψε, συγκροτήθηκεν από πολλές δεκάδες χαρισματικών Αδελφών, ικανές και διαλεχτές για την εσωτερικήν και εξωτερικήν Ιεραποστολήν, τυπογραφείον- εκδόσεις, Ραδιόφωνο και τον Τηλεοπτικόν Σταθμόν 4Ε με τον οποίον πραγματοποιήθηκε το όραμα του της νίκης στους Αιθέρες και τα Ορθόδοξα μηνύματα σ’ όλον τον κόσμο.
Το 1967 ακολουθώντας τον εκλεγέντα Επίσκοπον Φλωρίνης π. Αυγουστίνον τον ενίσχυσεν αναλαμβάνοντας – οργανώνοντας την Αρχιερατικήν Επαρχίαν – Περιφέρειαν Εορδαίας με έδραν την αναπτυσσόμενη πόλη της Πτολεμαϊδος, άλλοτε και Μητροπολιτική έδρα (1925-35), απ’ όπου το πέρασμα του άφησεν ανεξίτηλα ιχνοπεράσματα και συμβολήν στην Θρησκευτικοκοινωνική ζωή της εργοστασιούπολης, λαμβάνοντας δε και εντονώτεραν εμπειρίαν επανήλθεν (1970-1987) στην Ι. Μητρόπολιν Λαγκαδά, ως Ιεροκήρυξ, αρμόδιος σε θέματα κοινωνικά και φιλανθρωπικά, καθώς και υπευθυνότητα στις σχέσεις με τον Στρατόν, διακρινόμενος ως φιλόστρατος, δια τα αισθήματα προς τον στρατόν μας για το οποίον και ουκ ολίγας εκδόσεις και επισκέψεις – ακολουθίες αφιερώσε-
ΑΛΛΟΙ ικανότεροι εμού θα έχουν να ξεδιπλώσουν σελίδες ολόκληρες για την όλην Εκκλησιαστικήν, εθνικήν και κοινωνικήν δραστηριότητα και γενικότερη διδαχή του Γέροντος
συμπληρώνουσα εξηκονταετίαν πλήρη υποθηκών για την υμών και ύψωση της Εκκλησίας, κατάρτισιν Εκκλησιαστικού, Ορθόδοξου, Χριστιανικού και Ελληνικού φρονήματος, αγώνων πολλαπλών και νικών ομολογουμένων, όπως και αυτού της τελευταίας 10ετίας με τις κατασκηνώσεις, δράσεις εσωτερικής και εξωτερικής Ιεραποστολής, περιθάλψεως θυμάτων σπαραγμού, λειτουργία Ραδιοφώνου και Τ. Σταθμού 4Ε με τον οποίον τα μηνύματα, ακολουθίες, κηρύγματά Του τα <<μικρά σημειώματα στο Μηνιαίο περιοδικό ΛΥΔΙΑ, διέσχιζαν τους παγκόσμιους αιθέρες, φρονηματίζοντας, άπαντες -
ΔΙΑ την Ιστορίαν και μόνον χαράσσεται, πως ο π. Θεόφιλος, φιλόνομος, υπάκουος, ανύστακτος, μορφή και προσωπικότητα πατερική, επέτυχε πολλά, χρησιμοποιώντας το τάλαντον του, τα απαραίτητα προσόντα Ορθοδόξου κληρικού – κήρυκος – αγώνιστου, φυλλάσοντας κατά κεραία τις προφητείες, εφαρμόζοντας τα τας εντολάς, σεβόμενος αληθείας και δόγματα, τηρώντας όλα με ακρίβεια και πιστότητα, ασφαλισμένος κυριολεκτικώς στην Ορθοδοξία, στον Πατριωτισμό, δια την αποστολήν του ανθρώπου – Χριστιανού, κληρονομία του Χριστού, το Θησαυρό της αποστολικής και πατερικής παραδόσεως πνευματικών του και συνεργατών αυταδέλφων, και διέλαμψε.
ΚΑΤΑ την ημέραν της κηδείας του, όλως απροόπτως, μας έδωσε πλήρη εικόνα του π. Θεόφιλου, ο άλλος βάρδος της Εκκλησίας μας, ο ομογάλακτος και αυτάδελφος του, ο π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ , ο πατήρ των φυλακισμένων, κατά τον οποίον ο δυτικομακεδών Θεόδωρος και κληρικός Θεόφιλος υπήρξεν υψιπετής οραματιστής, αγωνιστής που διέθετε δια το έργον του ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ τα διάφορα χαρίσματα, δυνάμεις, προσόντα δοτά από τον Θεόν και επίκτητα με τα Θεία μυστήρια της Εκκλησίας, τη δικαιοσύνη προς το συμφέρον του πληρώματος.
Το δέ έργον, το πολυσχιδές, ασκήθηκε στην αγάπην, στο αγαθό, στην καλοσύνη, στην φροντίδα προς προκοπήν, καλλιέργειαν αρετών, φιλοθείαν, παραγωγήν έργου τιμίου, αμείβοντας τους εργαζόμενους το αγαθόν, αναμένοντας δικαίως την ανταμοιβήν προσδοκώντας την κατα την ημέραν της δίκαιας Κρίσεως. Κατ’ αντίληψιν και σχολιασμόν του περιβάλλοντός μας.
Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ επικοινωνία και συνεργασία μας επί ένα τρίτο του αιώνος μας, έλαβα πολλά κερδοφόρα, διδάχτηκα πλειότερα, <<καμάρωνα>> για την αναγνώρισιν μας, ευχαρίστησα Αυτόν, διότι πλουσιοπαρόχως εδασκάλεψε τον υιό μου εισέλθοντα στην Εκκλησιαστικήν υπηρεσίαν μας συνέχαιρε κατά τα προσκυνήματά μας και επαινούσε την παραδοσιακήν φιλακολουθίαν των Κοζανιτών με απλόχωρη Ευλογίαν, κάτι που αντιλαμβανόμουνα και όταν τον επισκεπτόμεθα με πατέρες, φίλος, συνεργάτες και φεύγαμε με τον χαρακτηρισμόν <<είδαμε ένα Αετόν>> τέτοιον, που σε 16στροφη, ρίμα, διατύπωσεν η αδελφότης <<Η ΟΣΙΑ Ξένη του πατρός Γερβασίου Ι. Ραπτόπουλου, αποχαιρετώντας τον πατέρα όλων μακαριστόν Αυγουστίνον Καντιώτην, πρ. Επίσκοπον Φλωρίνης.
<<Επέταξεν ο αετός λέων εκοιμήθη....
Η γη στα τετραπέρατα/ έμεινε δακρυσμένη/ ν’ αναμετρά τη φτώχεια της/ το φρικαλέο κενό>>. Βλέπε περίοδικο Χριστινικοί Παλμοί τ.χ 276/2010 σελ. 25-247 και 241– 43 <<ο Ιεράρχης/ Θρύλος>> διότι όντως και ο π. Θεόφιλος, ο ΛΥΔΙΑΡΧΗΣ υπήρξεν <<αγλαϊσμα...και καύχημα παραμένει>>
Κοζάνη
20 Φεβρουαρίου 2013
Μ.Α.Ζ.
